Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

gönül dicle ipekci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gönül dicle ipekci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2021 Pazar

Güçlü Olmak

 



40'lı yaşlarıma gelene kadar hayatım insanların benden beklediklerini yapmaya çalışarak geçti.


İyi bir evlat, iyi bir eş, iyi bir anne, iyi bir dost ve arkadaş olmaya çabalamakla ve insanları hoş tutmaya çalışmakla geçen bir hayat.


Kimse üzülmesin, kimse kırılmasın diye insanlara "hayır" diyemediğim uzun bir dönemdi.


Oysa "özgürlük" dediğimiz şey, insanın istemediği şeyleri yapmaması, gerektiğinde "hayır" diyebilmesi demek, bunu anlamak ve hayatıma geçirebilmek zamanımı aldı.


Ne kadar ömrüm kaldı bilmiyorum ama bir şeyi iyi biliyorum, bundan sonraki hayatımda önceliğim kendimi hoş tutmak ve değerli vaktimi insanlara hediye ederken çok seçici olmak.

Değerli zamanınızı kimlere hediye ettiğinize dikkat edin ve başkaları üzülür kırılır diye kendinizi feda etmeyin.

Siz başa çıkabiliyorsanız herkes başa çıkabilir bunu unutmayın.

Sizi eksilten, aşağıya çeken, yoran, varlığınıza bir şey katmayan ilişkilerinizi tekrar gözden geçirin.


Olgunluk ilişkilerde tasarrufa gitmektir, hayatınızın kalitesini yükseltmek istiyorsanız, çevrenizdeki insanların kalitesini yükseltin ve sayılarını azaltın.

İnsanların beklentisini karşılamak için dünyaya gelmedik biz.!


Gönül Dicle İpekçi

23 Mart 2021 Salı

TÜRK AŞI ÇALIŞMALARI




ODTÜ, GELİŞTİRDİĞİ YERLİ AŞI İÇİN TİTCK'YE BAŞVURDU.

Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) Biyolojik Bilimler Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mayda Gürsel, yerli ilaç firmasıyla geliştirdikleri COVID-19 aşısıyla ilgili Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumuna (TİTCK) başvuru sürecinin tamamladığını söyledi. Gürsel, "İnşallah başvurumuz kabul görürse çok yakın zamanda insan klinik çalışmalarına başlamayı ümit ediyoruz." dedi
COVID-19 Türkiye Platformundaki 436 araştırmacının 300'ünün genç araştırmacılardan oluşmaktadır. Bunun yüzde 70'ini ise kadın araştırmacılar oluşturmaktadır.
Türkiye'de şu an aşı ve ilaç çalışmalarında başarı varsa bunun arkasında kadın bilim insanlarımız, kadın araştırmacılarımız, kadın öğrencilerimiz var. Bunların geceli gündüzlü çalıştıkları ile artık sona yaklaşılmıştır. Şu an aşı ve ilaç çalışmalarındaki araştırmacıların yüzde 70'i kadınlardan oluşuyor."
Ayrıca bu aşının biontech aşısının etki oranından daha güçlü olduğu öngörülüyor. Başarı etki oranı %95.

Umarız denildiği çok etkili bir aşı olur ve artık bu düşman virüse elveda deriz.
Bir öğretmen olarak artık bu durumun en sağlıkçılar kadar bizleri de yakından ilgilendirdiğini söylemeden geçemeyeceğim.

Küçücük çocuklar bazen sarılarak ödüllendirilmeyi arzuluyorlar öğretmenlerine. Öğretmenim seni çok seviyorum deyip kollarıma atılan bir çocuğa nasıl sosyal mesafe diyebilim söyler misiniz ?

Umarım bu durum da biraz göz ardı edilmez ve en kısa zamanda aşı olup çocuklarımıza sarılabiliriz..

Sağlıklı günlerde buluşmak dileğiyle...



Gönül Dicle İpekçi

12 Mart 2021 Cuma


MEHMET AKİF ERSOY




' Yıl 1962.. Cağaloğlu'ndaki bir köşe yazarının odasına üstü başı bakımsız, kirli sakallı biri girer. Adını söyledikten sonra yazardan kendisine yardım etmesini ister. Köşe yazarı, karşısındakinin içler acısı durumundan büyük üzüntü duyar. Cüzdanını çıkararak istediği kadar alması için adama uzatır. O da uygun bir miktar para alarak iki büklüm gözden kaybolur. Birkaç ay sonra tek sütunluk bir gazete haberi köşe yazarının gözüne çarpar.. Haberde, İstanbul sokaklarında, bir çöp bidonunun yanında bulunan bir cesetten söz edilmektedir. Fotoğrafa dikkatle bakar, bu, para istemek için kendisine gelen adamdan başkası değildir.. Emin Ersoy'dur.. Mehmet Akif Ersoy'un oğlu Emin Ersoy !... Yıl 1985... Üsküdar Belediyesi, emekli maaşıyla geçinmeye çalışırken hastalanan, zor ve bakımsız günlerin ardından gözlerini hayata kapayan bir adamın cenazesi ortada kalmasın diye tüm masrafları karşılar.. O unutulan insan, Tahir Ersoy'dur.. Mehmet Akif Ersoy'un torunu !.. Yıl 1991.. Beyoğlu'nda bir evin kiracıları, kirayı ödeyemedikleri için sokağa atılırlar.. Onlar, Mehmet Akif Ersoy'un kızı ve torunlarıdır !.. İşte sizlere, "İstiklal Marşı" için devletin verdiği para ödülünü almayan, ticarete alet olmasın diye de, "İstiklal Marşı"nı kitabına almayan Mehmet Akif Ersoy'un Türk milletine emanet ettiği çocuklarının yaşamlarından kahredici bir kesit..'


Sunay Akın


12 Mart 1921 İstiklal Marşı' nın kabulü ve Mehmet Akif Ersoy'u anma günü.. Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın diyen büyük şair, Mehmet Akif Ersoy' un ne kadar gururlu ne kadar özverili bir insan olduğunu hatırlatmama gerek yok sanırım. Böylesine bir üstadın, koca yürekli bir şairin ailesine sahip çıkamamak ne kadar acı verici. En büyük değerlerimiz ne yazık ki onurlarıyla yaşadıkları için kaybolup gidiyorlar..

Toprağı bol olsun...

Saygıyla..


Gönül Dicle İpekçi

10 Mart 2021 Çarşamba


DUVARA BİR ÇİVİ SENDE ÇAK..



Sinirlerine hakim olamayan bir çocuk varmış .. Babası ona bir torba ÇİVİ vermiş ve demiş ki HER SİNİRLENDİĞİNDE ŞU DUVARA BİR ÇİVİ ÇAK ..

İlk gün 37 tane çivi çakmış çocuk.. Günler geçtikçe bu çivilerin sayısı azalmış ve bir gün babasına demiş ki .. ŞİMDİ artık SİNİRİMİ kontrol edebiliyorum...

Bir gün gelmiş ki artık hiç çivi çakmamaya başlamış.

Bu sefer babası HER SİNİRLENMEDİĞİN GÜN BİR ÇİVİ SÖK DUVARDAN DEMİŞ ..

Sonunda bütün çiviler çıkmış duvardan ...

Baba demiş : Aferin oğlum AMA ŞİMDİ DUVARA BAK , Bu duvar hiç eskisi gibi olmayacak ... DELİK DEŞİK ....

Yani sinirlendiğin zaman söylediğin sözler bir yara bırakacaktır ..

İstediğin kadar özür dile yara orada kalacaktır .. O bakımdan sinirinden kırıcı bir şey söylemeden ÇOK İYİ DÜŞÜN ..

8 Mart 2021 Pazartesi


DEĞERLİLERİMİZİ KAYBEDİYORUZ.


Bir var bir yok malesef, hayat böyle bir şey işte. Ani gelen ölümler özellikle bizleri çok etkiliyor.
Böylesine kısa bir hayatta yaşayabilmek için oysa ne kadar koşturuyoruz. Sonra ufak bir kaza, bir kalp krizi veya düşman bir virüse yenik düşüyoruz.

Ölümün saati yok. Yanınızda olan kişiye değer verin; kırmayın onu. Durup durup sevdiğinizi söyleyin, özel hissettirin. En ufak bir şeyde bitti demeyin, ağlatmayın, üzmeyin. Neden mi? Çünkü ölümün saati yok. Belki son görüşünüzdür, belki son sarılmanızdır. Belki de saatler sonra ona değil de, artik toprağa dokunacaksınız, onu değil de toprağını öpeceksiniz. Sevdiklerinizin kıymetini kaybettikten sonra değil, şu an bilin.. Toprak aldığında geri vermez. Çünkü ölümün saati yok...

Büyük usta Rasim Öztekin'i kaybettik.




Ne güzel demiş Oğuz Atay;


Ben vedaları sevmem albayım

Hiç gitmesin insanlar

Hele gelmemek üzere giderlerse

Çok üzülürüm albayım, dayanamam...


Türkiye büyük bir değerini kaybetti.

Başın sağ olsun Türkiye'm





5 Mart 2021 Cuma








Mutluluk


      Mutlu olmak mutluluk insanın içinde bulunduğu durumdan mutlu olma halidir. İnsan kötü bir durumda iken nasıl mutlu olabilir diye bir soru gelince aklınıza cevabım basit olacaktır. Daha kötüsünü düşünerek...Evet kötüsünü düşünerek mutlu olabiliriz. İnsanın kendi bulunduğu hayata mantık açısından bakıp karar vermesi için iyimser ve mutlu olması gerekir. İyimser bakan bir göz bir çok iyi ve güzel şeyi görebilir. İşte insanın bu yolda kendisini eğitmesi gerekir. İnsan dünyasını zindan eden, içindeki umudu öldüren, karamsar düşüncelere, kuruntulara elveda demesi gerekiyor. Aksi takdirde mutlu olmanın imkanı tabi ki yoktur. Mutluluk ve gülmek birbirine bağlı gibi görünseler de aslında uzaktan yakından birbirleriyle ilgisi yoktur. Çünkü insanın gülebilmesi, güler yüzlü olabilmesi için mutlu olması değil, içinin duru ve temiz olması gerekir. Mutlu olunca gülünecek diye bir şey söz konusu bile değil. çünkü mutluluk diye ayrı bir duygu aslında yoktur. 

     Mutluluk insanın hislerinde ve hayata bakış tarzındaki iyimserlikte gizlidir. İyimser olan iyimser bakan insanların iç dünyaları dengeli olduğu için yüzleri güler. Ve gülmek mutluluk yolundaki en etkili silahtır. Bir bakarsınız en büyük gücün ve kuvvetin yapamadığını yapar ve tüm kilitli kapıları açar. Dengeli bir hayat yaşamak elimizdedir. Her şeyden memnun olmaya çalışmak yine elimizdedir. Yüzümüzün ifadesini kontrol altında bulundurmak yine elimizdedir. Nazik sıcak bir gülümseme yüzümüzün gerçek  güzelliğini ortaya koyar. Bunu alışkanlık haline getirirsek çok şey kazanırız ve sonuçta mutlu olduğumuzu da hissederiz.


     Ben, kekelemeden konuşmayı, ellerim titremeden yemek yemeyi, düşmeden yürümeyi, unutmadan hatırlamayı yetişkinken bir kez daha öğrendim. Yaşamın anlamını, hayatın değerini kaybetmeye yüz tutmuşken anladım. Yapamadıklarımı ve yapabildiklerimi kendimi tecrübe ettikçe geliştirdim. Ve bugün beni ben yapan her şeye teşekkürüm var. Çevremde negatif enerjisi ile hayattan bıkmış bir halde dolaşan ve sürekli şikayet eden insanlar lütfen silkelenip tazelenin. Hayat çoğu zaman sil baştan yaşatır kendini. Acılarla tecrübe edilmiş bir hayat kişilik kazandırmaz. Yalnızca öğrenilmiş duyguların sahibi olursunuz o kadar. Ne zaman ne yaşayacağınızı nasıl bilebilirsiniz ki ? Bu sebeple hayat şimdi var ve şimdi güzel. 

      Gülümseyin.... 

4 Mart 2021 Perşembe

DOSTLUK


 

DOSTLARI OLMALI İNSANIN

Dostları olmalı insanın, 

aynen gemilerin limanları gibi.

Zaman zaman uğradığın, yükünü boşalttığın,

dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda.


Sonra açık denizlere uğurlamalı seni, 

geri döneceğin günü bekleme umuduyla. 

Bazen, rüzgâra o açmalı yelkenini,

yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla,

halatlarını çözmeli, 

seni çok ama çok özlemeli.


Dostları olmalı insanın; 

ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen.

Düşünmediklerini düşündüren, 

seni bir cambaz ipinde, güvende tutabilen, 

gerektiğinde senin için ateşi yutabilen, 

yolunu ışıtan ustan olmalı.

Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini. 

Sana vermeli soğuk bir kış gününde 

üzerindeki tek gömleğini...

♥️

"Dostluk gül olmaktır;

Yaprağı ile de, dikeni ile de..."


İYİ Kİ VARSINIZ..

Bir Kahve Alır mıydınız☕

3 Mart 2021 Çarşamba

                               

                                    TOPRAK


                    


Bazen yastığa başımı koyduğumda “bugün de insanlık için hiçbir şey yapmadım.” diye sıkıldığım, üzüldüğüm anlar olmuyor mu ? Tabi ki oluyor.  Belki o gün daha fazla kitap okudum, belki daha çok para kazandım, belki daha başarılı oldum, belki beni mutlu edecek daha çok şey yapmışımdır o gün. Ama şöyle bir düşününce bunların hepsini “ben” için yaptım ve bir gün ben yok olacağım. Dünyadan ayrılırken ise kazandığım para ve başarıyı kocaman bir balonun sönüşü gibi izleyeceğim. Gerçekleri söylüyorum size. Biz içi hava olan kendi balonumuz ile yıllardır uğraşıyoruz. Hele bir de bunun içine hiçbir değeri olmayan Prof. Dr. Av. Müdür vb. etiketlerle helyum havası basıyoruz. Uçtukça uçuyor ve gün geliyor o balon patlıyor ve bizim, yüksekten düştüğümüz ölçüde canımız yanıyor. Zaten bizim canımız hep kendimize yüklediğimiz anlamlardan dolayı yanıyor. Ah ki vah, bu gözler ne cahil profesör ve ilim adamları gördü yüksekliğinden yanına yaklaşılamayan…

Peki değerli olan şey neydi? İçi hava olmayan ve öldükten sonra sönmeyecek balon var mıydı? Gülümseyerek ölmek mümkün müydü? Cevap ise çok basit, cevap “ben” değil “sen” idi. Yıllardır kendi toprağımızı suladık. Başkasının toprakları aklımızın ucuna gelmedi. Ancak başka insanların topraklarını da sulasaydık biz ölsek bile o topraklar hala yeşermiş olacaktı. Cevap buydu. Cevap, başka insanların hayatına dokunmaktı. Tuttuğum el sayısıydı. Kurtardığım hayatlardı. Suladığım topraktı. Yeşerttiğim insanlıktı.

Bugün içimde bir sıkıntı varsa henüz bunu başaramadığım içindi, yazıyorsam başka toprakları sulamayı sevdiğim içindir…

peki neydi
neydi bizi değerli yapan

tuttuğum el sayısıydı
kurtardığım hayatlardı
dokunduğum yaşamlardı
suladığım topraktı
yeşerttiğim insanlıktı..




 Tecrübe mi ? Birikim mi ?

“İnsanların sizi alkışlaması doğru olduğunuzu değil, doğru yerde durduğunuzu gösterir.” 

İşte bu söz ile gemide bir delik açılmıştı. Gemi su alıyordu! Bana geri dönersek bir tür hırstı benim ki; öğrenme hırsı. Biraz daha ilerledim. Toplum ve toplumun kutsadıklarıyla uğraşmaya başladım. Çünkü toplum, kitapları ve bilgiyi kutsamıştı. Onların gözünden ne kadar bilgiliysen, o kadar bilgesindir. Çok kitap, çok saygı getirir. İsminin başında Dr. olması, senin diğerlerinden bir tık üstte olman için yeterliydi. Gördüm ki aslında toplum, olur olmaz her şeyi kutsamış. Kutsal olmayan birçok şeyi kutsamış. Neydi bunca kibir, gürültü ve sahte putlar? Ben ne zaman gönlümdeki Kâbe’yi bu putlardan temizleyecektim? Önce birer birer bunları yıktım. Sonra sıra bana geldi. Kendimi yıkmaya. Yıkıcı sorular sormaya. Başlayalım…

Gerçekler ile yüzleşmek lazımdı. En çok kendi gerçeklerimiz ile. Herkes pembe yalanlar ile aynaya bakarken, hangimiz tüm çıplaklığımız kusurlarımız ve çirkinliklerimiz ile aynaya bakabilir? Ben de tüm cesaretimi topladım ve kendime şu soruyu sordum. 

“14 yıl önce ile bugününü karşılaştır Dicle, Üniversite için Fransa ya ilk adım attığın gün ile düzenli gelirinin olduğunu bugünü. Hangisinde daha mutlusun? Hangisinde daha tecrübeli ve bilgilisin?” 

Cevaplar çok netti. Fransa'nın Rouen kentine daha önce hiç gelmeden, yalnız başıma buraya adım atmak tam bir deli cesaretiydi.  Riskler ile dolu bir hayattı. Ancak çok mutluydum. Tüm zorluklar ile savaştım ve ayakta kaldım.  Bugün ise düzenli bir işim, evim ve çocuklarım var. Riskim çok az. Daha fazla bilgiliyim, daha fazla kitabım var. Daha fazla tecrübem var. Ancak 14 yıl önceki kadar mutlu değilim. İşte bu noktada hakikat aynaya yansımıştı. Platon’un mağara alegorisinde olduğu gibi sadece gölgeye baktığımı ve arkamda bir hakikatin olduğunu anladım. Konuyu toparlayalım. Daha açık ve net ifade edelim. Ana sorumuza dönelim. 



Bilgilenmek mi önemli yoksa deneyimlemek mi? 

Toplum sizden bilgilenmenizi ister. Kitaplar, okullar, türlü türlü kurslar ve sertifikalar. Risk almanızı pek önermez. Bir noktaya kadar da doğrudur. Bağımsız yaşayabilecek kadar gelirinizin olması için meslek sahibi olmanız gerekir. Bunu ise okullar sayesinde gerçekleştiririz. Açken mutlu olunmaz. Bu yüzden düşüncelerim üniversiteden mezun olmuş kesim için geçerli. Eğer öğretim hayatınız devam ediyorsa devam etsin :)

Klişe bir soru vardır. Aslında benim de üstünde durduğum sorunun farklı bir versiyonu. “Çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?” Bugün bu sorunun cevabı net şekilde “çok gezen” olarak cevaplayabiliyorum. Tüm hayatını kitaplar ile birlikte geçirmiş ancak asosyal kalmış birini düşünelim. Büyük ihtimal çok bilgili birisidir. Sizi çok iyi analiz eder, ünlü filozoflardan alıntılar yapar, genellikle düşüncelidir. Halbuki gerçek hayat bu değildir. Gerçek hayat sizden savaşmanızı ister. Ne düşündüğünüzün bir önemi yoktur onun için. Paylaşmadığınız sürece en güzel düşünce sadece havadaki bir buluttan ibaret. En güzel kitabı da okusanız 1 sene sonra unutacaksınız. Hayat ise doluca yaşandıkça anlam kazanır. Yaşanmamış bir hayat yerine sonucu kötü  olan bir hayat bile sanırım daha mantıklı. Düşüp ayağa kalkacağız sonra yeniden düşeceğiz, aşık olup aldatılacağız, kazanıp kaybedeceğiz, aç kalacağız, rezil olacağız, bazen yerlerde sürüneceğiz, hastalanacağız hatta belki de bu uğurda öleceğiz ama yaşayacağız! Hayat budur işte. Kan, ter içinde tırnaklarınla kazıyarak dağa çıkmaya çalışmaktır. Kitaplar yerine anılar biriktirmektir. Adaletli olan da bu olmalı. Geçmiş insanlığın bilgiye erişimi hiçbir zaman bugünkü kadar kolay olmadı. Ancak geçmiş insanlık ile ortak noktamız var ki o da deneyimlemek. Savaştık ve barıştık. Ancak insanlık olarak deneyimledik. Bir insanın okuma-yazma bilmemesi sizi ondan üstün yapmaz. Üstünlük hayatımızdaki zorluklara verdiğimiz tepkiler ile alakalı bir durum. Ancak gelin kendimize itiraf bulunalım. Eğitimli kesim olarak çoğumuz eğitimsiz insanlara yukarıdan bakıyoruz. Ben hiç bir zaman bunu yapmadım ama belki yapmalıydım. ??

Bilgiyi önemsizleştirmiyorum. Cahilliğin felaket olduğunu savunuyorum. Sadece yaşamanın bilgilenmekten daha önemli olduğunu düşünüyorum. Kitapları da değersizleştirmiyorum. Çok kitap okumak yerine doğru kitabı çok okumanın değerli olduğunu düşünüyorum. Bilgi bombardımanına tutulmuş, aklı karışmış, hedefsiz yürüyen, içine kapalı bir kişi olmak yerine aklı hür, vicdani hür, düşen kalkan, deneyimleyen bir kişilik hayali peşinde oldum hep. 

Çok konuştum. Özet yerine son bir söz :)

Kendimizle uğraşarak ilerleyemeyiz, başkaları bizle uğraştığında ilerleyebiliriz. 

6 Mayıs 2014 Salı

Şartsız Sevebilmek



Şartsız sevebilmek


"Çocuklar başta anne ve babalarını şartsız severler; bir zaman sonra onları yargılamaya başlarlar ve nadiren onları affederler..."


Oscar Wild





Anne-baba hata yapmış olsa bile hesap sorma hakkı evlatta değildir sanki.  “Sana ne !” derler insana. Hatalarını görmeyi bırakın görebilmeyi bile kabul etmeyip onun yerine  hataları örtme yoluna gidiyoruz kimi zaman. Kayıtsız şartsız sevebilmek ve vefa zamanını yaşıyoruz oysa. ''Anlamaya çalışma ve hoş görebilme…'' 

İnsan çocuğuna nasıl davranıyorsa anne-babasına da öyle davranabilmelidir. Çocukla kurulan ilişkide çocuğun kusurlarına bakılmaz. Çocuk olduğu gibi kabul edilir ve şefkat devam eder. Yaşlanan insan da bir nevi çocuklaşmıştır. Hesap sormaktan çok, şefkat görmeyi hak eder.

Arada kırgınlık ve kızgınlıklar varsa bunları da affederek özgürleşebilmek gerek aslında ama ne kadar başarılı olabiliyoruz bu konuda ? Geçmişin yüklerini daha fazla omuzda taşımamak gerekiyor bağışlayıcı olmak kimi zaman gerçekten gerekli. Bağışlamak onaylamak değildir. Bağışlamak karşıdakini haklı görmek değildir. Bağışlamak sadece ve sadece hesap sormayı bırakmak  ve geçmişte yaşamak yerine bugüne gelmektir. Yani bu günü bu günde olmaktır. Evet bugünün gerçeğiyle, çocuğun anne-babayla ilişki kurabilmesidir.

Kazanan taraf olabilmemiz dileklerimle…

25 Nisan 2014 Cuma

Elektronik Hastalığı



Biz çocukken; yollar bozuk, ziller bozuk, paralar bozuk;
Ama adamlar sağlamdı ! der İbrahim Sadri...  Evet ne yazık ki çocukluğumuzdaki o içten gelen dostluklar günümüze artık ulaşamıyor ve yok denecek kadar az. Dostluğun, çocukluğumuzun yerini tamamen teknolojiye bırakmış durumdayız.


Kendimizi alamadığımız şu elektronik hastalığı sanırım tüm çocuklarda mevcut. Hastalık diye adlandırıyorum çünkü bağışıklık yapıyor üzerimizde ne yazık ki...


                                                Berke gözlerin yaşarıyor artık bırak şu oyunu !...



21 Nisan 2014 Pazartesi

Saçlarımı Kestim







"saçlarımı hep kestim tutacak kadar kalmasın dedim

çünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur"



T.Uyar


6 Nisan 2014 Pazar

Görke Uyuyor


Oğlum Görke mışıl mışıl uyuyor

Bugün okulda çok fazla futbol oynadığı için bayağı bir yorulan Görke akşam yemekten sonra kitap okurken uyuyakaldığını görünce duygulanmamak ne mümkün...

Görke Uyuyor
   Uyku saatinden iki saat önce kitap okurken uykuya dalmış çocuğunuzu ertesi gün sınav var diye uykusundan uyandırmaya kıyabilir misiniz?

Şahsen ben kıyamadım...


    Yaklaşık 1 saat sonra kendiliğinden uyanan Görke derse devam edemedi malesef...Yatağına gidip derin uykuya dalmayı tercih etti..

3 Nisan 2014 Perşembe

Anne olmak..

''Bugün mutlu ama her zaman mutlu olacak mı''?''


Bu kaygıyı yaşayan her anne çocuğuna karşı sorumluluğunu layıkıyla yerine getiriyor demektir.
Anı yaşarken, aynı zamanda gelecek kaygısını içinde hisseden anne hassastır, şefkat doludur, fedakardır... Çocuğuna güzel bir gelecek kurabilmek adına önüne çıkabilecek tüm engelleri göğüsleyecek kadar güçlüdür...Soruna ortak olup çözüm üretmek onun için vazgeçilmezdir. İstediği her şeyi çocuğuna verebilmeyi istemesi onun en doğal hakkıdır..

Belki başarılı bir annedir sürdüğü yaşamda belki de değildir ama her ne olursa olsun o bir annedir..



26 Mart 2014 Çarşamba

Gönül Dicle İpekçi Blog Sayfasının ilk Yazısı

Gönül Dicle İpekçi İlk Yazım


Gönül Dicle İpekçi Blog sayfasında sizler ile neler paylaşacağımdan kısaca bahsetmek istiyorum...


Kimse anne olarak dünyaya gelmiyor... Annelik tecrübe ile ve eğitimle pekişecek bir duygudur...

Ben adıma açtığım bu blog olan GonulDicleİpekci.Blogspot.com.tr sitemde, ikizlerimle yaşadığım anlarımı paylaşmak istedim...Siz değerli okurlarımdan gelecek yorumlar ile belki doğru belki de yanlış kararlar aldığımı görebileceğimi umut ediyorum.

Gönül Dicle İpekçi ve ikizleri

İlk sayfamı ikizlerim ile olan bu fotoğrafım ile kutluyorum.