Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

orhan pamuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
orhan pamuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Eylül 2014 Cuma

Masumiyet Müzesi

''Hayatımın en mutlu günüymüş bilmiyordum diye başlar '' kitap..

Masumiyet müzesi Orhan Pamuk'un anlattığı kitabın aynı zamanda da müzenin adı.  Kemal ile Füsun'un aşkının anlatıldığı bu kitap deyim yerindeyse okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.
Kitabın ilk cümlesi ile sonu bence çok bağlantılı, korkmayın speaker vermeyeceğim :)
Kitapta zengin Kemal ile uzak akrabası Füsun' un saplantılı aşkı konu ediliyor, ve tüm hikaye neredeyse Çukurcuma da ( Beyoğlu) geçiyor.
Kemal, Füsun 'un eşyalarını çalıp hayatı boyunca biriktiriyor ve sonra Füsun'un evi müze oluyor.
Müzeyi de gidip gezdim. İstanbul' da artık bence  gezilmesi gereken yerlerin başında gelir diye düşünüyorum Hatta oyuncak müzesini de rehberler tur proğramlarına eklemeli. Her neyse kitap ile müzeye giriş  ücretsiz, kitabınız yanınızda değilse 20 Tl gibi bir ücreti var ve bir de isterseniz sesli rehber (dinleme cihazı) satın alıyorsunuz 5 Tl ye. Müzede sergilenen her şey bir  aşka ama özellikle de Füsun'a ait. Bu tarz bir müzenin olması kitabın zihninizde gerçek olmasını doğruluyor.

Gerçek bir hikaye olduğu kitapta belirtiliyor, gerçek veya kurmaca... İki türlü de inandırıcı. Bazen üzülerek bazen tebessüm ederek geziyorsunuz müzeyi. Kemal'in çektiği 8 yıllık acı , kendi acınız oluyor. bir anda. Müze de aşkın 11 evresini anlatan  bir resim sergileniyor. İncelemenizi şiddetle öneririm.



Diğer etkilendiğim ise Füsun'un küpeleri ile bir kadeh rakının sergilenmesi, aşk ve keder bir arada yani.

Ne diyelim okumanız ve gezerek yaşayabilmeniz umuduyla.

Sevgiyle kalın.

Gönül Dicle İpekçi

28 Haziran 2014 Cumartesi

Dili Dünya, Kendinizi de Nokta Zannetmek...


Çocukken en sevdiğim şeydi benim okumak, okurken başka dünyalara gitmek… Okuma yolculuğu için tüm sokaklardan, arkadaşlarımdan vazgeçmek… Yolculuk öyle sadece bir yerlere gitmekle olmaz, bunu anladığınız gün belki de hayatınızda bir şeylerin değişeceği gündür. Okurken başka dünyaları algılayıp, kendi hayatınızı sorgulamaya başlarsınız.



Kitaplardan Seçmeler



Fransız varoluşçu yazar Jean Paul Sarte der ki “Dünyayı dil aracılığıyla keşfettiğim için, dili dünya sandım”. İşte insanlığın yolculuğu tam da burada başlar, benimki ise dili dünya sanıp, kendimi nokta zannetmekte... Okudukça küçülüp, küçüldükçe okumakta...

Dili algılayınca aşkı da ayrı algılar insan, sınırların ötesinde sevmeyi öğrenir, şairlerin en güzel satırlarında bulur kendini… Turgut Uyar’ı, Cemal Süreyya’yı, Edip Cansever’i keşfeder insan. Sevmenin acı çekmek demek olduğunu, dilin kelimelerin kifayetsiz olduğunu satır aralarında fark eder.  


Sonra okumalar yetmez, düşündüklerinizi biriktirir, biriktirdiklerinizi yazarsınız. Kağıt kalem olmadığında  bile, beyninize not almaya başlar hale gelirsiniz her şeyi.  Hatta Orhan Pamuk bununla ilgili der ki “İçimden geldiği için yazıyorum! Başkaları gibi normal bir iş yapamadığım için yazıyorum. Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da okuyayım diye yazıyorum.” Bir yazarın hikayesi böyle başlıyor, okurun hikayesi onu anlamakta, benim hikayem yolculukta… Peki sizin hikayeniz nerede başlıyor?

23 Haziran 2014 Pazartesi

'' Sıkıntı ''

   Taraf’ın sürmanşetinde yer alan Boğaz fotoğrafına Pamuk, “Sıkıntı” konulu bir yazı yazdı.

Sıkıntı.... Çok sık gördüğüm bu manzaraya beni aşkla bağlayan şey ayrıntılar değil, görüntünün verdiği duygu...
Şairin, “hava kurşun gibi ağır,” dediği şeye benziyor bu duygu ama tam o değil. Karamsarlık? Belki biraz, ama fotoğraftan daha güçlü bir ışık demetinin geleceğini de seziyoruz. Gene de manzaranın bana verdiği duyguyu ve kelimeyi anlamaya çalışırken kafam karışıyor.
Belki de “sıkıntı” kelimesini şu son altı ayda herkes çok sık kullanmaya başladığı için. 
Eskiden “dert”, “mesele”, “problem”, “sorun”,“huzursuzluk”, “zorluk”, “kafa karışıklığı” dediğimiz şeylere son altı ayda hep bir ağızdan “sıkıntı” demeye başladık.
Geçmişte daha çok “iç sıkıntısı” ve “zorluk” anlamında kullandığımız kelime şimdi çok yaygınlaştı ve sözlük köşelerinden çıkıp hayatının en şenlikli günlerini yaşamaya başladı. “Bir sıkıntı yok efendim, ödemeniz gelmiş,” diyor telefondaki sekreter. “Orada bir sıkıntı var,” diyor gerçeği tam söyleyemeyen iyi niyetli arkadaş. “Bir sıkıntı kalmadı!” diyor, mutfaktaki tıkalı boruyu açan tesisatçı, elinde çanta kapıdan neşeyle çıkarken. “Yedi harfli kelimeler genellikle sıkıntı yaratıyor,” diyor bilmece programını sunan sevimli bey bizi de şaşırtmak isterken.
Kelimenin böyle böyle yeni anlam ve çağrışımlar yüklenerek hamaratlıkla çok iş görüp yaygınlaşması beni heyecanlandırıyor. Fakat bu yeni kullanım ve anlamların da –başka kelimelerin başına bir zamanlar geldiği gibi– yavaş yavaş unutulacağını, güngörmüş pek çok eski kelime gibi “sıkıntı”nın sözlükte bilinen alçakgönüllü kullanımına geri döneceğini yazar tecrübesiyle biliyorum.

O hâlde, manzara şimdi bana bunu sezdiriyor: Şimdi çok sıkıntı var.

Orhan Pamuk 


24 Şubat 2013 tarihli Taraf’ta kendi çektiği fotoğraf ve hakkında yazdığı yazısı. Kendi çektiği fotoğraflar ve hikayelerini kaleme aldığı Taraf' ta ilk yazısı ''Sıkıntı'' başlığıyla çıkmıştır.