Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

Dicle İpekçi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dicle İpekçi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Mart 2021 Cumartesi

 HAYATI SEVEN KADINLAR



Yaşları ilerleyip torun torbaya karışsalar bile yiyip içtiğine dikkat eden, pantolonuna uyacak bluzu seçen, saçlarını şarap kızılına yahut platin sarısına boyatmakta beis görmeyen; onları tarayan, şekil veren, ellerinin üzeri güneşle ve geçen zamanla beneklenip buruşsa da onları özenle kremleyen; cümle sonlarına muzipçe "şekerim" kelimesini ekleyen; hayvanları, çiçekleri ve çocukları sevmekten vazgeçmeyen, umudunu ve şükrünü asla yitirmeyen, yaşa bağlı ağrı ve sızılar yaşasa da bunu belli etmeyen; bu ağrı ve sızıları yaşamın güzelliklerini ve renklerini görmeye engel meseleler saymayan, yürüyüşünde bir eda olan, yaşam deneyimlerini üstüne başına, saçına, gözündeki ışıltıya, beslenmesine, gülüşüne ve etrafa saçtığı pozitif elektriğe yansıtan; çantanın püsküllüsünü, ayakkabının afilisini seçen, tevekkülü her şeye sarmalayıp sade ve doğal bir olgunlukla hayatın getirdiklerini kabullenen ama bir kedi teslimiyetiyle uysalca ve sevinçle yaşayan kadınları seviyorum ve onlara baktıkça, yorulup nefeslenmek için oturduğum köşeden dimdik ayağa fırlıyorum.

Bana hayatın parlak ve cilalı kısmını gösteriyor böyle kadınlar. Hayatın her şeye rağmen yaşanılır olduğunu, yaşanmaz olacak kadar zorlayıcı kısımları ise sabır ve metanetle bekleyerek atlatmak gerektiğini, ne olursa olsun can çıkmadan umudun ve koşturmanın bitmeyeceğini ve bitmemesi gerektiğini anlatıyorlar sessiz bir alfabeyle...
Yaşı ilerlediği halde rimel markası soran, "pabuçların harikaymış şekerim nerden?" diye sıkıştıran, karşı tarafa iltifatla karışık güzel cümleler aşılayan, mutluluk saçan ve mutlu yaşayan kadınları seviyorum.
Vizyonunu hep geniş tutan, aç ve tükenmeyen bir merakla etrafı gözlemleyen, ülkeler aşan, insanlara karşı duyarlı ve algıları hep açık; yürürken önüne değil, yere değil, dimdik karşıya bakan, insanların gözlerinin içine bakan, hayata olan ilgisini hiç yitirmeyen, yaşamanın bir sanat olduğunu içine sindirmiş ve tam da bu yüzden yüzü, sürdüğü parlatıcı sebebiyle değil, yaşama olan tutkusu ve temiz kalbi yüzünden ışıl ışıl parlayan kadınları seviyorum.
Edasını ve işvesini hiç yitirmeyen, baktıkça insanın içine yaşam enerjisi pompalayan, fularını ayakkabısına uyduran, evin içinde kaybolan yavru ağzı rujunu bulamadığında ev halkını bunun için ayaklandıran ve huysuzlanan, sabah uyanır uyanmaz günlerden pazar olsa bile kırmızı rujunu sürüp sallantılı küpelerini takan, evin içinde dans edip şarkı söyleyerek dolanan; yeni aldığı pabuçlarını giymek için ertesi günü bekleyemeyip, giyip evin içinde onlarla gezinen kadınları seviyorum. Çünkü bu, yaşama olan tutkunun sönmediğinin belirtisi, biliyorum.
Yaşamla bağını kesmeyen; hayatı, Allah'ın bir zuhuru olduğu için seven, olgun, sevinç dolu, algıları açık, nazik, anlayışlı, dişi, bakımlı, enerji dolu, mızmızlanmayan, ağlanmayan, hem çocuksu, hem de güçlü, rengarenk ve gülüşü zengin kadınları seviyorum.
Ne olursa olsun "vakit çok geç" demeyen, hayatı bir şarkı gibi söyleyen, yaşı geçse de ruhu geçmeyen kadınlar...
Sizleri çok seviyorum...❤

4 Mart 2021 Perşembe

DOSTLUK


 

DOSTLARI OLMALI İNSANIN

Dostları olmalı insanın, 

aynen gemilerin limanları gibi.

Zaman zaman uğradığın, yükünü boşalttığın,

dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda.


Sonra açık denizlere uğurlamalı seni, 

geri döneceğin günü bekleme umuduyla. 

Bazen, rüzgâra o açmalı yelkenini,

yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla,

halatlarını çözmeli, 

seni çok ama çok özlemeli.


Dostları olmalı insanın; 

ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen.

Düşünmediklerini düşündüren, 

seni bir cambaz ipinde, güvende tutabilen, 

gerektiğinde senin için ateşi yutabilen, 

yolunu ışıtan ustan olmalı.

Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini. 

Sana vermeli soğuk bir kış gününde 

üzerindeki tek gömleğini...

♥️

"Dostluk gül olmaktır;

Yaprağı ile de, dikeni ile de..."


İYİ Kİ VARSINIZ..

Bir Kahve Alır mıydınız☕

10 Mayıs 2014 Cumartesi

Bizden zarar gelmez

Bizler küçükken, genelde pazar sabahları yayınlanan Pazar Sineması kuşağında hep kovboy filmlerini izlerdik. Ve ne ilginçtir ki o kovboy filmlerinde hep Kızılderililerin tarafını tutardık. :) 



                                                  Güçleri ellerindeki silahları ve atlarıydı.


Kızılderililer güçlü görünseler de daha savunmasızlardı.. Onlardan zarar gelmeyeceğini bilirdik Savunmasız insanlara karşı kullanılan güç, ta eski dönemlere kadar dayanıyor malesef...

Gerçek hiç bir zaman değişmiyor malesef, birinin canını acıtırsak aslında önce kendi canımızı acıtmış oluruz..


Birine yardım edersek aslında kendimize yardım etmiş oluruz. Evet kan ve kemik bütün insanlarda bulunur.

Farklı ve asil olan;


                                                               İyi yürek ve iyi niyettir..


Yaşamı pozitif algılamamızı yansıtan sevgi ile iyiliğin birleşmesi, bu ikili harika şeyler hissetmemize neden oluyor, insanı pozitif enerji almaya itiyor, umutlandırıyor yaşamı güzelleştiriyor anlamlı kılıyor..

3 Mayıs 2014 Cumartesi

Hatayı Paylaşmak, Başarıyı Paylaşmak


"Herkes insanlığın kötüye gittiğini görüp kabul eder de, kimse kendisinin kötüye gittiğini görüp kabul etmez."

Tolstoy

Çocuklar başarılı olunca, "Ben yetiştirdim, ben yaptım" diye övünürsünüz. Ama çocuklar bir hata yaptığı zaman bu hatayı üstümüze almayı reddederiz. Oysaki hatayı paylaşmış olsak sorunları daha çabuk halledebiliriz. 
Hatalarımızı kabullenip paylaşma yoluna gidersek amacımıza ulaşabiliriz. Hepimiz çocukların hata yaptıkları zaman utandıklarını veya yüzlerinin kızardığını, dudak ısırmalar,veya heyecandan eli ayağına dolaşmış bir şekilde panik yaşadıklarını veya yaptıklarından ötürü pişmanlık duyduklarını biliriz. Ancak biz yetişkinleri çocuklardan ayıran bir özellik olmalıdır.Bizler onların yapmış oldukları hatalı davranışlarda kendimize düşen payın ölçüsünü bilmemiz gerekir. Bu hatayı ifade etme özelliği belki de bir çoğumuz için geçerli değildir. Hatta ifade etmek yerine örtbas etmeyi tercih ederiz kimi zaman. Bu özelliğin varlığını birini eleştirdiğimizde ortaya çıkar. Yani biz yetişkinler hatayı kabullenip paylaşmak yerine yapmış olduğumuz hatayı savunma yoluna gideriz. Oysa hata hatadır ve artık yapılmıştır. Yapılacak en güzel şey önce açık sözlülükle hatayı klabul edip sonra da hatanın nedenlerini sıralamaktır. 

Şahsen ben hatayı hep kendimde arıyorum oysa neden bunu yapamıyorum neden bana böyle davrandı diye kendimi sorguladığım zaman hatayı sadece kendimde bulurum. Ben bir eğitimciyim. Neden bu yanlışı yapabiliyor? Demek ki yeterli eğitim verememişim diye kendi kendimi suçlamayı tercih ediyorum kimi zaman. Aslında hiçbir anne dört dörtlük değildir asla değildir herkesin belli belirsiz bir takım yanlışları var ama önemli olan bu yanlışları kabullenip düzeltme aşamasında başarılı olmak. İşte o zaman mutlu bir anne mutlu bir çocuk var olacaktır.



Hiçbir şey çocuklardan daha değerli değildir sayın yetişkinler.Bizler onların başarılarıyla övünüyorsak hatalarını da paylaşarak iyileştirebiliriz. Daha duyarlı daha huzurlu bir aile ortamında yaşayabilme umudu taşıyan herkese sabır ve anlayış diliyorum...

25 Nisan 2014 Cuma

Elektronik Hastalığı



Biz çocukken; yollar bozuk, ziller bozuk, paralar bozuk;
Ama adamlar sağlamdı ! der İbrahim Sadri...  Evet ne yazık ki çocukluğumuzdaki o içten gelen dostluklar günümüze artık ulaşamıyor ve yok denecek kadar az. Dostluğun, çocukluğumuzun yerini tamamen teknolojiye bırakmış durumdayız.


Kendimizi alamadığımız şu elektronik hastalığı sanırım tüm çocuklarda mevcut. Hastalık diye adlandırıyorum çünkü bağışıklık yapıyor üzerimizde ne yazık ki...


                                                Berke gözlerin yaşarıyor artık bırak şu oyunu !...



28 Mart 2014 Cuma

Güzel Bir Bahar Pazarı

Güzel Bir Bahar Pazarı

Dolu dolu bir pazar günü geçirmeyi hedeflemiştim... Başardım sonunda neden mi? 

Tabiki yine çocuklarım açısından...

Bu sabah ablamlar ile ailece güzel bir kahvaltı yaptıktan sonra çocuklarımı ders çalıştırabilmeyi başardım... Evet bu benim için büyük bir başarıydı ve sonunda bana verdiği bu mutluluk anlatılamazdı... Bir anne için çocuğunu bu şekilde çalışırken görmek ona verilecek en güzel bahar hediyesi olmalı bence... Siz ne dersiniz?

Berke Ders Çalışıyor...

Ama şimdi mükafat zamanı... :)

26 Mart 2014 Çarşamba

Gönül Dicle İpekçi Blog Sayfasının ilk Yazısı

Gönül Dicle İpekçi İlk Yazım


Gönül Dicle İpekçi Blog sayfasında sizler ile neler paylaşacağımdan kısaca bahsetmek istiyorum...


Kimse anne olarak dünyaya gelmiyor... Annelik tecrübe ile ve eğitimle pekişecek bir duygudur...

Ben adıma açtığım bu blog olan GonulDicleİpekci.Blogspot.com.tr sitemde, ikizlerimle yaşadığım anlarımı paylaşmak istedim...Siz değerli okurlarımdan gelecek yorumlar ile belki doğru belki de yanlış kararlar aldığımı görebileceğimi umut ediyorum.

Gönül Dicle İpekçi ve ikizleri

İlk sayfamı ikizlerim ile olan bu fotoğrafım ile kutluyorum.