Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

gonul dicle etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gonul dicle etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Mart 2021 Cumartesi

Rana Abla

Kadıköy’ün efsane ve idealist çocuk doktoru Rana Beşe’nin (Rana Abla) vefat haberini üzülerek aldım. 


Rana Abla, adı verilen polikliniğinde bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da insanlara şifa dağıtmaya devam edecek. ne mutlu gerçekten böyle vefakâr bir insanın adıyla çocuklara hizmet verebilmek..

Toprağı bol olsun 🙏


Gönül Dicle İpekçi

16 Mart 2021 Salı




 Her şeyi bilmek yetmiyor. Bir sorunu aştığını düşünüyorsun ancak gün geliyor o sorun daha güçlü bir

 şekilde tekrar filizleniyor. Çünkü aştığımızı sandığımız şeylerin sadece üstünü örtüyoruz. Onu toprağa

 gömüyoruz. Toprağın altında kalınca aştığımızı sanıp kendimizi kandırıyoruz. Sonra bir gün geliyor...

Koca bir HİÇ..


Gönül Dicle İpekçi

4 Mart 2021 Perşembe

DOSTLUK


 

DOSTLARI OLMALI İNSANIN

Dostları olmalı insanın, 

aynen gemilerin limanları gibi.

Zaman zaman uğradığın, yükünü boşalttığın,

dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda.


Sonra açık denizlere uğurlamalı seni, 

geri döneceğin günü bekleme umuduyla. 

Bazen, rüzgâra o açmalı yelkenini,

yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla,

halatlarını çözmeli, 

seni çok ama çok özlemeli.


Dostları olmalı insanın; 

ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen.

Düşünmediklerini düşündüren, 

seni bir cambaz ipinde, güvende tutabilen, 

gerektiğinde senin için ateşi yutabilen, 

yolunu ışıtan ustan olmalı.

Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini. 

Sana vermeli soğuk bir kış gününde 

üzerindeki tek gömleğini...

♥️

"Dostluk gül olmaktır;

Yaprağı ile de, dikeni ile de..."


İYİ Kİ VARSINIZ..

Bir Kahve Alır mıydınız☕

5 Aralık 2020 Cumartesi

YALNIZLAŞIYORUZ GİDEREK...



Nasıl da yabancılaşıyoruz birbirimize.
Biz miyiz bu insanlar;
bu konu komşu,
bu arkadaş, eş dost,
bu mahalle,
bu sokak,
bu çoluk çocuk,
ana baba,
bu kardeşler biz miyiz ?
Biz ne hale geldik böyle ?
Mal davası, mülk davası derken,
kardeşin kardeşle küs olduğu..
Benlik, senlik kavgaları yüzünden yuvaların,
Menfaatler yüzünden dostlukların bozulduğu...
İnternetti, televizyondu, hazır gıdaydı derken komşulukların unutulduğu...
Bırakın omuz omuza, göz göze gelmeye korkar oldu insanlar.
Sanırsınız ki parayla satılıyor, küçücük gülümsemeler,
bir kuru merhabalar..
Herkesin burnu Kaf Dağı'nda,
oysa herkes sadece bizim gördüğümüz kadar.
Bilmiyorlar; başımızı çevirsek, hiç yoklar!
...
Ne yazık ki, miras karşılığı sevilir oldu ana babalar,
Yalan oldu gerçek sevdalar...
Eskiden bir bakıştan, bir gülüşten titrerdi yüreklerimiz,
Şimdilerde ise kızın fiziği, oğlanın para pul fizibilitesiyle doğru orantılı sevgilerimiz..
İki gün gönlümüzü eğler, heyecanımız bitince de, yeni heyecanlara doğru çeker gideriz...
Kısacası, öğütürüz biz;
İnsanı,
Aşkı,
Sevdayı,
Vefayı,
Dostluğu,
Arkadaşlığı öğütürüz biz.
Sanırım, hep katkılı gıdalar yüzünden bunlar
Ya da internet mi, acaba neden,
Ya da zayıflayan imanlarımız ?
Belki de, giderek kaybolan vicdanlarımız...
Alıntıdır
Öğütüle öğütüle un ufak olmuş insanlığımız..!

26 Temmuz 2015 Pazar

Küçük Kara Balık




Tek istediği bu sorunun yanıtını bulmaktı küçük Kara Balığın... Nereye aktığını bilmediği dağın, kayalıkların arasından sızan bir derede, siyah bir kayanın arkasında, yosundan bir tavanın altında, ay ışığına hasret bir şekilde yaşlanıp ölmektense; bu derenin nerede sonlandığını bilmek, başka yerlerde nelerin olup bittiğini görmek, ve özellikle de çok görmek istediği ay ışığını ve güneşi sırtında hissetmek  istiyordu. 
Belki çok tehlikeliydi ve geri dönemeyeceği çok belliydi ve çevresindeki tüm baskılara karşın denizi bulmak istiyordu küçük Kara Balık. Kararlı bir şekilde ve karşısına çıkan engelleri tehlikeli olsa da kurmuş olduğu güzel bir iletişimle ve kendisini koruyabildiği yere kadar yılmadan koruyarak gidebildiği en uç noktaya gitmişti. Ay ışığını gördüğünde;
''Güzel ay, ben senin ışığını çok seviyorum. Hep benim üzerimde ışıyasın istiyorum'' demiş küçük Kara Balık ve  en sonun da denize ulaştığı için pek mutluymuş. Çok geçmeden yüzeye çıkmış. Güneş sıcacıkmış. Küçük Kara Balık güneşin yakıcı sıcaklığını sırtında duyumsamaktan büyük bir haz alarak, yavaşça ve salınarak denizin yüzeyinde yüzüyor ve kendisiyle konuşuyormuş.


''Şimdi ölüm çok kolay uğrayabilir bana ! Ama ben yaşayabildiğim sürece ölümü karşılamaya gitmemeliyim. Elbette bir gün ölümle karşılaşırsam -ki karşılacağım- önemli değil, önemli olan şu ki benim yaşamım veya başkalarının yaşamını nasıl etkileyecek.''


Küçücük bir balık suyun dışında ne kadar dayanabilirdi ki ? On bir bin dokuz yüz doksan dokuz balığın büyük anne balıktan dinlediği bu masaldan çok etkilenen bir başka küçük balığı, Kırmızı Balığı uyku tutmadı ve o da sabaha kadar denizi düşündü.....



İran'ın Azerbeycan kesiminde on bir yıl köy köy dolaşarak öğretmenlik yapmış, öğretmenken bile öğrenciliği birakmayan Samed Bahrengi tarafından çocuklar için yazılmış Küçük Kara Balık adlı çocuk öyküsü; onun, yalnızca İran?da değil, dünyanın pek çok ülkesine tanınıp sevilmesine yol açmış bir ölümsüz kitaptır. Bu küçük kitap, Bratislava ve Bolonga Dünya Çocuk Kitapları Fuarlarında ödüller almıştır.
Ancak yıllarca İran da yasaklanan, merak etmenin, sorgulamanın , öğrenme isteğinin ve de özgürlüğü anlatan bu küçük Kara Balık insanlara  ne kadar zarar verebilirdi ki ?



'Bir kitap okudum ve hayatım değişti ' cümlesini kurmaya sebep olabilecek küçük ama muhteşem bir kitap. Okumayan çocuklarımıza mutlaka okutalım derim sevgili dostlar...



Sözlerimi Eddi Anter 'in kitabın ana fikriyle alakalı Ben Benim romanından bir alıntıyla tamamlamak istiyorum.. 

"Karanlık aydınlığın yüzkarasıdır; cehalet de bilginin gölgesidir."

Sevgilerimle...






6 Temmuz 2015 Pazartesi

Çİ




"Bir annenin memesiyle çocuğunu beslemesi gibi din de ruhu besler. Yani din, bebeğe süt veren meme gibidir. Önemlidir, değerlidir. Ama çıkarıp yüzüme yüzüme sallarsan olmaz ! O zaman, memesini çıkarıp yüzüme sallayan anne kılığına bürünmüş bir sapıktan farkın kalmaz. Yavrusunu besleyen annesinin memesinin kutsallığı neyse, nasıl mahremse, bunu konuşmak bile insanı nasıl rahatsız ediyorsa din de mahremdir, kişi ile YARADAN arasındadır. Din adına konuşan herkes günahkardır çünkü din adına konuşulmaz. Tek kitap vardır. Aracıya ihtiyaç yoktur. Aracıyı araya şeytan koymuştur. İnanmayı seçen kitabı okur, anlar. Kitap bu yüzden "OKU" diye başlar."

Azra Kohen- Çi, Sayfa 174.

Okunması gereken bir kitap..

12 Nisan 2015 Pazar

'' Yolcu ''


Korkma! Aynı yerden iki kez kırılmayacaktır gururun, sadece tamir sancılarıdır yaşadığın. Derin bir nefes al ! Kırıldığın noktayı sahiplen ve arkanı dön git. Bırak kırık kalsın ! Nasıl olsa aynı yoldan bir daha geçmeyeceksin. Zannetme ki en çok korktuğun yerde kaybedeceksin...

Aslında kaybettiğin yerde korkunu yeneceksin...


Sevgiyle..


Gönül Dicle İpekçi

9 Nisan 2015 Perşembe

''Önyargı''



''Benim ne ırk önyargım var, ne sınıf önyargım var, ne de din önyargım var. Tek umursadığım, kişinin insan olması ve bu benim için yeterli; kimse bundan daha kötü olamaz. ''

Mark Twain


Cahil ve önyargılı insanlar şansa pek ihtiyaç duymazlar.  Çünkü nasıl olsa önlerine konan şeye inanmayı ve onu dünyanın tek gerçeği olarak görmeyi tercih ederler. Artı bir fikir, artı bir görüş, alternatif geliştirme, farklı fikirler öne sürme, konuyu farklı açılardan değerlendirerek oluşabilecek soru işaretlerini karşılayabilme gibi zahmetli işlere pek  girişmezler. Böyle olunca da, inanılacak tek bilgi ile ya mutludurlar ya da mutsuz..


Önyargısız ve mutlu kalın..

Gönül Dicle İpekçi

1 Mart 2015 Pazar

İnce Memed Türküsü



İnce Memet Akgöbekden ünledi
Buhurcular kulak verip dinledi
On yedi kurşunu yedi ölmedi...


''… Memed geldi, Hürü Ananın önünde atından indi, onun elini aldı, üç kere öpüp başına götürdü. Hürü Ana da onu kucaklayıp öptü.  Memed, atına atladı, at, kulaklarını dikti.

'' Ana hakkını helal et, sana çok çektirdim.''

Üzengilerin üstüne basarak ayağa kalktı, kalabalığa :


”Siz de hakkınızı helal edin,” diye bağırdıktan sonra, eyere oturdu, ama atı sürmedi, orada, başı önünde bir süre bekledi. Sonra gene üzengilerin üstünde yükseldi, gözlerini, dönerek bütün kalabalığın üstünde dolaştırdı, ” Gene geleceğim, gene geleceğim,” dedi, atını doldurdu, kalabalığın arasından süzüldü çıktı, Ali dağının arkasına aktı gitti. ”
….
İnce Memed den bir daha haber alınmadı, imi timi bellisiz oldu..”

Yaşar Kemal /İnce Memed

 Saygıyla ve alkışlarla, mekanın cennet olsun..


Gönül Dicle İpekçi


































28 Şubat 2015 Cumartesi

Işığın bol olsun Usta



… Bindiler de çektiler gittiler, o iyi insanlar, o dünya güzeli atlara…         
 O yiğitler, o her birisi kaplan örneği şahinler, o ceren gibi atlara bindiler de başlarını aldılar gittiler. Bir daha, bir daha hiç gelmeyecekler. Hiç, hiç, hiç! Demirin tuncuna, insanın piçine kaldık. Şu dünyanın yaşaması müşkül hal ilen. Bin iyiyi bir kötüye kul eden…Yapayalnız kimsesiz. Hem de çaresiz. Yalnızlığı, çaresizliği yüreğinin başında ağılı bir hançer yarası gibi… Çaresizlik, hem de boşluk. Yanıyor yüreğim. Eskiden, daha korlu, daha beter, delirten, yüreğim ne güzel yanardı. İçimde bir ateş harmanı. Keşki şimdi de öyle olsa. Yansa yüreğim, acısa, korksam. Ölüm gibi, ölümden beter, korksam yüreğim dayanmasa. Orta yerinden çat diye çatlasa, tam ortasından. Sabır taşı gibi…Şu dünyada her bir yaratığın tutunacak bir dalı var, insanın yok. Şu dünyada yalnız olan, kimsesiz, çaresiz olan yalnız be yalnız insandır. Herkesin, her şeyin yaşaması, ölümsüzlüğü var, insanın yok. Ağaç, kuş, otlar, böcekler, yılanlar, çıyanlar, hiçbirisi, hiçbirisi yok olmuyor. Ama insan yok oluyor. Çünkü insan kendinde başlayıp kendinde bitiyor…
Yaşar Kemal / Demirciler Çarşısı Cinayeti

     Ağlanacaksa
 şimdi ağlanmalı. Hüzün duyulacaksa şimdi duyulmalı. Milli yas ilan edilecekse şimdi edilmeli. Çünkü Yaşar Kemal hepsine değerdi ! 
Bu topraklarda yetişen ve yetişecek olan bütün halkların dili ve kalemiydi, Yaşar Kemal. İnsanın içi acıyor.. Ölüm sen ne acısın. Ölüm sen ne kötüsün! Yaşar Kemal ki bir yaprağın düşüşünü bir güvercinin hafif uçuşunu kırk sayfa ile anlatan koca bir çınar, nasıl anlatılır ki, nasıl ölür ki?
      Güle güle koca çınar. Zamanı ıssız İnce Memed’i öksüz bırakıp gittin. Huzur içinde uyu, Yaşar Kemal..

Mekanın cennet olsun Büyük Usta ! Işığın hiç sönmesin..


Gönül Dicle İpekçi

30 Kasım 2014 Pazar

Mutluluk İçimizde



Hayatınızda ilk defa ne zaman mutlu oldunuz ? İlk adımınızı attığınızda mı, ilk koştuğunuzda mı yoksa ilk yağmurda ıslanıp bundan keyif aldığınızda mı ? Çocukluğunuzu düşünün, en çok neye güldünüz, ne için kahkaha attınız.  Bana sorarsanız bu aralar en çok düşündüğüm şey insanların büyüdükçe içtenliğini kaybetmesi ve sonrasında gülme isteklerinin de azalması....

Mutluluk, siz çocukken ummadığınız anda size çikolata alınmasında gizliydi, babanızın şefkatinde, annenizin dizlerinde.. Sonra zaman geçti, O geldi hayatınıza. O' nun gülüşü gülüşünüz oldu, elinizi tuttuğunda mutlu oldunuz, bıraktığında mutsuz.. Çocukken ilk gördüğünüz yağmurun sizi ıslatması  nasıl da mutlu etmişti sizi oysa..Sonra aşık olduğunuz kişi sizinle ıslanmak istemeyince ne kadar mutsuz oldunuz...


Biz hep anlamlar yüklemeye başladık gülmelere, mutlu olmak için hep birilerine ihtiyaç duyduk. Kendi kendimizi mutlu etmek hiç öğretilmedi bize, zaten kendimiz de öğrenmek istemedik. Aynadaki görüntümüze düşman olduk, kalbimizle dost olamadık, beynimize söz geçiremedik. Aradan yıllar geçtikçe, çok zaman geçtikçe çözdük gerçeği '' mutluluk içimizde '' ne sevdiğimiz birinde, ne başka maddi bir şeyde...

Mutluluk sizin kendi kendinize olan ufacık bir gülüşünüzde ufak bir konudaki başarınızda, kendinize teşekkür etmenizde.  Arkadaşlarımla ya da öğrencilerimle konuşurken hep bunu anlatıyorum artık.  Kendinizi kötü hissettiğinizde içinizdeki çocuğa bir göz kırpın, aynada kendinize bir gülücük atın, ''bugün fıstık gibisin'' deyin, ''bugün bütün güzel şeyleri hak ettin '' deyin. Kıymetli olduğunuzu unutmayın..


Çevremde negatif enerjisi ile hayattan bıkmış bir halde dolaşan ve sürekli şikayet eden insanların artık tazelenmesi gerektiğini anlatıyorum.  Hayat çoğu zaman sil baştan yaşatır kendini. Acılarla tecrübe edilmiş bir hayat kişilik kazandırmaz. Yalnızca öğrenilmiş duyguların sahibi olursunuz o kadar. Ne zaman ne yaşayacağınızı nasıl bilebilirsiniz ki ? Bu sebeple hayat şimdi var ve şimdi güzel. 


Her şeyden önce siz varsınız, siz değerlisiniz, hayatınızdaki en önemli şeysiniz. İşte kim bunu fark ederse mutluluğun sırrına erişmiş olur. Unutmayın bu ruh, bu beden size büyük tasarımcının ( Allah'ın ) hediyesi, onu gülümsetip mutlu etmekse elimizde..

Ve şunu da unutmayın ki ;

''Gülmenin olmadığı yerde hayat durmuş demektir. Gülümseyin yan etkisi yoktur. ''

Mutlu kalın...

Gönül Dicle İpekçi

23 Kasım 2014 Pazar

Öğretmenler günü

''Ülkemizi gerçek hedefe, gerçek mutluluğa kavuşturmak için iki orduya ihtiyaç vardır. Biri vatanımızı kurtaran asker ordusu, diğeri ulusumuzun geleceğini yoğuran irfan, bilim, kültür ordusudur. ''

Mustafa Kemal Atatürk




İnsanoğlu bilgisiz yaşayabilir mi ? Pek tabi ki yaşayamaz. Bu bilgi tomurcuğunu veren büyümesine katkısı olan öğretmenlerdir. Bir çocuk ilk başta ailesiyle alır bilgiyi  daha sonra öğretmeniyle devam eder. Ancak öğretmen ailenin öğrettiğinden çok daha fazlasını aktarır çocuğa. Onu geleceğe en iyi şekilde hazırlar, bilgiyle donanımını sağlar. 
Öğretmen çocuğa yeri gelir kızar yeri gelir onore eder. Önemli olan öğrencinin bunu anlayıp onun da öğretmenine olan sevgisinin yanında özellikle saygısını yitirmemesidir. Eğitim önce evde verilir daha sonra okulda yani okul çocukların ikinci evidir. Çünkü günün büyük bir bölümünü orada geçirir. Çocuklarımızda bazen dil sürçmesi olur anne ya da baba yerine öğretmenim dedikleri çok olur. Çünkü günün büyük bir bölümünü geçirdikleri öğretmenlerini anne baba yerine bile koyabiliyorlar. Öğretmen sevgisi bu kadar yücedir işte çocukların yüreğinde. Burada ilköğretim öğretmenlerinin, insan hayatında çok büyük rol oynadığını özellikle vurgulamak isterim. Ortaokul ya da lise de bir çok öğretmen bizlere emek vermiştir ancak ilk aklımıza gelen ilkokul öğretmenimizin adıdır. Bizler de çok büyük etki bırakan öğretmenlerimizi unutmamız mümkün değildir. Kişilik oluşumunda büyük bir role sahip ilkokul öğretmenlerimizin payını unutmak mümkün değildir.Hani ne derler, ağaç yaşken eğilir. Bu ağacı sulayan ve başta aile ve özellikle öğretmenlerdir, eli öpülesi öğretmenlerdir. Çünkü öğretmenler sadece belirli bir zamanın değil dünün, bugünün ve yarının sahipleridir.
Öğretmen sevgisi bir başkadır. Yürekten gelir yapmacıklık yoktur. O halde bizlere düşen çocuklarımızın öğretmenlerine olan saygı ve sevgiyi yitirmeden sorumluluklarını yerine getirip başarılı bir birey haline gelmelerine katkıda bulunmaktır.

Tüm Öğretmenlere ''Öğretmenler Günü '' kutlu olsun diyerek selam ve saygılarımı sunuyorum.


Gönül Dicle İpekçi




24 Ekim 2014 Cuma

Saniyelik Yaşıyoruz

''Hayata yeniden başlasaydım saniyelerin nabzını tutardım.''


                                                                             Dostoyevski




Yaşamak, ne güzeldir zamanın önemini anlayabilseydik eğer...Düşünsenize her saniye , her gün, her ay, her yıl yaşamak için yarışmaktır aslında. Hayat, saniyelere indirgeyip sığdırabildiğiniz şeylerin bütünüdür bence, bazen iyi bazen kötü şeyler.... 

Bazen diyorum ki keşke Dostoyevski'nin dediği gibi saniyelerin nabzını tutabilsek.
Düşünsenize, Depremin oluşumu, dakikayı bile bulamayabiliyor ve saniyeler içinde her yer yıkılıyor.. Binlerce insan ölüyor, binlerce insan evsiz kalıyor. Uçaklardan şehirlere atılan bombalar saniyeler içinde yere düşüyor ve binlerce insan ölüyor, hayatlar mahvoluyor.  Uçaklar gökdelenlere saniyeler içinde çarpabiliyor ve o saniyeler içinde yine binlerce insan ölüyor, binlercesinin de hayatları sona eriyor. 
Her şey bu kadar kolay işte. Ve bütün bunlar saniyeler içinde gerçekleşiyor.

Uzmanların saatlerce sürdüğü sanılan rüyalardaki olayların aslında bir kaç saniyelik süre içinde gerçekleştiğini söylemeleri gibi. Uyandığınızda rüyanızda ne kadar çok şey gördüğünüzü düşünürsünüz. Aslında bu dünya hayatının kısalığının gördüğümüz bir rüya süresinden farkı yoktur.

Bir de insanın hiç değerini bilmediği gençlik yılları, hani göz açıp, kapayana kadar geçen, bazen nefes alıp verme misali geçen yıllar...Başa dönebilme şansı olsa, neler yapmaz insan, kaç keşke biriktirdiniz içinizde düşünsenize... Kaç kez ben şimdi genç olsaydım ile başlayan cümleler kurdunuz, isteklerinizi çocuklarınıza yaptırmayı denediniz... Hayat size verilen bir hediye, kıymetini bilip, zamanın değerini çözebilirseniz eğer...

Saniyelerin nabzını tutup, geç olmadan isteklerinizi yapmanız dileğiyle...

'' Hayatın en güzel günleri 'daha erken' demekle geçer, sonra 'çok geç' olur. ''

Flaubert


Sevgilerimle

Gönül Dicle İpekçi

2 Ekim 2014 Perşembe

An'ı Yaşamak

Hayat bir tercih meselesidir,
Geçmişi düşünürsen masal, 
geleceği düşünürsen hikaye,
bugünü düşünürsen gerçektir.

Her güne hayatının en güzel günü olması için şans ver. 

Mark Twain...






Hayatta ne yapıyorsak yapalım  her şeyin hakkını vererek yapmalıyız , sonuçta bize bir şey kalamayacak bile olsa tam anlamıyla yapmış olduğumuz  bir şeyden asla pişmanlık duymamalıyız. Geçmiş ya da gelecek ile değil anı yaşamalıyız. Şu an var sadece. An' da olmalıyız.  Gerçek kaynak orası...

Zamanımızın hızla geçtiği ve artık zamanın yeterli olmadığı bir dönemi yaşıyoruz. Hayat artık bir koşuşturmaca ve çoğu insan için de ağır gelen bir rutin haline gelmiştir. Tatili artık iple çekiyoruz ve zaman dilimindeki en ufak bir boşluğu özlemle bekliyoruz. Hafta sonunu beklerken pazar günü de pazartesi sendromunu yaşıyoruz.Ve artık öyle bir hale geliyoruz ki zamanımızı öldürdüğümüzü ve sıkıcı hale geldiğini düşünmekten alıkoyamıyoruz kendimizi.  Zaten acı olan da budur değil mi ?  Oysa artık dur demenin zamanı çoktan geldi. Şöyle bir durup derin nefes almalıyız. Hayatımıza anlam katacak seçimlerimizde bizi motive edecek güzelliği düşünmeliyiz. Biz neyle mutlu olabiliriz ?; nasıl yaparsak daha mutlu oluruz ?  Bunları bilip hayatımıza uygulamalıyız. An' ı yaşama şansı vermeliyiz kendimize. Peki bu şansı nasıl vereceğiz ? 

Örneğin doğasıyla muhteşem bir yere gidiyorsunuz.  Orada o güzelliği gerçek anlamda yaşamak yerine hemen fotoğraf çekimine sarılıp geleceğe anı bırakmaya çabalıyoruz. Oysa  şöyle derin bir nefes alıp An'ı yaşama fırsatını kaçırmamalıyız. Geleceğe yönelik anı bırakma çabası hazırlamak gayet doğaldır ancak o muhteşem yerde, her şeyi bırakıp kuş seslerini dinlemek veya denize bakmak, veya da o güzel manzaranın farkına varmaktır aslında An'ı yaşamak. Yani iyi bir geçmiş hazırlamak sadece çektiğimiz bir kaç foto ile sınırlanmamalı, o muhteşem yerin hakkını vererek yaşadıklarımızla sınırlandırılmalı aslında.  İnanın o zaman çok daha mutlu oluruz...

Yine bir başka örnek verelim dilerseniz. Örneğin müzik dinlerken o an sadece zaman öldürüyor olmak yerine derinlere inerek keyifle güzel düşüncelere ufak bir yolculuk yapabiliyorsak An'ı tam anlamıyla yaşıyoruz demektir. Geçmişi artık bir tarafa bırakmalı, yani geçmişli düşünerek geleceği planlamanın bir anlamı yok. Gün içinde yoğunlaşarak kaliteli geçirilen bir planlama zamanı çoğu zaman yeterli olur. Ancak geçmişte güzel bir anıyı kafamızda canlandırıp büyük bir yaratıcılıkla planlar yapmak ta ''an'ı'' kaliteli ve planlı yaşamak anlamına gelir.

Mandela'ya sorarlar “Yıllarca acı çekmek nasıl bir şeydi” diye...

Mandela ise;

“Ben acı çekmedim. Günü yaşamanın önemini ve yarını çok düşünmemek gerektiğini öğrendim” demiş.
An'ı yaşamak günlerce yorulmuş olan zihnimize dinlenme fırsatı verir. Kişinin geçmişi değerlendirmesi, düşünmesi ya da gelecek ile ilgili plan yapması gereken zamanın miktarı çok azdır. Dolayısıyla zamanın çokluğu değil yaşamın  kalitesidir önemli olan. 

Sözlerimi, Osho'nun güzel bir cümlesi ile noktalıyorum.

''Mutlu ya da mutsuz olmanın senin yetkinde olduğuna karar verdiğin an hayatının dizginlerini ellerine almış olursun. Artık asla bir başkasının seni mutsuz ettiğini söyleyemezsin. Bu kölelikten kurtulduğunu açıklamak olur.'' 

Her yaşadığınız günün  hayatınızın en güzel günü olması dileğiyle..

Sevgiyle kalın..


Gönül Dicle İpekçi




27 Eylül 2014 Cumartesi

Güzel Bakan Güzel Görür






Güzel görmek için güzel bakmak gerekir deriz hep yani bir başka deyimle , güzel algılamak ve güzel yorumlamak gerekir. İnsan, nasıl görmek istiyor ise, öyle görür; kısaca her şey niyete ve isteğe bağlıdır.

Güzel duygu ve güzel düşünceler ruh güzelliğinin birer ürünleridir. Saplantısız, ön yargısız ve iyi niyetli yaklaşımlar güzel bakmayı sağlar. Burada fiziki güzellik değil sadece öncelikle maneviyat yani ruh güzelliği söz konusudur.

Elbette  bakmakla görmek arasındaki nüansı hepimiz iyi biliriz. Her bakan göremeyebilir; bir başka deyişle, görmek için muhakkak bakmak gerekir. Fiziki açıdan bakınca öncelikle şekil görürüz. Kalpten bakarsak maneviyat buluruz. Hangi yolla olursa olsun ilk bakış hem önemli hem de bazen yetersizdir. İlk baktığımız şeyi yorumlamak yanlış olur. Çünkü o an kendimizi iyimser ya da karamsar hissedebiliriz. Bu hissettiğimiz duyguların olgunlaşmasını bekleyerek bakıp, yorum yaparsak daha doğru bir sonuç alırız. Yani gerek fizyolojik gerekse psikolojik etkilere bağlı olarak yapılan yorumlar sadece kendi bakış açımızı doğurur. Oysa genel bir açıdan bakmak ve yorumlamak gerekir. Bu da sanıldığı kadar kolay olmasa gerek. 


Dolayısıyla kendimizi ve değerlerimizi zamana bırakarak çözüm bulma yoluna gitmeliyiz.. 
Güzel olanı güzel görebilmek için benim önceliğim ruhen yani kalpten yani yürek gözüyle bakmak gerekir. Ama huzurlu bir kalple...Reşat Nuri Güntekin İn bu sözleri sanırım konuyu iyice özetliyor.
'' Kalbin gözleri vücudun gözlerinden daha iyi görür.''

Yine bir başka güzel sözü de eklemeden geçemeyeceğim;

''Leylanın güzelliğine ancak Mecnun'un gözleriyle bakmalısın ki onu seyretmenin sırrı sana da görünsün. ''(Sadi) 

Oscar Wilde 'in şu güzel sözüyle noktalamak istiyorum; 

'' Akıp giden bir bataklığın içindeyiz hepimiz ama yıldızlara bakıyor bazılarımız..''

Bütün güzellikler hepimizin olsun..

Sevgiyle ve güzelliklerle kalın...

Gönül Dicle İpekçi


26 Eylül 2014 Cuma

Masum Değiliz


Bir çocuk ne zaman büyür dersiniz ? İlk ne zaman fark eder bunu? Siz hiç yorulmadan ben size söyleyeyim, masumluğunu kaybetmeye başladığında...
Bazı günler, canım hiç bir şey istemediği zamanlarda sadece çocukları izliyorum , hareketlerini , sergiledikleri davranışlarını izliyorum. Yerden kalkmak için artık gözünüzün içine bakmıyor ve kendiliğinden kalkıyor çocuklarımız ne güzel değil mi? Sonra biraz daha büyüyor, biraz daha fazla oyun oynayabilmek için size ufak yalanlar söylemeye başlıyor, mesela, ''Anne ben ödevimi yaptım, biraz daha oynayabilir miyim?'' diyor... Hadi bunlar zararsız olanları.... Sonra yine zaman geçiyor dışarı çıkmak için söylenen yalanlar, başka bir yalan daha sonra bir başkası derken masumluğu kaybetmeye başlayıp, büyüme evresi başlıyor. Kız ya da erkek aşık oluyor.... En masum haliyle... O kadar yaralanıyor ki, ayağa daha güçlü kalkmak için daha acımasız oluyor, arada masum olduğu yanlarını özlerse soluğu annesinin yanında alıyor, gidebilecek hala bir anneniz varsa şanslısınız, ya da babanız pek tabi ki. Sonra iş dünyasına giriyor, çocuk sudan çıkmış balık, ne koruyanı, ne kollayanı var, elinde körü körüne öğrendiği bilgileri ve bir de hevesi var sadece. O,  herkese yardım ederken bir de bakıyor ki, hiç kimse ona yardım etmiyor ve bir darbe daha...
Artık teksin çocuk ! Sonra hırçınlaşma dönemi... Etraftaki kimseyi duymadan ayakta kalma çabası, sonra başkalarını ezme dönemi...Üniversiteye gidenler bu sürece bir sonraki basamakta gelecek ama üniversitede de masumluğundan bir kaç şey daha kaybederek....Üniversite de sevdiğin kişiye güzel görünmek için yaptığın makyaj, ya da kıza kendini beğendirmek için giydiğin tarzın olmayan kıyafet, yine sizi masumluğunuzdan uzaklaşmaya çağıracak. Tabi sadece bununla kalmayacak, sınavı her kaçırdığımız zaman ailenize ve yakın akrabalarınıza sınavda ki başarısızlığınızı örtecek küçük yalanlar söyleyeceksiniz belki de.. Yalan bedava ! Başınıza hiç gelmeyecekmiş gibi bu yalanların ardı arkası kesilmeyecek. Ha bir de o  sırada sosyal medyada sadece olmak istediğiniz kişi olacaksınız. İnsanları kendinize biraz  hayran bırakabilmek için ya da tamamen içinizden geçen şeyleri paylaşacaksınız, ta ki herkesin yalan yanlış şeyler yazdığını fark edene kadar.
Belki bu süre zarfında ailenizden ya da arkadaşlarınızdan birini kaybedeceksiniz. İyice acımasız olacaksınız. Otobüs durağında biri mi bayılmış, umurunuzda olmayacak, ya da numara yapıp paranı çalarsa diye düşüneceksiniz belki de ve yardım etmeyeceksiniz. Çünkü sizin insani değerlerinizden daha önemli olan tek şey paradır.Var olma amacınızın para olduğunu hatırlayıp bayılan kişinin yanından öylece geçip  gideceksiniz,, Hamileye, yaşlıya yer ver vermeyip uyku numarası yapacaksınız. Sevdiğiniz kişiye dürüst olmak yerine yalan söyleyip, taktikler yapacaksınız. Bu da yetmeyecek işteki herkesin rakibiniz olduğunu bilip, ezip geçeceksiniz. Sadece var olmak için bunları yaparken var olma amacınızı, esas amacınızı kendinize asla sormayacaksınız.

Artık tüm evreleri tamamladınız...

Doğdunuz, büyüdünüz, düştünüz, yalan söylediniz, kalktınız, acı çektiniz, birini kaybettiniz, yalan söylediniz, hırçınlaştınız, kazandınız, ezdiniz....

Kutlarım ! Artık masum değilsiniz...

Sevgiyle ve masumiyetinizle kalın...

Gönül Dicle İpekçi

21 Eylül 2014 Pazar

Doğum Günüm


Tek başına çok sesli bir orkestra coşkusu var bugün içimde .ne kaba, ne kaşığa sığarım..o kadar mutluyum,neşeliyim yani. Neden mi ? Çünkü bugün benim doğum günüm. Her yıl bir yıl daha yaşlansak ta hep aynı heyecan, aynı hazla doğum günümün kutlanması beni mutlu kılmıştır. 
Hayaldi gerçek oldu diyebilmek için önce hayal etmek lazım sonra da azim gerekiyor hayatımızda. Ve ben bu güzel günün umuduyla bu yıl hayalimdeki hedeflere ulaşabileceğime önce inanarak sonra isteyerek ve de umut ederek yaşamaya devam ediyorum. Eylül ayını çok severim oldum olası belki de Eylül'ün 21. gününde doğduğum içindir Eylül ayında hep bir sevinç ve heyecan kaplar içimi.
Bazen her şey ne gördüğünüz ne bildiğiniz gibidir ,zaten kaosta ihtiyaç duyulanda budur. Önemli olan kaosun neresindeyiz? İçinde mi? Dışında mı? Ben içinde olduğumu düşünüyor ve bundan da son derece mutluluk duyuyorum.....
İnsan sürekli kendini yeniler, sürekli değişir zaman ve yaş gözetmeksizin. 
Kendimizi yenilerken değişikliklerini farkında olarak yaşamak bizi ve çevremizi daha mutlu kılar.
Kendimizi dinleyelim bize mutlaka söyleyecekleri vardır.

Van Gogh 'un şu sözlerini yazmadan geçemeyeceğim..
''Yakın arkadaşlar yaşamın gerçek hazineleridir . Bazen bizi kendimizden daha iyi tanırlar. Nazik bir dürüstlükle bize rehberlik eder ve bizi destekler,kahkahalarımızı ve gözyaşlarımızı paylaşırlar. Varlıkları bize hiçbir zaman yalnız olmadığımızı hatırlatır. ''

İşte böyle bir mutluluğu ben bugün yaşıyorum eş dost akraba sevgi dolu tüm arkadaşlarım ailem çocuklarım beni böyle güzel bir günde yalnız bırakmadılar. 

Evet bir yaş daha büyüdüm bir yılı daha geride bıraktım...Ve bir yıl daha yenilendim, yenileniyorum... Yenilendikçe , deneyimleniyorum...Deneyimlendikçe, öğreniyorum... Öğrendikçe , hedefliyorum... Hedefledikçe, uyguluyorum... Uyguladıkça, başarıyorum... Başardıkça, yaşıyorum..

YAŞADIKÇA, YENİLENİYORUM.

Herkesin en az benimki kadar mutlu bir günü olsun...

Sevgilerimle..

Gönül Dicle İpekçi

19 Eylül 2014 Cuma

Masumiyet Müzesi

''Hayatımın en mutlu günüymüş bilmiyordum diye başlar '' kitap..

Masumiyet müzesi Orhan Pamuk'un anlattığı kitabın aynı zamanda da müzenin adı.  Kemal ile Füsun'un aşkının anlatıldığı bu kitap deyim yerindeyse okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.
Kitabın ilk cümlesi ile sonu bence çok bağlantılı, korkmayın speaker vermeyeceğim :)
Kitapta zengin Kemal ile uzak akrabası Füsun' un saplantılı aşkı konu ediliyor, ve tüm hikaye neredeyse Çukurcuma da ( Beyoğlu) geçiyor.
Kemal, Füsun 'un eşyalarını çalıp hayatı boyunca biriktiriyor ve sonra Füsun'un evi müze oluyor.
Müzeyi de gidip gezdim. İstanbul' da artık bence  gezilmesi gereken yerlerin başında gelir diye düşünüyorum Hatta oyuncak müzesini de rehberler tur proğramlarına eklemeli. Her neyse kitap ile müzeye giriş  ücretsiz, kitabınız yanınızda değilse 20 Tl gibi bir ücreti var ve bir de isterseniz sesli rehber (dinleme cihazı) satın alıyorsunuz 5 Tl ye. Müzede sergilenen her şey bir  aşka ama özellikle de Füsun'a ait. Bu tarz bir müzenin olması kitabın zihninizde gerçek olmasını doğruluyor.

Gerçek bir hikaye olduğu kitapta belirtiliyor, gerçek veya kurmaca... İki türlü de inandırıcı. Bazen üzülerek bazen tebessüm ederek geziyorsunuz müzeyi. Kemal'in çektiği 8 yıllık acı , kendi acınız oluyor. bir anda. Müze de aşkın 11 evresini anlatan  bir resim sergileniyor. İncelemenizi şiddetle öneririm.



Diğer etkilendiğim ise Füsun'un küpeleri ile bir kadeh rakının sergilenmesi, aşk ve keder bir arada yani.

Ne diyelim okumanız ve gezerek yaşayabilmeniz umuduyla.

Sevgiyle kalın.

Gönül Dicle İpekçi

26 Ağustos 2014 Salı

Ne kadar Özveriliyiz?

Ne kadar özveriliyiz ? Özverili olmanın sınırını iyi kullanabiliyor muyuz ? Özveri nedir ? Bence öncelikle çok kutsal kabul ettiğim bu kelimenin sözlük anlamına bakmak gerekiyor. Özveri ; Bir amaç ya da istek uğruna kendi çıkarlarından vazgeçmek veya diğer bir anlamıyla fedakarlık...demektir. Türk toplumunda özveri daha bir klasik açıdan ele alınır. .Çok değerli annelerimiz bizleri özverili bir şekilde büyütmüşlerdir.  "Ben önemli değilim, çocuklarım mutlu olsun" felsefesi ile hareket etmişlerdir. 
Ancak sürekli özveri gösteren kişinin kendine zararı yok mudur? İnanın bunları yazarken çoğu zaman kendimi sorguluyorum. Çok fazla özverili olduğumu düşünüyorum. Aslında  bizlerin de bir yaşantısı vardır .Sosyal çevre arkadaşlık gibi etkenler söz konusudur. Bunları düşünüp hayata uyarlamak gerçekten kendi açımdan zor diyebilirim. Belki annemin bana karşı göstermiş olduğu büyük özverinin altında eziklik hissetmemek adına yapıyorumdur. Anne olduktan sonra bu kavramın ağırlığını, ama bir o kadar da hafifliğini yaşıyorum aslında. İkizlerime de birbirlerine karşı özverili olması gerektiğini anlatıyorum çoğu zaman ve  hatta bunun için; Can Göknil'den bir özveri ve dostluk masalı olan Kirpi Masalı nı kitabını alıp kütüphanemize koyduk bile..


Özveri açısından bakıldığında kadınların erkeklerden daha fazla fedakar bir yapıya sahip olduklarını söylemeden geçemeyeceğim. Eğer bir kadının yüreğinde annelik hissi varsa o annenin yapamayacağı fedakarlık inanın yoktur.
Eli öpülesi annelerimiz arkadaşlarından yani o zamana ait günümüz şartlarına göre kısıtlı sosyal hayatlarından fedakarlık ederdi. Biz ne yaptık karşılığında papuç kadar dilimizle “ben büyüdüm, bana karışma” sözcükleri ile dolu cümleler sarfettik belki de. Ama anne olduktan sonra bunları daha iyi kavrayıp işte böyle yazıya dökebiliyoruz. 

Hepimiz çocuklarımız için elimizden geleni yapmaya devam edeceğiz ve ne gerekiyorsa yapacağız. Adı ister özveri olsun ister fedakarlık Sadece bizler annelerimizden ders alalım ve özverili olurken onların yaptığı gibi kendimizi kaybetmeyelim istiyorum çocuklarımıza karşı daha mantıklı davranalım diyorum. 
Ama bu konuyla ilgili okuduğum ve de çok etkilendiğim kitaplara ve filmlere örnek vermeden geçemeyeceğim.İlk aklıma gelen Kitap Amerikan yazar Betty Mahmudi' nin ''Jamais sans ma fille'' yani ''Kızım olmadan asla''. Bu kitabı çoğumuz okumuştur. Ben çok etkilenerek okumuş hatta filmini de izlemiştim.
Yıllardır evli olan İranlı doktor Mudi ve Amerikalı Betty Mahmudi Amerika'da yaşamaktadırlar. Mudi Betty Mahmudi'yi İran'a ilk defa gitmeye ikna eder. Betty'nin, Ortadoğuya gitmek hakkında korkuları olsa da, kocasının sempatisi ağır basar ve kabul eder.Oldukça muhafazakar bir sistem karşısında Betty kocasından boşanıp ülkesine geri dönmek ister. Kocasından boşanırsa İran'ı terkedebilir, ancak bu durumda kızı İran'da kalmak zorundadır. Kocası her geçen gün daha agresif bir kişiliğe bürünür. Betty bu durumda Müslüman eş rolünü oynar ve kocasına İslam'ı kabul edebileceğini söyler. Kızı olmadan asla gidemeyeceğini anlar.

Jamais sans ma fille ( Kızım olmadan asla )
Yine bir başka etkileyici film olan Café de Flore, filmdeki iki farklı hikayeyi birleştiren ve film boyunca bize eşlik eden bir müzik parçası. Günümüzde geçen, işinde başarılı ama arayışları olan, kendisini ‘tam’ hissetmeyen ünlü DJ Antoine Godin (Kevin Parent) ve sadık eşi Carole (Helene Florent)’ün yıkılan evliliği ile 40’lı yılların başında otistik oğluyla hayatın zorluklarına göğüs geren Jacqueline’in (Vanessa Paradis) mücadelesi ortak bir şarkıda kesişir ve zamanlar arası gidip gelirken film gerçekçi diyalogları ve samimi canlı karakterleriyle ruhumuza işler. Defalarca izlediğim ve izledikçe haz aldığım bir film.

Café de Flore
Café de Flore filminden etkileyici bir sahne
Sevgi ne kadar özveri ne kadar fedakarlıktır ?
Bu film bizlere sevginin tanımını en güzel şekilde sergiliyor  ve her sahnesinde ruhumuzun en gizemli hissi olan sevginin boyutlarında bizi gezdiriyor. Sevdiğimiz şeylerin sahibi olduğumuzu düşünüp sahip olduğumuz şeye daha fazla özveri göstermeye başladığımız, en sonunda da mağlup olup sevginin en üst noktasında sevileni özgür bırakmak adına sevgi özgürlüğünden feragat etmemiz gerektiği gerçeği, bu durum hüzünlü ama bir o kadar gerçek malesef. Sevgi ve sadakat gibi konuları anlatırken zaman içerisinde, ruhlar arasında etkileşim yapan filmin anne-oğul örneklemesini en başarılı bir şekilde bizlere gösteriyor.
Son olarak şunları söyleyerek konuyu toparlamak istiyorum. Özverili olmak için, kişinin çok fazla çaba harcaması gerekmiyor aslında. Eğer içimizden geliyorsa zaten özverili  davranışlarda kolayca bulunuruz. Bu kişinin yapısıyla ilgili bir durumdur. Ancak dozunu ayarlamamız gerekir. İşte önemli olan bu..


Ya sizler ne kadar özverilisiniz? Bunun dozunu ayarlama da ne kadar başarılısınız ? Özveriyle katacağınız güzel yorumlarınız için şimdiden teşekkür ediyorum..Ve beni özveriyle büyüten aileme saygı ve sevgimi bir kez daha dile getiriyorum.


Sevgiyle ve özveriyle kalın..


Gönül Dicle İpekçi