Küçücük dünyamızı kapsayan o küçük mahallemizi belki yıllar önce terk edip, daha büyük, daha renkli daha fazla yankı uyandırmış olan hayatlara yelken açarak, hayatın tüm aşamalarını yaşamış gerek üniversite eğitimi gerekse lisansüstü eğitim amacıyla aile ocağından kopmuş olarak yıllar sonra memleketimize geri döndüğümüzde, her şeyi bıraktığımız gibi bulmayı ümit ettiğimiz zamanlarımız çok olmuştur bu hayatta Aslında derdimiz her şey değildir, tek bir şeydir. O da, alaturka memleketimizi terk ederken, boynu bükük bıraktığımız ailemizdir veya sevdiğimizdir. Şahsen benim annem ve babam yani çok değerli ailemdi geride bıraktığım. Uzun yıllar Fransa nın Rouen şehrinde kalmış lisans yüksek lisansımı tamamlamış olarak dolu dolu bir şekilde dönmeyi artık arzulamadığım memleketime geri dönmemde ki tek neden ailemdi. Eve dönüş amaçları arasında pek tabi ki öğretim elemanı olarak çalıştığım üniversite ye olan mecburi hizmet te söz konusuydu ancak başlıca neden ailemdi. Dönmemi çok arzulayan ailem...
 |
| Ben 5 yaşındayken |
Küçüklük fotoğraflarıma baktığım zaman evin son postası olduğum için biraz daha fazla şımartıldığımı düşünürüm hep. Dolayısıyla her istediğim yapılırdı yurt dışında yüksek lisans yapmak istedim ailem geri çevirmeyip beni Fransa ya gönderdi. Durum böyle olunca onlara olan sorumluluğum bir kat daha artmış oldu. Ve dönüş kesinlikle şart oldu. Ancak memlekete olan özlem bir yere kadar devam etti bir yerden sonra artık daha metropol bir şehirde yaşamam gerektiğini anladım. Ve dönüş uzun sürmedi. Annemi kaybedince yine buralara geldik.İşimize burada devam ettik kendi ailemizi kurduk Çocuklarımız oldu. Ve böylece dışarıdaki dünyada maddi ve manevi anlamda ne büyük kazanımlarımız olduysa da aslında çok büyük bir şeyi kaybetmişizdir. Gerçek anlamda bizi seven anne ve babamızı....
 |
| Üniversite öğrenimi yıllarında babacığımla |
Mutluluğuma destek üzüntüme ortak olan anne ve babamın ruhları şad olsun.
Mekanları cennet olsun...