Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

sevgi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sevgi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Mart 2021 Cumartesi





YAŞLANMA BU KADAR MI GÜZEL ANLATILIR.


“Sanıyorum merdiven yapımlarında giderek daha sert malzeme kullanılıyor; eskisine göre hem basamakları çoğalttılar hem boylarını yükselttiler. Her şeyden öte ikişer ikişer çıkılmaz oldu, tek tek çıkmak zorunda kalıyor insan.
Bir de yazıları küçülttüler her ne hikmetse. Burnumu gazeteye dayamak zorunda kalıyorum iki satır okumak için. Geçen gün avucumdaki bozuklukların üzerinde kaç kuruş yazdığını görmek için telefon kulübesinin dışına çıktım. Hani gözlük kullanmayayım, yanımdakine okutayım gazeteyi diyorum ama insanlar o kadar alçak sesle konuşuyorlar ki okuduklarında da tam anlayamıyorum ne okuduklarını.
Her yer eskisinden daha uzak sanki. Evden durağa olan mesafe iki katına çıktı neredeyse. Önceleri hiç fark etmediğim bir de yokuş varmış evle durak arasında. Vapurlar da vaktinden önce kalkar oldu şimdilerde. Hani koşmanın da anlamı yok nasıl olsa benden önce halat alıyorlar.
Kumaşlarda eski kumaş değil. Kısa sürede dar geliyor ne giysem. Ayakkabı bağları da kısaldı mı ne giderek erişilmez oldular. Hava bile tuhaflaştı. Kışlar daha soğuk yazlar daha sıcak. Tatil beldeleri bu kadar uzak ve zahmetli olmasa yolculuk da yapacağım. Kar bile ağırlaştı eskisi gibi kolay küreyemiyorsun.
Kapı pencere çerçeve imalatında da değişiklik yaptılar sanıyorum, daha sert cereyan yapıyor karşılıklı açtığında. İnsanlar da sanki ben onların yaşındayken göründüğümden çok daha genç gibiler. Eski okul arkadaşlarımla üniversitede bir buluşma günü ayarladık, hayretler içinde kaldım bebek yaşta öğrencileri görünce.
Ama itiraf etmeliyim ki bizim zamanımızdan çok daha terbiyeli yetiştiriliyorlar; bir kaçı bana “beyefendi” diye hitap etti; hatta aralarından biri caddede karşıdan karşıya geçmeme yardımcı oldu. Fakat buna mukabil hayret ediyorum yaşıtlarım benden çok daha yaşlılar.
Tamam bizim jenerasyona yaşını başını almış gözüyle bakılıyor ama bunaklıklarına ve takıla topallaya yürümelerine ne demeli?
Aynı akşam üniversitenin barında bir sınıf arkadaşıma rastladım. Nasıl bir değişim geçirmişse artık beni tanıyamadı bile!!!"

Philippe Noiret

3 Mart 2021 Çarşamba

                               

                                    TOPRAK


                    


Bazen yastığa başımı koyduğumda “bugün de insanlık için hiçbir şey yapmadım.” diye sıkıldığım, üzüldüğüm anlar olmuyor mu ? Tabi ki oluyor.  Belki o gün daha fazla kitap okudum, belki daha çok para kazandım, belki daha başarılı oldum, belki beni mutlu edecek daha çok şey yapmışımdır o gün. Ama şöyle bir düşününce bunların hepsini “ben” için yaptım ve bir gün ben yok olacağım. Dünyadan ayrılırken ise kazandığım para ve başarıyı kocaman bir balonun sönüşü gibi izleyeceğim. Gerçekleri söylüyorum size. Biz içi hava olan kendi balonumuz ile yıllardır uğraşıyoruz. Hele bir de bunun içine hiçbir değeri olmayan Prof. Dr. Av. Müdür vb. etiketlerle helyum havası basıyoruz. Uçtukça uçuyor ve gün geliyor o balon patlıyor ve bizim, yüksekten düştüğümüz ölçüde canımız yanıyor. Zaten bizim canımız hep kendimize yüklediğimiz anlamlardan dolayı yanıyor. Ah ki vah, bu gözler ne cahil profesör ve ilim adamları gördü yüksekliğinden yanına yaklaşılamayan…

Peki değerli olan şey neydi? İçi hava olmayan ve öldükten sonra sönmeyecek balon var mıydı? Gülümseyerek ölmek mümkün müydü? Cevap ise çok basit, cevap “ben” değil “sen” idi. Yıllardır kendi toprağımızı suladık. Başkasının toprakları aklımızın ucuna gelmedi. Ancak başka insanların topraklarını da sulasaydık biz ölsek bile o topraklar hala yeşermiş olacaktı. Cevap buydu. Cevap, başka insanların hayatına dokunmaktı. Tuttuğum el sayısıydı. Kurtardığım hayatlardı. Suladığım topraktı. Yeşerttiğim insanlıktı.

Bugün içimde bir sıkıntı varsa henüz bunu başaramadığım içindi, yazıyorsam başka toprakları sulamayı sevdiğim içindir…

peki neydi
neydi bizi değerli yapan

tuttuğum el sayısıydı
kurtardığım hayatlardı
dokunduğum yaşamlardı
suladığım topraktı
yeşerttiğim insanlıktı..