Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

Gönül Dicle İpekci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Gönül Dicle İpekci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Nisan 2022 Perşembe

Gönül Dicle İpekçi


  • “Bahar mührünü vurmuş leylaklar açmış. Uzansam bir kiraz dalı içimde, koşup duruyor bir maral gelincik tarlaları çığlık çığlığa.” – Behçet Aysan
  • “Evet önümüz bahardır biliyorum. Leylaklar açacak biliyorum. Kiraz da çıkacak yakında. İyi şeyler söylemek de gerek biliyorum. Sevgilim güzelim bir tanem biliyorum da şimdilik bağışla.” – Turgut Uyar

6 Haziran 2021 Pazar

Güçlü Olmak

 



40'lı yaşlarıma gelene kadar hayatım insanların benden beklediklerini yapmaya çalışarak geçti.


İyi bir evlat, iyi bir eş, iyi bir anne, iyi bir dost ve arkadaş olmaya çabalamakla ve insanları hoş tutmaya çalışmakla geçen bir hayat.


Kimse üzülmesin, kimse kırılmasın diye insanlara "hayır" diyemediğim uzun bir dönemdi.


Oysa "özgürlük" dediğimiz şey, insanın istemediği şeyleri yapmaması, gerektiğinde "hayır" diyebilmesi demek, bunu anlamak ve hayatıma geçirebilmek zamanımı aldı.


Ne kadar ömrüm kaldı bilmiyorum ama bir şeyi iyi biliyorum, bundan sonraki hayatımda önceliğim kendimi hoş tutmak ve değerli vaktimi insanlara hediye ederken çok seçici olmak.

Değerli zamanınızı kimlere hediye ettiğinize dikkat edin ve başkaları üzülür kırılır diye kendinizi feda etmeyin.

Siz başa çıkabiliyorsanız herkes başa çıkabilir bunu unutmayın.

Sizi eksilten, aşağıya çeken, yoran, varlığınıza bir şey katmayan ilişkilerinizi tekrar gözden geçirin.


Olgunluk ilişkilerde tasarrufa gitmektir, hayatınızın kalitesini yükseltmek istiyorsanız, çevrenizdeki insanların kalitesini yükseltin ve sayılarını azaltın.

İnsanların beklentisini karşılamak için dünyaya gelmedik biz.!


Gönül Dicle İpekçi

29 Mayıs 2021 Cumartesi

ÇOCUK KADIN OLMAK

 


Aysel Gürel’in yazdığı “Ünzile”, gerçek bir dramın şarkısı...

Hem çocuk hem kadın... 12’sinde ana....
Susar kadın Ünzile...
Şanlıurfa’nın merkezine iki saat uzaklıkta sefaletin kol gezdiği kurak bir köyde, konuşmak ne haddine.
Hep susturulmuş Ünzile...
Şarkıyla adı da bir, kaderi de...
Arabayla yavaşça geçtiğim dar köy yolunda, solumda kalan ahırla iç içe olan tek odalı evin önünde yün çırparken söylediği türkülere kulak misafiri olunca yanına gidiyorum.
“Fakir yuvamızda bir Tanrı misafiri...
Hoş geldin bacım” sözleri dökülüyor ağzından.
Çırptığı yünlerin önüne koyduğu iki tabureye karşılıklı olarak oturduk.
Etraf sefalet...
Etraf yoksulluk...
İnek, çocuk, tavuk, yiyecekler, ipte kurumaya bırakılan çamaşırlar...
Oturuyoruz, Ünzile çay ikram ediyor.
Ünzile 50’lerinde gösteriyor ama sadece 30 yaşında.
Yaşadığı köy küçük ama sırtına binen yük büyük.
8 çocuk ve yoksulluk...
İki çocuk gerdekte
10 kişilik oturdukları aile sofrasından sırf çocuklarına yetsin diye günlerce aç kalan ve sefaletin her türlüsünü yaşayan bir anne o.
Daha doğduğu gün amca ve babasının iki dudağı arasında başlamış kendi ve kocasının kara yazgısı...
11 yaşına gelindiğinde kardeş gibi büyüdüğü 14’ündeki amcaoğlu Ali ile evlendirilmiş.
Ardından iki çocuk, hiç olmayacak bir yerde...
Yani gerdek gecesinde...
Ailelerinin dayattıkları katı kurallar yüzünden gece çocuk girdikleri yataktan sabah olgun kalkmaya mecbur bırakılan iki çocuk...
Burada insan olmak zor
O geceden sonra başlamış çile...
12’sinde ikiz çocuk vermiş Ali’ye.
Ne elde var ne avuçta...
Sonrasında sırasıyla 6 çocuk daha.
“Yoksulluk yazgın olmaya görsün” diyor Ünzile, ardından bir iç çekerek “Maalesef ki buralarda yaşayanların kaderi de böyle işte.
Kimseyi okutmuyorlar.
Erkeği de kadını da.
Kimse bir mesleğin hayalini bile kuramaz bu köyde.
Açlık kaderimiz oldu sanki.
Ancak dayanılacak gibi değil.
Kadın olmak zor.
Erkek olmak zor.
İnsan gibi yaşamak hepsinden daha zor.
Aileler senin hükmünü doğduğunda veriyor bir kere.
Okumak yasak.
Dinlemek yasak ve her şeyden önemlisi konuşmak yasak.
İnsan olan buna dayanamaz” sözleriyle feryadını dile getiriyor.
Yokluk içinde 8 çocuk
Sonra duruyor.
Eliyle ağzını kapatarak kendini susturmayı deniyor.
Öyle alışmış ki acısını içinde yaşamaya, paylaşmamaya.
Gözlerinde biriken yaşı farketmemem için “Bu yünler gözlerimi yaşartıyor işte” diye bahane buluyor.
Ancak hiç tanımadığı birine içini boşaltmak istiyor olmalı ki dayanamıyor yeniden konuşmaya başlıyor:
“11 yaşında, kardeşim olarak gördüğüm amcaoğlum ile zorla evlendirildim ben.
Çocuk musun?
Kalbin istiyor mu?
Annen razı mı?
Bunların hiçbir önemi yok. Aile büyükleri böyle uygun gördü mü gerisi koca bir hiç.
Aslında sadece ben değil,
Ali için de kabul etmesi zor bir durumdu bu.
Ben 12 yaşında anne, Ali 15’inde baba oldu.
Ancak ne elde var ne avuçta.
İlk günlerde iki çocuk.
Bugün ise sekiz.
Ama cepte bir kuruş para yok.
Gün geldi yiyecek ekmek bile bulamadık.
Hâlâ da bulduğumuz söylenemez.”
İlk imzamı sınav kâğıdına atmalıydım
“En büyük hayalinin veteriner olmak olduğunu anlatıyor Ünzile.
Köyün inekleri ve koyunlarının hastalandığı nadir günlerde buraya uğrayan veterinerlere imrendiğini belirterek...
Anlattıkça öğreniyorum ki bununla da kalmıyor hayalleri...
Daldığı uzak hülyalardan çıkarak acı gerçeklerine dönüyor bir anda, oldukça ciddileşen ses tonuyla başlıyor söze:
“Bu yaşadığım kâbus benim olmamalıydı.
Küçük yaşımda gelinlik yerine kitaplarla kandırılmalıydım.
İlk imzam nikâh defterine değil, öğretmenimin verdiği sınav kâğıdına atılmalıydı.
Beni bu köye hapseden nice kör cehalet.
Bana bu zindanı yaşatanlar da hesabını bir gün nasıl verecek?
Bilemiyorum...”
Sofrasına bir gün bile yeterli aş girmeyen, çocuk ve belki de hiçbir zaman kadın bile olamamış sekiz çocuk annesi Ünzile, dayanamayıp boynuma sarılarak hıçkıra hıçkıra ağlıyor.
Elbette ki arkadan onu izleyen çocuklarına göstermeden...
Çığlıklarını içinden atarak.
O an Cemal Süreya’nın söylediği dizeler geliyor aklıma...
Bir kadını ortadan ikiye böl...
Yarısı annedir, yarısı çocuk.
Kocamla büyüdük
- Seni anlıyorum ama yoksulluktan ve sefaletten şikâyet edip 8 çocuğu neden doğurdunu anlayamıyorum.
Ah töreler ah.
Eğer ben en az beş çocuk doğurmasaydım, en az iki erkek olmak şartıyla tabii, üzerime kuma gelirdi.
Aslında Ali kumaya çok karşı.
İkimizin hayatını karartan törelere de.
Ancak aile büyüklerini karşımıza alamayız.
- 11 yaşında evlenip 12 yaşında anne olmak nasıl bir şey?
Tabutun içine diri diri girmek gibi bir şey.
11 yaşında bir çocuk oyun oynamak ister.
Ben de öyleydim ama ne yazık ki kalabalık misafirlere kazanlarda yemek yapıp 45 yaşındaki evli bir kadının yaşantısı dayatıldı bana.
Eşimle birlikte büyüdük.
Hatta çocuk salgınlarında biz de çocuklarımızla birlikte yaşımızdan ötürü aynı hastalıktan hastaneye kaldırılırdık.
Bunu gören ailelerimiz hiç acımazdı.
Hep zorbalık...
Hep bir korku salındı üstümüze.
Anne ve babamı hiç affetmeyeceğim.
- Eşinden sevgiyle bahsediyorsun.
Evet.
Çünkü onunla kaderlerimiz ortak.
Her zaman anlayışlı davrandı.
Oyun oynayan çocuklara camdan bakıp ağlardım.
O da bunu fark ettiğinde köyün tenha yerlerinde oynayan çocukların yanına götürürdü beni.
O çocuğa bakar, ben oynardım.
Ben bakardım, o oynardı.
Birlikte büyüdük.
- Hiç yakalandığınız oldu mu?
Ailelerin bu durumda tepkisi sert olsa gerek.
Söylediğim gibi aileler acımasızdı.
Bunu gördükleri anda beni eve götürüp kemiklerimi kırıncaya kadar döverlerdi.
Ardından çocuğa bak, ortalığı temizle, yemek yap.
Ezilip moraran ve kanlar akan vücudumdan arta kalan gücümle yapardım işte.

Gönül Dicle İpekçi

27 Mart 2021 Cumartesi

Rana Abla

Kadıköy’ün efsane ve idealist çocuk doktoru Rana Beşe’nin (Rana Abla) vefat haberini üzülerek aldım. 


Rana Abla, adı verilen polikliniğinde bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da insanlara şifa dağıtmaya devam edecek. ne mutlu gerçekten böyle vefakâr bir insanın adıyla çocuklara hizmet verebilmek..

Toprağı bol olsun 🙏


Gönül Dicle İpekçi

20 Mart 2021 Cumartesi


UMUDUNU KAYBETME




"Birinin sana bir şey yapamazsın demesine izin verme. Hatta benim bile. İnsanlar bir şey yapamaz ve senin de yapamayacağını söylerler. Bir şey yapmak istiyorsan gidip onu zorla al!" The Pursuit of Happyness (Umudunu Kaybetme

Yaşam dümdüz bir çizgi gibi değildir, inişler ve çıkışlarla devam eder gider. O inişlerde ve çıkışlarda umutlar, umutsuzluklar, başarılar, başarısızlıklar, hayaller, hayal kırıklıkları vardır. Bazen insan umutların tümüyle tükendiğini hisseder ve kendisiyle ilgili ciddi kararlar alır. Başka bir işe başvurmak, başka bir kente göç etmek, hatta başka bir ülkeye gidip yerleşmek gibi. İnsan umudunu yitirdiğinde yaşamının anlamı da kalmaz. Onun için umut bitmez, ama ileride yeniden canlanacağı ana kadar geçici olarak tükenme aşamasına gelebilir.   

Umudun tükenmiş göründüğü an, yeni umutların doğmaya başladığı an


''Umut belki de gelecek sayfadadır. 

Kapatma kitabı ''



14 Mart 2021 Pazar




FEDAKAR DOKTORLARIMIZ



 Okullar tatil edildi.

 Üniversiteler tatil edildi.

 AVM' ler boşaldı.

 Maçlar seyircisiz.

 Etkinlikler iptal.

 Ticaret durdu. 

 Uluslararası sınırlar kapatıldı.

 Fakat hastaneler hala AÇIK! 


Sağlık Çalışanları hastaların nabzını kontrol etmek için, karnını muayene etmek için hastalara dokunuyor, öksürük-nefes darlığı 

olan hastaların akciğer seslerini dinlemek için hastalarla yakın temas kuruyor.


Sağlık Çalışanları endişeleri olsa da ateşi olan, öksüren, nezle olan hastasını bırakıp kaçmıyor ve görevini layıkıyla hatta fazla fazla çalışarak yerine getiriyor.

En yüksek risk altında olan ancak geri adım atmayan, tek topluluk... 


Ülkemizin her köşesinde fedakârca çalışan ve salgınla mücadelede  en ön saflarda yer alan doktorlarımızın ve tüm sağlık çalışanlarımızın 


14 Mart Tıp Bayramı'nı kutluyoruz.💗


Salgın döneminde hayatını kaybeden sağlık çalışanlarımıza Allah'tan rahmet yakınlarına başsağlığı diliyoruz😔


Gönül Dicle İpekçi

12 Mart 2021 Cuma


MEHMET AKİF ERSOY




' Yıl 1962.. Cağaloğlu'ndaki bir köşe yazarının odasına üstü başı bakımsız, kirli sakallı biri girer. Adını söyledikten sonra yazardan kendisine yardım etmesini ister. Köşe yazarı, karşısındakinin içler acısı durumundan büyük üzüntü duyar. Cüzdanını çıkararak istediği kadar alması için adama uzatır. O da uygun bir miktar para alarak iki büklüm gözden kaybolur. Birkaç ay sonra tek sütunluk bir gazete haberi köşe yazarının gözüne çarpar.. Haberde, İstanbul sokaklarında, bir çöp bidonunun yanında bulunan bir cesetten söz edilmektedir. Fotoğrafa dikkatle bakar, bu, para istemek için kendisine gelen adamdan başkası değildir.. Emin Ersoy'dur.. Mehmet Akif Ersoy'un oğlu Emin Ersoy !... Yıl 1985... Üsküdar Belediyesi, emekli maaşıyla geçinmeye çalışırken hastalanan, zor ve bakımsız günlerin ardından gözlerini hayata kapayan bir adamın cenazesi ortada kalmasın diye tüm masrafları karşılar.. O unutulan insan, Tahir Ersoy'dur.. Mehmet Akif Ersoy'un torunu !.. Yıl 1991.. Beyoğlu'nda bir evin kiracıları, kirayı ödeyemedikleri için sokağa atılırlar.. Onlar, Mehmet Akif Ersoy'un kızı ve torunlarıdır !.. İşte sizlere, "İstiklal Marşı" için devletin verdiği para ödülünü almayan, ticarete alet olmasın diye de, "İstiklal Marşı"nı kitabına almayan Mehmet Akif Ersoy'un Türk milletine emanet ettiği çocuklarının yaşamlarından kahredici bir kesit..'


Sunay Akın


12 Mart 1921 İstiklal Marşı' nın kabulü ve Mehmet Akif Ersoy'u anma günü.. Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın diyen büyük şair, Mehmet Akif Ersoy' un ne kadar gururlu ne kadar özverili bir insan olduğunu hatırlatmama gerek yok sanırım. Böylesine bir üstadın, koca yürekli bir şairin ailesine sahip çıkamamak ne kadar acı verici. En büyük değerlerimiz ne yazık ki onurlarıyla yaşadıkları için kaybolup gidiyorlar..

Toprağı bol olsun...

Saygıyla..


Gönül Dicle İpekçi

9 Mart 2021 Salı





 Okumayı bilmezseniz, yürümeyi bilmezseniz,

 bir yaprağın güzelliğini takdir edemezseniz, yaşamıyorsunuz demektir. 

Yaşamın bütününü anlamanız gerek, sadece küçük bir parçasını değil.

İşte bu yüzden okumak zorundasınız, 

işte bu yüzden gökyüzüne bakmak zorundasınız, 

bu yüzden şarkı söylemek, dans etmek, 

şiirler yazmak, 

acı çekmek ve anlamak zorundasınız; 

çünkü tüm bunlar hayattır…

 

Jiddu Krishnamurti

8 Mart 2021 Pazartesi


DEĞERLİLERİMİZİ KAYBEDİYORUZ.


Bir var bir yok malesef, hayat böyle bir şey işte. Ani gelen ölümler özellikle bizleri çok etkiliyor.
Böylesine kısa bir hayatta yaşayabilmek için oysa ne kadar koşturuyoruz. Sonra ufak bir kaza, bir kalp krizi veya düşman bir virüse yenik düşüyoruz.

Ölümün saati yok. Yanınızda olan kişiye değer verin; kırmayın onu. Durup durup sevdiğinizi söyleyin, özel hissettirin. En ufak bir şeyde bitti demeyin, ağlatmayın, üzmeyin. Neden mi? Çünkü ölümün saati yok. Belki son görüşünüzdür, belki son sarılmanızdır. Belki de saatler sonra ona değil de, artik toprağa dokunacaksınız, onu değil de toprağını öpeceksiniz. Sevdiklerinizin kıymetini kaybettikten sonra değil, şu an bilin.. Toprak aldığında geri vermez. Çünkü ölümün saati yok...

Büyük usta Rasim Öztekin'i kaybettik.




Ne güzel demiş Oğuz Atay;


Ben vedaları sevmem albayım

Hiç gitmesin insanlar

Hele gelmemek üzere giderlerse

Çok üzülürüm albayım, dayanamam...


Türkiye büyük bir değerini kaybetti.

Başın sağ olsun Türkiye'm





7 Mart 2021 Pazar

KADINLAR GÜNÜ



Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ya da bir diğer adıyla Dünya Emekçi Kadınlar Günü. Kadın hakları dünyanın dört bir yanında büyük etkinliklerle gündeme geliyor. Peki Dünya Kadınlar Günü nasıl ortaya çıktı? Bu bir kutlama mı, protesto mu?

Dünya Kadınlar Günü 100 yılı aşkın süredir var. Her yıl gündem farklı. Bu yıl ise 30'u aşkın ülkede kadınlar Dünya Kadınlar Günü'nde iş bırakma eylemleri düzenliyor. 

Bugün neredeyse tüm dünyada ses getiren eylemlere sahne olan 8 Mart'ın tohumları 1908 yılında, New York'ta 15 bin çalışan kadının daha kısa mesai süreleri, daha yüksek maaş ve seçme hakkı talep etmesiyle atılmıştı.

Bir yıl sonra Amerika Sosyalist Partisi 8 Mart'ı Ulusal Kadınlar Günü ilan etmişti. Bu özel günü uluslararası hale getirme fikrini ortaya atan ilk kişi ise Clara Zetkin'dir.

Peki neden 8 Mart?

Dünya Kadınlar Günü fikrini ortaya atan Clara Zetkin'in aklında belirli bir tarih yoktu.

Birinci Dünya Savaşı sırasında, 1917'de Rus emekçi kadınlar "Ekmek ve barış istiyoruz" sloganlarıyla sokaklara çıkmıştır.

Eylemlerden dördüncü gününde Rus Çarı tahttan indirildi. Kurulan geçici hükümet ise kadınlara seçme hakkı tanımıştır.

Rusya'daki kadın eylemlerinin başlangıcı, Jülyen takvimine göre 23 Şubat'tı. Dünya genelinde daha yaygın biçimde kullanılan Miladi (Gregoryen) takvimde bu tarih 8 Mart'a denk geliyordu

1910 yılında Kopenhag'da toplanan Uluslararası Emekçi Kadınlar Konferansı'nda Dünya Kadınlar Günü fikrini önermiş. Konferansa 17 farklı ülkeden katılan 100 kadın, Zetkin'in önerisini oybirliğiyle kabul etmiştir.

Dünya Kadınlar Günü'nde, kadınların toplum içerisinde, siyasette ve iş hayatında elde ettiği başarıları kutlanıyor. Ancak aynı zamanda 8 Mart'ın kökleri hâlâ sesini duyuruyor. Kadınlar Günü'nde cinsiyet eşitsizlikleri vurgulanıyor ve protestolar düzenleniyor. Yani bu durum ülkeden ülkeye değişiyor.

Pek çok ülkede Dünya Kadınlar Günü resmi tatil.

Dünya genelinde çiçek satışlarının 8 Mart ve öncesindeki birkaç günde neredeyse iki kat arttığı belirtiliyor.

Her ne kadar Çin'de çalışan kadınlara yarım iş günü izin verilmesi resmi makamlar tarafından tavsiye edilse de, işverenler bu tavsiyeye pek kulak asmıyorlar.

İtalya'da La Festa della Donna olarak adlandırılan Dünya Kadınlar Günü'nde kadınlara mimoza çiçeği hediye etme geleneği var. Her ne kadar bu geleneğin kökleri tam olarak bilinmese de, 2. Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra Roma'da başladığı düşünülüyor.

ABD'de ise Mart ayı "Kadınların Tarihi" olarak kabul ediliyor ve Beyaz Saray, Amerikalı kadınların başarılarını sıralayan bir bildiri yayınlıyor.

Türkiye'de 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1921 yılında, iki komünist kız kardeş Rahime Selimova ve Cemile Nuşirvanova'nın girişimi ile gerçekleştirildi.[10] Bu tarihten sonra yıllar boyunca 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlamalarına izin verilmedi. 1975 yılında "Birleşmiş Milletler Kadın On Yılı" ilan edildi. Türkiye de bu kapsamda yer aldığı için 1975 yılında Türkiye'de "Kadın Yılı Kongresi" yapıldı.


8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nün 1975 yılında kutlanmaya başlamasında İlerici Kadınlar Derneği’nin faaliyetleri de etkili oldu. Böylece 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kapalı ortamlardan sokaklara ve meydanlara çıktı. 

İlerici Kadınlar Derneği, işçi sınıfı ile kadınları bir araya getirerek haklarını aramaya çağıran bir sivil toplum örgütüydü. Kurulduğu andan itibaren kısa sürede yurt çapında 33 şube ve 35 temsilcilik aracılığıyla 15 bine yakın üyeye sahip oldu. “Kadınların Sesi” adlı yayın organı ile 35 bin kişiye ulaşabiliyordu.

12 Eylül Darbesi'nden sonra tekrar askerî cunta yönetimi tarafından dört yıl süreyle hiçbir kutlama yapılmasına izin verilmedi.

 1984’ten itibaren her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” kutlanmaya devam edilmektedir.

Atatürk kadınlarımıza birçok alanda özgürlük getirmiştir 1924 yılında Atatürk’ün meclise soktuğu 17 kadından sonra günümüze kadar uzanıyor...


Daha uygar ve sağlıklı bir toplum için kadınlara her zaman ihtiyaç vardır Kadınlara verilmiş bu güzel güne saygı duymalı ve onları sadece bir günle değil; her zaman hatırlamalıyız.



“Bir toplum, bir millet erkek ve kadın denilen iki cins insandan meydana gelir. Mümkün müdür ki, bir toplumun yarısı topraklara zincirlerle bağlı kaldıkça, diğer kısmı göklere yükselebilsin!”


 Mustafa Kemal Atatürk


 8 Mart, dünyada kadınların eşitlik, kalkınma ve daha huzurlu yaşam özlemleri dile getirdikleri gündür.

Her zaman ne istediğini bilen, erkeğinin ardında ona destek veren, çocuklarının başında koruyup kollayan kadınlar… Dünya Kadınlar Gününüz kutlu olsun…


6 Mart 2021 Cumartesi

 HAYATI SEVEN KADINLAR



Yaşları ilerleyip torun torbaya karışsalar bile yiyip içtiğine dikkat eden, pantolonuna uyacak bluzu seçen, saçlarını şarap kızılına yahut platin sarısına boyatmakta beis görmeyen; onları tarayan, şekil veren, ellerinin üzeri güneşle ve geçen zamanla beneklenip buruşsa da onları özenle kremleyen; cümle sonlarına muzipçe "şekerim" kelimesini ekleyen; hayvanları, çiçekleri ve çocukları sevmekten vazgeçmeyen, umudunu ve şükrünü asla yitirmeyen, yaşa bağlı ağrı ve sızılar yaşasa da bunu belli etmeyen; bu ağrı ve sızıları yaşamın güzelliklerini ve renklerini görmeye engel meseleler saymayan, yürüyüşünde bir eda olan, yaşam deneyimlerini üstüne başına, saçına, gözündeki ışıltıya, beslenmesine, gülüşüne ve etrafa saçtığı pozitif elektriğe yansıtan; çantanın püsküllüsünü, ayakkabının afilisini seçen, tevekkülü her şeye sarmalayıp sade ve doğal bir olgunlukla hayatın getirdiklerini kabullenen ama bir kedi teslimiyetiyle uysalca ve sevinçle yaşayan kadınları seviyorum ve onlara baktıkça, yorulup nefeslenmek için oturduğum köşeden dimdik ayağa fırlıyorum.

Bana hayatın parlak ve cilalı kısmını gösteriyor böyle kadınlar. Hayatın her şeye rağmen yaşanılır olduğunu, yaşanmaz olacak kadar zorlayıcı kısımları ise sabır ve metanetle bekleyerek atlatmak gerektiğini, ne olursa olsun can çıkmadan umudun ve koşturmanın bitmeyeceğini ve bitmemesi gerektiğini anlatıyorlar sessiz bir alfabeyle...
Yaşı ilerlediği halde rimel markası soran, "pabuçların harikaymış şekerim nerden?" diye sıkıştıran, karşı tarafa iltifatla karışık güzel cümleler aşılayan, mutluluk saçan ve mutlu yaşayan kadınları seviyorum.
Vizyonunu hep geniş tutan, aç ve tükenmeyen bir merakla etrafı gözlemleyen, ülkeler aşan, insanlara karşı duyarlı ve algıları hep açık; yürürken önüne değil, yere değil, dimdik karşıya bakan, insanların gözlerinin içine bakan, hayata olan ilgisini hiç yitirmeyen, yaşamanın bir sanat olduğunu içine sindirmiş ve tam da bu yüzden yüzü, sürdüğü parlatıcı sebebiyle değil, yaşama olan tutkusu ve temiz kalbi yüzünden ışıl ışıl parlayan kadınları seviyorum.
Edasını ve işvesini hiç yitirmeyen, baktıkça insanın içine yaşam enerjisi pompalayan, fularını ayakkabısına uyduran, evin içinde kaybolan yavru ağzı rujunu bulamadığında ev halkını bunun için ayaklandıran ve huysuzlanan, sabah uyanır uyanmaz günlerden pazar olsa bile kırmızı rujunu sürüp sallantılı küpelerini takan, evin içinde dans edip şarkı söyleyerek dolanan; yeni aldığı pabuçlarını giymek için ertesi günü bekleyemeyip, giyip evin içinde onlarla gezinen kadınları seviyorum. Çünkü bu, yaşama olan tutkunun sönmediğinin belirtisi, biliyorum.
Yaşamla bağını kesmeyen; hayatı, Allah'ın bir zuhuru olduğu için seven, olgun, sevinç dolu, algıları açık, nazik, anlayışlı, dişi, bakımlı, enerji dolu, mızmızlanmayan, ağlanmayan, hem çocuksu, hem de güçlü, rengarenk ve gülüşü zengin kadınları seviyorum.
Ne olursa olsun "vakit çok geç" demeyen, hayatı bir şarkı gibi söyleyen, yaşı geçse de ruhu geçmeyen kadınlar...
Sizleri çok seviyorum...❤

4 Mart 2021 Perşembe

DOSTLUK


 

DOSTLARI OLMALI İNSANIN

Dostları olmalı insanın, 

aynen gemilerin limanları gibi.

Zaman zaman uğradığın, yükünü boşalttığın,

dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda.


Sonra açık denizlere uğurlamalı seni, 

geri döneceğin günü bekleme umuduyla. 

Bazen, rüzgâra o açmalı yelkenini,

yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla,

halatlarını çözmeli, 

seni çok ama çok özlemeli.


Dostları olmalı insanın; 

ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen.

Düşünmediklerini düşündüren, 

seni bir cambaz ipinde, güvende tutabilen, 

gerektiğinde senin için ateşi yutabilen, 

yolunu ışıtan ustan olmalı.

Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini. 

Sana vermeli soğuk bir kış gününde 

üzerindeki tek gömleğini...

♥️

"Dostluk gül olmaktır;

Yaprağı ile de, dikeni ile de..."


İYİ Kİ VARSINIZ..

Bir Kahve Alır mıydınız☕

3 Mart 2021 Çarşamba

                               

                                    TOPRAK


                    


Bazen yastığa başımı koyduğumda “bugün de insanlık için hiçbir şey yapmadım.” diye sıkıldığım, üzüldüğüm anlar olmuyor mu ? Tabi ki oluyor.  Belki o gün daha fazla kitap okudum, belki daha çok para kazandım, belki daha başarılı oldum, belki beni mutlu edecek daha çok şey yapmışımdır o gün. Ama şöyle bir düşününce bunların hepsini “ben” için yaptım ve bir gün ben yok olacağım. Dünyadan ayrılırken ise kazandığım para ve başarıyı kocaman bir balonun sönüşü gibi izleyeceğim. Gerçekleri söylüyorum size. Biz içi hava olan kendi balonumuz ile yıllardır uğraşıyoruz. Hele bir de bunun içine hiçbir değeri olmayan Prof. Dr. Av. Müdür vb. etiketlerle helyum havası basıyoruz. Uçtukça uçuyor ve gün geliyor o balon patlıyor ve bizim, yüksekten düştüğümüz ölçüde canımız yanıyor. Zaten bizim canımız hep kendimize yüklediğimiz anlamlardan dolayı yanıyor. Ah ki vah, bu gözler ne cahil profesör ve ilim adamları gördü yüksekliğinden yanına yaklaşılamayan…

Peki değerli olan şey neydi? İçi hava olmayan ve öldükten sonra sönmeyecek balon var mıydı? Gülümseyerek ölmek mümkün müydü? Cevap ise çok basit, cevap “ben” değil “sen” idi. Yıllardır kendi toprağımızı suladık. Başkasının toprakları aklımızın ucuna gelmedi. Ancak başka insanların topraklarını da sulasaydık biz ölsek bile o topraklar hala yeşermiş olacaktı. Cevap buydu. Cevap, başka insanların hayatına dokunmaktı. Tuttuğum el sayısıydı. Kurtardığım hayatlardı. Suladığım topraktı. Yeşerttiğim insanlıktı.

Bugün içimde bir sıkıntı varsa henüz bunu başaramadığım içindi, yazıyorsam başka toprakları sulamayı sevdiğim içindir…

peki neydi
neydi bizi değerli yapan

tuttuğum el sayısıydı
kurtardığım hayatlardı
dokunduğum yaşamlardı
suladığım topraktı
yeşerttiğim insanlıktı..




 Tecrübe mi ? Birikim mi ?

“İnsanların sizi alkışlaması doğru olduğunuzu değil, doğru yerde durduğunuzu gösterir.” 

İşte bu söz ile gemide bir delik açılmıştı. Gemi su alıyordu! Bana geri dönersek bir tür hırstı benim ki; öğrenme hırsı. Biraz daha ilerledim. Toplum ve toplumun kutsadıklarıyla uğraşmaya başladım. Çünkü toplum, kitapları ve bilgiyi kutsamıştı. Onların gözünden ne kadar bilgiliysen, o kadar bilgesindir. Çok kitap, çok saygı getirir. İsminin başında Dr. olması, senin diğerlerinden bir tık üstte olman için yeterliydi. Gördüm ki aslında toplum, olur olmaz her şeyi kutsamış. Kutsal olmayan birçok şeyi kutsamış. Neydi bunca kibir, gürültü ve sahte putlar? Ben ne zaman gönlümdeki Kâbe’yi bu putlardan temizleyecektim? Önce birer birer bunları yıktım. Sonra sıra bana geldi. Kendimi yıkmaya. Yıkıcı sorular sormaya. Başlayalım…

Gerçekler ile yüzleşmek lazımdı. En çok kendi gerçeklerimiz ile. Herkes pembe yalanlar ile aynaya bakarken, hangimiz tüm çıplaklığımız kusurlarımız ve çirkinliklerimiz ile aynaya bakabilir? Ben de tüm cesaretimi topladım ve kendime şu soruyu sordum. 

“14 yıl önce ile bugününü karşılaştır Dicle, Üniversite için Fransa ya ilk adım attığın gün ile düzenli gelirinin olduğunu bugünü. Hangisinde daha mutlusun? Hangisinde daha tecrübeli ve bilgilisin?” 

Cevaplar çok netti. Fransa'nın Rouen kentine daha önce hiç gelmeden, yalnız başıma buraya adım atmak tam bir deli cesaretiydi.  Riskler ile dolu bir hayattı. Ancak çok mutluydum. Tüm zorluklar ile savaştım ve ayakta kaldım.  Bugün ise düzenli bir işim, evim ve çocuklarım var. Riskim çok az. Daha fazla bilgiliyim, daha fazla kitabım var. Daha fazla tecrübem var. Ancak 14 yıl önceki kadar mutlu değilim. İşte bu noktada hakikat aynaya yansımıştı. Platon’un mağara alegorisinde olduğu gibi sadece gölgeye baktığımı ve arkamda bir hakikatin olduğunu anladım. Konuyu toparlayalım. Daha açık ve net ifade edelim. Ana sorumuza dönelim. 



Bilgilenmek mi önemli yoksa deneyimlemek mi? 

Toplum sizden bilgilenmenizi ister. Kitaplar, okullar, türlü türlü kurslar ve sertifikalar. Risk almanızı pek önermez. Bir noktaya kadar da doğrudur. Bağımsız yaşayabilecek kadar gelirinizin olması için meslek sahibi olmanız gerekir. Bunu ise okullar sayesinde gerçekleştiririz. Açken mutlu olunmaz. Bu yüzden düşüncelerim üniversiteden mezun olmuş kesim için geçerli. Eğer öğretim hayatınız devam ediyorsa devam etsin :)

Klişe bir soru vardır. Aslında benim de üstünde durduğum sorunun farklı bir versiyonu. “Çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?” Bugün bu sorunun cevabı net şekilde “çok gezen” olarak cevaplayabiliyorum. Tüm hayatını kitaplar ile birlikte geçirmiş ancak asosyal kalmış birini düşünelim. Büyük ihtimal çok bilgili birisidir. Sizi çok iyi analiz eder, ünlü filozoflardan alıntılar yapar, genellikle düşüncelidir. Halbuki gerçek hayat bu değildir. Gerçek hayat sizden savaşmanızı ister. Ne düşündüğünüzün bir önemi yoktur onun için. Paylaşmadığınız sürece en güzel düşünce sadece havadaki bir buluttan ibaret. En güzel kitabı da okusanız 1 sene sonra unutacaksınız. Hayat ise doluca yaşandıkça anlam kazanır. Yaşanmamış bir hayat yerine sonucu kötü  olan bir hayat bile sanırım daha mantıklı. Düşüp ayağa kalkacağız sonra yeniden düşeceğiz, aşık olup aldatılacağız, kazanıp kaybedeceğiz, aç kalacağız, rezil olacağız, bazen yerlerde sürüneceğiz, hastalanacağız hatta belki de bu uğurda öleceğiz ama yaşayacağız! Hayat budur işte. Kan, ter içinde tırnaklarınla kazıyarak dağa çıkmaya çalışmaktır. Kitaplar yerine anılar biriktirmektir. Adaletli olan da bu olmalı. Geçmiş insanlığın bilgiye erişimi hiçbir zaman bugünkü kadar kolay olmadı. Ancak geçmiş insanlık ile ortak noktamız var ki o da deneyimlemek. Savaştık ve barıştık. Ancak insanlık olarak deneyimledik. Bir insanın okuma-yazma bilmemesi sizi ondan üstün yapmaz. Üstünlük hayatımızdaki zorluklara verdiğimiz tepkiler ile alakalı bir durum. Ancak gelin kendimize itiraf bulunalım. Eğitimli kesim olarak çoğumuz eğitimsiz insanlara yukarıdan bakıyoruz. Ben hiç bir zaman bunu yapmadım ama belki yapmalıydım. ??

Bilgiyi önemsizleştirmiyorum. Cahilliğin felaket olduğunu savunuyorum. Sadece yaşamanın bilgilenmekten daha önemli olduğunu düşünüyorum. Kitapları da değersizleştirmiyorum. Çok kitap okumak yerine doğru kitabı çok okumanın değerli olduğunu düşünüyorum. Bilgi bombardımanına tutulmuş, aklı karışmış, hedefsiz yürüyen, içine kapalı bir kişi olmak yerine aklı hür, vicdani hür, düşen kalkan, deneyimleyen bir kişilik hayali peşinde oldum hep. 

Çok konuştum. Özet yerine son bir söz :)

Kendimizle uğraşarak ilerleyemeyiz, başkaları bizle uğraştığında ilerleyebiliriz. 

11 Şubat 2019 Pazartesi



Düşünebilmek


Bir silgi olsaydın bu hayatta ne silmek isterdiniz hayatınızda ... ?
Hatalarınızı mı yoksa kötü anılarınızı mı.... ?
Yoksa başarısızlıklarınızı mı ?
Peki ya kalem olsaydınız bu hayatta  kimi eklemek isterdiniz hayatınıza..?
Sizi anlayacak, dinleyecek birini mi..?
Size küçük mutluluklar yaşatabilecek birilerini mi ?
Yoksa her daim yanınızda olabilecekleri mi..?
Şimdi durup bir düşünelim o halde, neler eklemek isteriz hayatımıza ?
Neler silmek isteriz diye..








10 Mayıs 2014 Cumartesi

Bizden zarar gelmez

Bizler küçükken, genelde pazar sabahları yayınlanan Pazar Sineması kuşağında hep kovboy filmlerini izlerdik. Ve ne ilginçtir ki o kovboy filmlerinde hep Kızılderililerin tarafını tutardık. :) 



                                                  Güçleri ellerindeki silahları ve atlarıydı.


Kızılderililer güçlü görünseler de daha savunmasızlardı.. Onlardan zarar gelmeyeceğini bilirdik Savunmasız insanlara karşı kullanılan güç, ta eski dönemlere kadar dayanıyor malesef...

Gerçek hiç bir zaman değişmiyor malesef, birinin canını acıtırsak aslında önce kendi canımızı acıtmış oluruz..


Birine yardım edersek aslında kendimize yardım etmiş oluruz. Evet kan ve kemik bütün insanlarda bulunur.

Farklı ve asil olan;


                                                               İyi yürek ve iyi niyettir..


Yaşamı pozitif algılamamızı yansıtan sevgi ile iyiliğin birleşmesi, bu ikili harika şeyler hissetmemize neden oluyor, insanı pozitif enerji almaya itiyor, umutlandırıyor yaşamı güzelleştiriyor anlamlı kılıyor..

30 Nisan 2014 Çarşamba

İçimizdeki Çocuk



İçimizdeki Çocuk



İçinizdeki çocuğu kaybetmeyin falan diyoruz ya bazen kendimize, aslında bana göre biraz basit kalıyor bu ifade . Neden mi ? Çocukta algı nettir. Çocuk direkt olarak bir kişiye burnun çok büyük, göbeği için şiş göbek, falan der... hesap kitap nedir bilmez...Babaannesine ''babaanne annem seni hiç sevmiyor'' falan diyebilir. 

Herkesin içinde baba, (daha önce ailede sözü edilen ve sevilmeyen) falanca amcayı hiç sevmiyorum, hadi eve gidelim falan der..Ancak misafirlikte uyuyakalıp, kucakta eve taşındığımız günler güzeldi yine de..

Görke Çıkıyor

Berke Denge Basamağında


  




 Çocuk tehlikeyi bilmez, ne kadar zorlasa da onu kandırmak kolaydır.. Kendini herkesten güçlü görür ve karşılaştırılmayı asla sevmez. 












İkizlerim güç karşılaştırmasında hep bir öncelik isterler. '' Ben daha iyi yaptım'', ''Sen yapamıyorsun'', ''Benim gibi yapamazsın'', ''Senin yeteneğinden banane'' gibi güç gösterisinden asla vazgeçmiyoruz. 


25 Nisan 2014 Cuma

Işıklar İçinde Uyu


Kişisel bir tavır olarak alma..
Hayatın sahte olduğunu öğrendikten sonra,
Sadece seni değil kimseyi umursamıyorum.
Hepsi bu !


Gabriel Garcia Marquez




17 Nisan da hayata gözlerini yuman Gabriel Garcia Marquez'in  selfiesi

Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim. Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim. Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim. Sizlerden çok şey öğrendim. Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim.
Mutsuz bir şekilde…

Artık ölebilir miyim ?

Gabriel Garcia Marquez

Alkışlarla anıyoruz....