Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

Gönül Dicle etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Gönül Dicle etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Mayıs 2021 Cumartesi

ÇOCUK KADIN OLMAK

 


Aysel Gürel’in yazdığı “Ünzile”, gerçek bir dramın şarkısı...

Hem çocuk hem kadın... 12’sinde ana....
Susar kadın Ünzile...
Şanlıurfa’nın merkezine iki saat uzaklıkta sefaletin kol gezdiği kurak bir köyde, konuşmak ne haddine.
Hep susturulmuş Ünzile...
Şarkıyla adı da bir, kaderi de...
Arabayla yavaşça geçtiğim dar köy yolunda, solumda kalan ahırla iç içe olan tek odalı evin önünde yün çırparken söylediği türkülere kulak misafiri olunca yanına gidiyorum.
“Fakir yuvamızda bir Tanrı misafiri...
Hoş geldin bacım” sözleri dökülüyor ağzından.
Çırptığı yünlerin önüne koyduğu iki tabureye karşılıklı olarak oturduk.
Etraf sefalet...
Etraf yoksulluk...
İnek, çocuk, tavuk, yiyecekler, ipte kurumaya bırakılan çamaşırlar...
Oturuyoruz, Ünzile çay ikram ediyor.
Ünzile 50’lerinde gösteriyor ama sadece 30 yaşında.
Yaşadığı köy küçük ama sırtına binen yük büyük.
8 çocuk ve yoksulluk...
İki çocuk gerdekte
10 kişilik oturdukları aile sofrasından sırf çocuklarına yetsin diye günlerce aç kalan ve sefaletin her türlüsünü yaşayan bir anne o.
Daha doğduğu gün amca ve babasının iki dudağı arasında başlamış kendi ve kocasının kara yazgısı...
11 yaşına gelindiğinde kardeş gibi büyüdüğü 14’ündeki amcaoğlu Ali ile evlendirilmiş.
Ardından iki çocuk, hiç olmayacak bir yerde...
Yani gerdek gecesinde...
Ailelerinin dayattıkları katı kurallar yüzünden gece çocuk girdikleri yataktan sabah olgun kalkmaya mecbur bırakılan iki çocuk...
Burada insan olmak zor
O geceden sonra başlamış çile...
12’sinde ikiz çocuk vermiş Ali’ye.
Ne elde var ne avuçta...
Sonrasında sırasıyla 6 çocuk daha.
“Yoksulluk yazgın olmaya görsün” diyor Ünzile, ardından bir iç çekerek “Maalesef ki buralarda yaşayanların kaderi de böyle işte.
Kimseyi okutmuyorlar.
Erkeği de kadını da.
Kimse bir mesleğin hayalini bile kuramaz bu köyde.
Açlık kaderimiz oldu sanki.
Ancak dayanılacak gibi değil.
Kadın olmak zor.
Erkek olmak zor.
İnsan gibi yaşamak hepsinden daha zor.
Aileler senin hükmünü doğduğunda veriyor bir kere.
Okumak yasak.
Dinlemek yasak ve her şeyden önemlisi konuşmak yasak.
İnsan olan buna dayanamaz” sözleriyle feryadını dile getiriyor.
Yokluk içinde 8 çocuk
Sonra duruyor.
Eliyle ağzını kapatarak kendini susturmayı deniyor.
Öyle alışmış ki acısını içinde yaşamaya, paylaşmamaya.
Gözlerinde biriken yaşı farketmemem için “Bu yünler gözlerimi yaşartıyor işte” diye bahane buluyor.
Ancak hiç tanımadığı birine içini boşaltmak istiyor olmalı ki dayanamıyor yeniden konuşmaya başlıyor:
“11 yaşında, kardeşim olarak gördüğüm amcaoğlum ile zorla evlendirildim ben.
Çocuk musun?
Kalbin istiyor mu?
Annen razı mı?
Bunların hiçbir önemi yok. Aile büyükleri böyle uygun gördü mü gerisi koca bir hiç.
Aslında sadece ben değil,
Ali için de kabul etmesi zor bir durumdu bu.
Ben 12 yaşında anne, Ali 15’inde baba oldu.
Ancak ne elde var ne avuçta.
İlk günlerde iki çocuk.
Bugün ise sekiz.
Ama cepte bir kuruş para yok.
Gün geldi yiyecek ekmek bile bulamadık.
Hâlâ da bulduğumuz söylenemez.”
İlk imzamı sınav kâğıdına atmalıydım
“En büyük hayalinin veteriner olmak olduğunu anlatıyor Ünzile.
Köyün inekleri ve koyunlarının hastalandığı nadir günlerde buraya uğrayan veterinerlere imrendiğini belirterek...
Anlattıkça öğreniyorum ki bununla da kalmıyor hayalleri...
Daldığı uzak hülyalardan çıkarak acı gerçeklerine dönüyor bir anda, oldukça ciddileşen ses tonuyla başlıyor söze:
“Bu yaşadığım kâbus benim olmamalıydı.
Küçük yaşımda gelinlik yerine kitaplarla kandırılmalıydım.
İlk imzam nikâh defterine değil, öğretmenimin verdiği sınav kâğıdına atılmalıydı.
Beni bu köye hapseden nice kör cehalet.
Bana bu zindanı yaşatanlar da hesabını bir gün nasıl verecek?
Bilemiyorum...”
Sofrasına bir gün bile yeterli aş girmeyen, çocuk ve belki de hiçbir zaman kadın bile olamamış sekiz çocuk annesi Ünzile, dayanamayıp boynuma sarılarak hıçkıra hıçkıra ağlıyor.
Elbette ki arkadan onu izleyen çocuklarına göstermeden...
Çığlıklarını içinden atarak.
O an Cemal Süreya’nın söylediği dizeler geliyor aklıma...
Bir kadını ortadan ikiye böl...
Yarısı annedir, yarısı çocuk.
Kocamla büyüdük
- Seni anlıyorum ama yoksulluktan ve sefaletten şikâyet edip 8 çocuğu neden doğurdunu anlayamıyorum.
Ah töreler ah.
Eğer ben en az beş çocuk doğurmasaydım, en az iki erkek olmak şartıyla tabii, üzerime kuma gelirdi.
Aslında Ali kumaya çok karşı.
İkimizin hayatını karartan törelere de.
Ancak aile büyüklerini karşımıza alamayız.
- 11 yaşında evlenip 12 yaşında anne olmak nasıl bir şey?
Tabutun içine diri diri girmek gibi bir şey.
11 yaşında bir çocuk oyun oynamak ister.
Ben de öyleydim ama ne yazık ki kalabalık misafirlere kazanlarda yemek yapıp 45 yaşındaki evli bir kadının yaşantısı dayatıldı bana.
Eşimle birlikte büyüdük.
Hatta çocuk salgınlarında biz de çocuklarımızla birlikte yaşımızdan ötürü aynı hastalıktan hastaneye kaldırılırdık.
Bunu gören ailelerimiz hiç acımazdı.
Hep zorbalık...
Hep bir korku salındı üstümüze.
Anne ve babamı hiç affetmeyeceğim.
- Eşinden sevgiyle bahsediyorsun.
Evet.
Çünkü onunla kaderlerimiz ortak.
Her zaman anlayışlı davrandı.
Oyun oynayan çocuklara camdan bakıp ağlardım.
O da bunu fark ettiğinde köyün tenha yerlerinde oynayan çocukların yanına götürürdü beni.
O çocuğa bakar, ben oynardım.
Ben bakardım, o oynardı.
Birlikte büyüdük.
- Hiç yakalandığınız oldu mu?
Ailelerin bu durumda tepkisi sert olsa gerek.
Söylediğim gibi aileler acımasızdı.
Bunu gördükleri anda beni eve götürüp kemiklerimi kırıncaya kadar döverlerdi.
Ardından çocuğa bak, ortalığı temizle, yemek yap.
Ezilip moraran ve kanlar akan vücudumdan arta kalan gücümle yapardım işte.

Gönül Dicle İpekçi

11 Mart 2021 Perşembe

 MUZAFFER İZGÜ





84 yaşında hasta yatağında,
Muzaffer İzgü'nün son sözleri;
Okurlarım lütfen başkasını da etkilesin.
Okudukları içinde kalmasın.
Okusunlar, okutsunlar.
Ancak o zaman yararı olur.
Okudun, sende kalsın yok. dedi.
98’i çocuklara yönelik olmak üzere,
154 kitap yazdığını,
Bir ülkenin çocuk okuru yoksa,
Yetişkin okurunun da olamayacağını belirten İzgü,
Bu ülkeye bir o kadar okur yetiştirdim.
Ne mutlu bana çocuk okuyorsa.
Okuyan insan hayal kurar,
Hayal kuran insan düşünmeye başlar.
Düşünen insan soru sormaya başlar.
Bir kişi soru sordu mu birey oluyor demektir, dedi...
Muzaffer İzgü (d. 29 Ekim 1933, Adana - ö. 26 Ağustos 2017, İzmir), Türk yazar ve öğretmen.
Türkiye'nin en çok okunan komedi, genç ve çocuk kitapları yazarlarındandır...
Toprağı bol olsun..



10 Mart 2021 Çarşamba


DUVARA BİR ÇİVİ SENDE ÇAK..



Sinirlerine hakim olamayan bir çocuk varmış .. Babası ona bir torba ÇİVİ vermiş ve demiş ki HER SİNİRLENDİĞİNDE ŞU DUVARA BİR ÇİVİ ÇAK ..

İlk gün 37 tane çivi çakmış çocuk.. Günler geçtikçe bu çivilerin sayısı azalmış ve bir gün babasına demiş ki .. ŞİMDİ artık SİNİRİMİ kontrol edebiliyorum...

Bir gün gelmiş ki artık hiç çivi çakmamaya başlamış.

Bu sefer babası HER SİNİRLENMEDİĞİN GÜN BİR ÇİVİ SÖK DUVARDAN DEMİŞ ..

Sonunda bütün çiviler çıkmış duvardan ...

Baba demiş : Aferin oğlum AMA ŞİMDİ DUVARA BAK , Bu duvar hiç eskisi gibi olmayacak ... DELİK DEŞİK ....

Yani sinirlendiğin zaman söylediğin sözler bir yara bırakacaktır ..

İstediğin kadar özür dile yara orada kalacaktır .. O bakımdan sinirinden kırıcı bir şey söylemeden ÇOK İYİ DÜŞÜN ..

9 Mart 2021 Salı





 Okumayı bilmezseniz, yürümeyi bilmezseniz,

 bir yaprağın güzelliğini takdir edemezseniz, yaşamıyorsunuz demektir. 

Yaşamın bütününü anlamanız gerek, sadece küçük bir parçasını değil.

İşte bu yüzden okumak zorundasınız, 

işte bu yüzden gökyüzüne bakmak zorundasınız, 

bu yüzden şarkı söylemek, dans etmek, 

şiirler yazmak, 

acı çekmek ve anlamak zorundasınız; 

çünkü tüm bunlar hayattır…

 

Jiddu Krishnamurti

8 Mart 2021 Pazartesi


DEĞERLİLERİMİZİ KAYBEDİYORUZ.


Bir var bir yok malesef, hayat böyle bir şey işte. Ani gelen ölümler özellikle bizleri çok etkiliyor.
Böylesine kısa bir hayatta yaşayabilmek için oysa ne kadar koşturuyoruz. Sonra ufak bir kaza, bir kalp krizi veya düşman bir virüse yenik düşüyoruz.

Ölümün saati yok. Yanınızda olan kişiye değer verin; kırmayın onu. Durup durup sevdiğinizi söyleyin, özel hissettirin. En ufak bir şeyde bitti demeyin, ağlatmayın, üzmeyin. Neden mi? Çünkü ölümün saati yok. Belki son görüşünüzdür, belki son sarılmanızdır. Belki de saatler sonra ona değil de, artik toprağa dokunacaksınız, onu değil de toprağını öpeceksiniz. Sevdiklerinizin kıymetini kaybettikten sonra değil, şu an bilin.. Toprak aldığında geri vermez. Çünkü ölümün saati yok...

Büyük usta Rasim Öztekin'i kaybettik.




Ne güzel demiş Oğuz Atay;


Ben vedaları sevmem albayım

Hiç gitmesin insanlar

Hele gelmemek üzere giderlerse

Çok üzülürüm albayım, dayanamam...


Türkiye büyük bir değerini kaybetti.

Başın sağ olsun Türkiye'm





7 Mart 2021 Pazar

KADINLAR GÜNÜ



Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ya da bir diğer adıyla Dünya Emekçi Kadınlar Günü. Kadın hakları dünyanın dört bir yanında büyük etkinliklerle gündeme geliyor. Peki Dünya Kadınlar Günü nasıl ortaya çıktı? Bu bir kutlama mı, protesto mu?

Dünya Kadınlar Günü 100 yılı aşkın süredir var. Her yıl gündem farklı. Bu yıl ise 30'u aşkın ülkede kadınlar Dünya Kadınlar Günü'nde iş bırakma eylemleri düzenliyor. 

Bugün neredeyse tüm dünyada ses getiren eylemlere sahne olan 8 Mart'ın tohumları 1908 yılında, New York'ta 15 bin çalışan kadının daha kısa mesai süreleri, daha yüksek maaş ve seçme hakkı talep etmesiyle atılmıştı.

Bir yıl sonra Amerika Sosyalist Partisi 8 Mart'ı Ulusal Kadınlar Günü ilan etmişti. Bu özel günü uluslararası hale getirme fikrini ortaya atan ilk kişi ise Clara Zetkin'dir.

Peki neden 8 Mart?

Dünya Kadınlar Günü fikrini ortaya atan Clara Zetkin'in aklında belirli bir tarih yoktu.

Birinci Dünya Savaşı sırasında, 1917'de Rus emekçi kadınlar "Ekmek ve barış istiyoruz" sloganlarıyla sokaklara çıkmıştır.

Eylemlerden dördüncü gününde Rus Çarı tahttan indirildi. Kurulan geçici hükümet ise kadınlara seçme hakkı tanımıştır.

Rusya'daki kadın eylemlerinin başlangıcı, Jülyen takvimine göre 23 Şubat'tı. Dünya genelinde daha yaygın biçimde kullanılan Miladi (Gregoryen) takvimde bu tarih 8 Mart'a denk geliyordu

1910 yılında Kopenhag'da toplanan Uluslararası Emekçi Kadınlar Konferansı'nda Dünya Kadınlar Günü fikrini önermiş. Konferansa 17 farklı ülkeden katılan 100 kadın, Zetkin'in önerisini oybirliğiyle kabul etmiştir.

Dünya Kadınlar Günü'nde, kadınların toplum içerisinde, siyasette ve iş hayatında elde ettiği başarıları kutlanıyor. Ancak aynı zamanda 8 Mart'ın kökleri hâlâ sesini duyuruyor. Kadınlar Günü'nde cinsiyet eşitsizlikleri vurgulanıyor ve protestolar düzenleniyor. Yani bu durum ülkeden ülkeye değişiyor.

Pek çok ülkede Dünya Kadınlar Günü resmi tatil.

Dünya genelinde çiçek satışlarının 8 Mart ve öncesindeki birkaç günde neredeyse iki kat arttığı belirtiliyor.

Her ne kadar Çin'de çalışan kadınlara yarım iş günü izin verilmesi resmi makamlar tarafından tavsiye edilse de, işverenler bu tavsiyeye pek kulak asmıyorlar.

İtalya'da La Festa della Donna olarak adlandırılan Dünya Kadınlar Günü'nde kadınlara mimoza çiçeği hediye etme geleneği var. Her ne kadar bu geleneğin kökleri tam olarak bilinmese de, 2. Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra Roma'da başladığı düşünülüyor.

ABD'de ise Mart ayı "Kadınların Tarihi" olarak kabul ediliyor ve Beyaz Saray, Amerikalı kadınların başarılarını sıralayan bir bildiri yayınlıyor.

Türkiye'de 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1921 yılında, iki komünist kız kardeş Rahime Selimova ve Cemile Nuşirvanova'nın girişimi ile gerçekleştirildi.[10] Bu tarihten sonra yıllar boyunca 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlamalarına izin verilmedi. 1975 yılında "Birleşmiş Milletler Kadın On Yılı" ilan edildi. Türkiye de bu kapsamda yer aldığı için 1975 yılında Türkiye'de "Kadın Yılı Kongresi" yapıldı.


8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nün 1975 yılında kutlanmaya başlamasında İlerici Kadınlar Derneği’nin faaliyetleri de etkili oldu. Böylece 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kapalı ortamlardan sokaklara ve meydanlara çıktı. 

İlerici Kadınlar Derneği, işçi sınıfı ile kadınları bir araya getirerek haklarını aramaya çağıran bir sivil toplum örgütüydü. Kurulduğu andan itibaren kısa sürede yurt çapında 33 şube ve 35 temsilcilik aracılığıyla 15 bine yakın üyeye sahip oldu. “Kadınların Sesi” adlı yayın organı ile 35 bin kişiye ulaşabiliyordu.

12 Eylül Darbesi'nden sonra tekrar askerî cunta yönetimi tarafından dört yıl süreyle hiçbir kutlama yapılmasına izin verilmedi.

 1984’ten itibaren her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” kutlanmaya devam edilmektedir.

Atatürk kadınlarımıza birçok alanda özgürlük getirmiştir 1924 yılında Atatürk’ün meclise soktuğu 17 kadından sonra günümüze kadar uzanıyor...


Daha uygar ve sağlıklı bir toplum için kadınlara her zaman ihtiyaç vardır Kadınlara verilmiş bu güzel güne saygı duymalı ve onları sadece bir günle değil; her zaman hatırlamalıyız.



“Bir toplum, bir millet erkek ve kadın denilen iki cins insandan meydana gelir. Mümkün müdür ki, bir toplumun yarısı topraklara zincirlerle bağlı kaldıkça, diğer kısmı göklere yükselebilsin!”


 Mustafa Kemal Atatürk


 8 Mart, dünyada kadınların eşitlik, kalkınma ve daha huzurlu yaşam özlemleri dile getirdikleri gündür.

Her zaman ne istediğini bilen, erkeğinin ardında ona destek veren, çocuklarının başında koruyup kollayan kadınlar… Dünya Kadınlar Gününüz kutlu olsun…


6 Mart 2021 Cumartesi

 HAYATI SEVEN KADINLAR



Yaşları ilerleyip torun torbaya karışsalar bile yiyip içtiğine dikkat eden, pantolonuna uyacak bluzu seçen, saçlarını şarap kızılına yahut platin sarısına boyatmakta beis görmeyen; onları tarayan, şekil veren, ellerinin üzeri güneşle ve geçen zamanla beneklenip buruşsa da onları özenle kremleyen; cümle sonlarına muzipçe "şekerim" kelimesini ekleyen; hayvanları, çiçekleri ve çocukları sevmekten vazgeçmeyen, umudunu ve şükrünü asla yitirmeyen, yaşa bağlı ağrı ve sızılar yaşasa da bunu belli etmeyen; bu ağrı ve sızıları yaşamın güzelliklerini ve renklerini görmeye engel meseleler saymayan, yürüyüşünde bir eda olan, yaşam deneyimlerini üstüne başına, saçına, gözündeki ışıltıya, beslenmesine, gülüşüne ve etrafa saçtığı pozitif elektriğe yansıtan; çantanın püsküllüsünü, ayakkabının afilisini seçen, tevekkülü her şeye sarmalayıp sade ve doğal bir olgunlukla hayatın getirdiklerini kabullenen ama bir kedi teslimiyetiyle uysalca ve sevinçle yaşayan kadınları seviyorum ve onlara baktıkça, yorulup nefeslenmek için oturduğum köşeden dimdik ayağa fırlıyorum.

Bana hayatın parlak ve cilalı kısmını gösteriyor böyle kadınlar. Hayatın her şeye rağmen yaşanılır olduğunu, yaşanmaz olacak kadar zorlayıcı kısımları ise sabır ve metanetle bekleyerek atlatmak gerektiğini, ne olursa olsun can çıkmadan umudun ve koşturmanın bitmeyeceğini ve bitmemesi gerektiğini anlatıyorlar sessiz bir alfabeyle...
Yaşı ilerlediği halde rimel markası soran, "pabuçların harikaymış şekerim nerden?" diye sıkıştıran, karşı tarafa iltifatla karışık güzel cümleler aşılayan, mutluluk saçan ve mutlu yaşayan kadınları seviyorum.
Vizyonunu hep geniş tutan, aç ve tükenmeyen bir merakla etrafı gözlemleyen, ülkeler aşan, insanlara karşı duyarlı ve algıları hep açık; yürürken önüne değil, yere değil, dimdik karşıya bakan, insanların gözlerinin içine bakan, hayata olan ilgisini hiç yitirmeyen, yaşamanın bir sanat olduğunu içine sindirmiş ve tam da bu yüzden yüzü, sürdüğü parlatıcı sebebiyle değil, yaşama olan tutkusu ve temiz kalbi yüzünden ışıl ışıl parlayan kadınları seviyorum.
Edasını ve işvesini hiç yitirmeyen, baktıkça insanın içine yaşam enerjisi pompalayan, fularını ayakkabısına uyduran, evin içinde kaybolan yavru ağzı rujunu bulamadığında ev halkını bunun için ayaklandıran ve huysuzlanan, sabah uyanır uyanmaz günlerden pazar olsa bile kırmızı rujunu sürüp sallantılı küpelerini takan, evin içinde dans edip şarkı söyleyerek dolanan; yeni aldığı pabuçlarını giymek için ertesi günü bekleyemeyip, giyip evin içinde onlarla gezinen kadınları seviyorum. Çünkü bu, yaşama olan tutkunun sönmediğinin belirtisi, biliyorum.
Yaşamla bağını kesmeyen; hayatı, Allah'ın bir zuhuru olduğu için seven, olgun, sevinç dolu, algıları açık, nazik, anlayışlı, dişi, bakımlı, enerji dolu, mızmızlanmayan, ağlanmayan, hem çocuksu, hem de güçlü, rengarenk ve gülüşü zengin kadınları seviyorum.
Ne olursa olsun "vakit çok geç" demeyen, hayatı bir şarkı gibi söyleyen, yaşı geçse de ruhu geçmeyen kadınlar...
Sizleri çok seviyorum...❤

5 Mart 2021 Cuma








Mutluluk


      Mutlu olmak mutluluk insanın içinde bulunduğu durumdan mutlu olma halidir. İnsan kötü bir durumda iken nasıl mutlu olabilir diye bir soru gelince aklınıza cevabım basit olacaktır. Daha kötüsünü düşünerek...Evet kötüsünü düşünerek mutlu olabiliriz. İnsanın kendi bulunduğu hayata mantık açısından bakıp karar vermesi için iyimser ve mutlu olması gerekir. İyimser bakan bir göz bir çok iyi ve güzel şeyi görebilir. İşte insanın bu yolda kendisini eğitmesi gerekir. İnsan dünyasını zindan eden, içindeki umudu öldüren, karamsar düşüncelere, kuruntulara elveda demesi gerekiyor. Aksi takdirde mutlu olmanın imkanı tabi ki yoktur. Mutluluk ve gülmek birbirine bağlı gibi görünseler de aslında uzaktan yakından birbirleriyle ilgisi yoktur. Çünkü insanın gülebilmesi, güler yüzlü olabilmesi için mutlu olması değil, içinin duru ve temiz olması gerekir. Mutlu olunca gülünecek diye bir şey söz konusu bile değil. çünkü mutluluk diye ayrı bir duygu aslında yoktur. 

     Mutluluk insanın hislerinde ve hayata bakış tarzındaki iyimserlikte gizlidir. İyimser olan iyimser bakan insanların iç dünyaları dengeli olduğu için yüzleri güler. Ve gülmek mutluluk yolundaki en etkili silahtır. Bir bakarsınız en büyük gücün ve kuvvetin yapamadığını yapar ve tüm kilitli kapıları açar. Dengeli bir hayat yaşamak elimizdedir. Her şeyden memnun olmaya çalışmak yine elimizdedir. Yüzümüzün ifadesini kontrol altında bulundurmak yine elimizdedir. Nazik sıcak bir gülümseme yüzümüzün gerçek  güzelliğini ortaya koyar. Bunu alışkanlık haline getirirsek çok şey kazanırız ve sonuçta mutlu olduğumuzu da hissederiz.


     Ben, kekelemeden konuşmayı, ellerim titremeden yemek yemeyi, düşmeden yürümeyi, unutmadan hatırlamayı yetişkinken bir kez daha öğrendim. Yaşamın anlamını, hayatın değerini kaybetmeye yüz tutmuşken anladım. Yapamadıklarımı ve yapabildiklerimi kendimi tecrübe ettikçe geliştirdim. Ve bugün beni ben yapan her şeye teşekkürüm var. Çevremde negatif enerjisi ile hayattan bıkmış bir halde dolaşan ve sürekli şikayet eden insanlar lütfen silkelenip tazelenin. Hayat çoğu zaman sil baştan yaşatır kendini. Acılarla tecrübe edilmiş bir hayat kişilik kazandırmaz. Yalnızca öğrenilmiş duyguların sahibi olursunuz o kadar. Ne zaman ne yaşayacağınızı nasıl bilebilirsiniz ki ? Bu sebeple hayat şimdi var ve şimdi güzel. 

      Gülümseyin.... 

3 Mart 2021 Çarşamba

                               

                                    TOPRAK


                    


Bazen yastığa başımı koyduğumda “bugün de insanlık için hiçbir şey yapmadım.” diye sıkıldığım, üzüldüğüm anlar olmuyor mu ? Tabi ki oluyor.  Belki o gün daha fazla kitap okudum, belki daha çok para kazandım, belki daha başarılı oldum, belki beni mutlu edecek daha çok şey yapmışımdır o gün. Ama şöyle bir düşününce bunların hepsini “ben” için yaptım ve bir gün ben yok olacağım. Dünyadan ayrılırken ise kazandığım para ve başarıyı kocaman bir balonun sönüşü gibi izleyeceğim. Gerçekleri söylüyorum size. Biz içi hava olan kendi balonumuz ile yıllardır uğraşıyoruz. Hele bir de bunun içine hiçbir değeri olmayan Prof. Dr. Av. Müdür vb. etiketlerle helyum havası basıyoruz. Uçtukça uçuyor ve gün geliyor o balon patlıyor ve bizim, yüksekten düştüğümüz ölçüde canımız yanıyor. Zaten bizim canımız hep kendimize yüklediğimiz anlamlardan dolayı yanıyor. Ah ki vah, bu gözler ne cahil profesör ve ilim adamları gördü yüksekliğinden yanına yaklaşılamayan…

Peki değerli olan şey neydi? İçi hava olmayan ve öldükten sonra sönmeyecek balon var mıydı? Gülümseyerek ölmek mümkün müydü? Cevap ise çok basit, cevap “ben” değil “sen” idi. Yıllardır kendi toprağımızı suladık. Başkasının toprakları aklımızın ucuna gelmedi. Ancak başka insanların topraklarını da sulasaydık biz ölsek bile o topraklar hala yeşermiş olacaktı. Cevap buydu. Cevap, başka insanların hayatına dokunmaktı. Tuttuğum el sayısıydı. Kurtardığım hayatlardı. Suladığım topraktı. Yeşerttiğim insanlıktı.

Bugün içimde bir sıkıntı varsa henüz bunu başaramadığım içindi, yazıyorsam başka toprakları sulamayı sevdiğim içindir…

peki neydi
neydi bizi değerli yapan

tuttuğum el sayısıydı
kurtardığım hayatlardı
dokunduğum yaşamlardı
suladığım topraktı
yeşerttiğim insanlıktı..

11 Şubat 2019 Pazartesi



Düşünebilmek


Bir silgi olsaydın bu hayatta ne silmek isterdiniz hayatınızda ... ?
Hatalarınızı mı yoksa kötü anılarınızı mı.... ?
Yoksa başarısızlıklarınızı mı ?
Peki ya kalem olsaydınız bu hayatta  kimi eklemek isterdiniz hayatınıza..?
Sizi anlayacak, dinleyecek birini mi..?
Size küçük mutluluklar yaşatabilecek birilerini mi ?
Yoksa her daim yanınızda olabilecekleri mi..?
Şimdi durup bir düşünelim o halde, neler eklemek isteriz hayatımıza ?
Neler silmek isteriz diye..








6 Mayıs 2014 Salı

Şartsız Sevebilmek



Şartsız sevebilmek


"Çocuklar başta anne ve babalarını şartsız severler; bir zaman sonra onları yargılamaya başlarlar ve nadiren onları affederler..."


Oscar Wild





Anne-baba hata yapmış olsa bile hesap sorma hakkı evlatta değildir sanki.  “Sana ne !” derler insana. Hatalarını görmeyi bırakın görebilmeyi bile kabul etmeyip onun yerine  hataları örtme yoluna gidiyoruz kimi zaman. Kayıtsız şartsız sevebilmek ve vefa zamanını yaşıyoruz oysa. ''Anlamaya çalışma ve hoş görebilme…'' 

İnsan çocuğuna nasıl davranıyorsa anne-babasına da öyle davranabilmelidir. Çocukla kurulan ilişkide çocuğun kusurlarına bakılmaz. Çocuk olduğu gibi kabul edilir ve şefkat devam eder. Yaşlanan insan da bir nevi çocuklaşmıştır. Hesap sormaktan çok, şefkat görmeyi hak eder.

Arada kırgınlık ve kızgınlıklar varsa bunları da affederek özgürleşebilmek gerek aslında ama ne kadar başarılı olabiliyoruz bu konuda ? Geçmişin yüklerini daha fazla omuzda taşımamak gerekiyor bağışlayıcı olmak kimi zaman gerçekten gerekli. Bağışlamak onaylamak değildir. Bağışlamak karşıdakini haklı görmek değildir. Bağışlamak sadece ve sadece hesap sormayı bırakmak  ve geçmişte yaşamak yerine bugüne gelmektir. Yani bu günü bu günde olmaktır. Evet bugünün gerçeğiyle, çocuğun anne-babayla ilişki kurabilmesidir.

Kazanan taraf olabilmemiz dileklerimle…

6 Nisan 2014 Pazar

Görke Uyuyor


Oğlum Görke mışıl mışıl uyuyor

Bugün okulda çok fazla futbol oynadığı için bayağı bir yorulan Görke akşam yemekten sonra kitap okurken uyuyakaldığını görünce duygulanmamak ne mümkün...

Görke Uyuyor
   Uyku saatinden iki saat önce kitap okurken uykuya dalmış çocuğunuzu ertesi gün sınav var diye uykusundan uyandırmaya kıyabilir misiniz?

Şahsen ben kıyamadım...


    Yaklaşık 1 saat sonra kendiliğinden uyanan Görke derse devam edemedi malesef...Yatağına gidip derin uykuya dalmayı tercih etti..

30 Mart 2014 Pazar

Ders Sonrası Mükafat Zamanı

Ders Sonrası Mükafat Zamanı


Evet işte, şimdi ders sonrası Mükafat Zamanı...


Havanın güzelliğinden istifade eden biz, dışarı çıkmayı ihmal etmedik pek tabi ki. Herşeyin bir zamanı var değil mi ama? Evet şimdi de, oyun ve parka gitme zamanı. Kendimizi eğlendirme stres atma zamanı...

Görke bugün çok ders çalışmış anlaşılan...


Görke Bey ata biniyor...


Berke zaten yerinde durmaz...
Berke düz kay evladım...

İşte böyle... 

Çocuklarla hem ders hemde eğlenebiliyorsanız, biz annelerinde keyfine diyecek söz kalmıyor...Yarın pazartesi ama ben bu sendromu yaşamıyorum çünkü okula gidecek. Çocuklarım yarın okulda daha dinamik olacaklardır. Çünkü onlara bu pozitif enerjiyi ben yolluyorum... Onlardan da yarın geri alacağıma tüm kalbimle inanıyorum.. 

28 Mart 2014 Cuma

Güzel Bir Bahar Pazarı

Güzel Bir Bahar Pazarı

Dolu dolu bir pazar günü geçirmeyi hedeflemiştim... Başardım sonunda neden mi? 

Tabiki yine çocuklarım açısından...

Bu sabah ablamlar ile ailece güzel bir kahvaltı yaptıktan sonra çocuklarımı ders çalıştırabilmeyi başardım... Evet bu benim için büyük bir başarıydı ve sonunda bana verdiği bu mutluluk anlatılamazdı... Bir anne için çocuğunu bu şekilde çalışırken görmek ona verilecek en güzel bahar hediyesi olmalı bence... Siz ne dersiniz?

Berke Ders Çalışıyor...

Ama şimdi mükafat zamanı... :)

26 Mart 2014 Çarşamba

Gönül Dicle İpekçi Blog Sayfasının ilk Yazısı

Gönül Dicle İpekçi İlk Yazım


Gönül Dicle İpekçi Blog sayfasında sizler ile neler paylaşacağımdan kısaca bahsetmek istiyorum...


Kimse anne olarak dünyaya gelmiyor... Annelik tecrübe ile ve eğitimle pekişecek bir duygudur...

Ben adıma açtığım bu blog olan GonulDicleİpekci.Blogspot.com.tr sitemde, ikizlerimle yaşadığım anlarımı paylaşmak istedim...Siz değerli okurlarımdan gelecek yorumlar ile belki doğru belki de yanlış kararlar aldığımı görebileceğimi umut ediyorum.

Gönül Dicle İpekçi ve ikizleri

İlk sayfamı ikizlerim ile olan bu fotoğrafım ile kutluyorum.