Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

8 Haziran 2014 Pazar

Hayal




    Kalın gövdeli, uzun ve yaşlı ağaçların koyu ve serin gölgeliğine kurulmuş bir hamağa uzansam, yanı başımda, dışı buğulanmış, ağzına beyaz dantel bir örtü örtülmüş bir sürahide, içine limon kabuklan rendelenmiş limonata olsa, ağaçların bittiği yerde, iri taneleri güneş ışıklarıyla bal rengine dönmüş üzüm salkımları taşıyan bir bağ uzansa. Bir guguk kuşu ötse arada bir. Başucumdaki tahta sehpanın üzerine Pardayanlar’ı dizsem, Arşen Lüpen’leri, Nat Pinkerton’ları, Jules Verne’in romanlarını. Michel Strogof’un sayfalarını karıştırsam. Kimse bana bir şey sormasa. Ben kimseye bir şey söylemesem. Gömleğim pantolonumdan taşsa. Rahip Mure’nin Günahları’nı, Adsız Köşk’ü, San Marko’nun Körü’nü okusam yeniden. Hafif hafif sallanarak, uykuyla uyanıklık arasındaki o hülyalı boşlukta dolaşsam. Günahları özlemesem, çılgınlıkları, öfkeleri, kavgaları unutsam. Annem, ağaçların arasından sessizce gelip bana baksa, ben yarı kapalı gözlerimin arasından, onu görmekten memnun bakıp sanki onu görmemişim gibi yapsam, annem limonata sürahisinin üstündeki dantel örtüyü düzeltse. Kimse ağlamasa, kimse acı çekmese. Vücudum, kendinden ve sessizliğinden memnun, göğsündeki telaştan kurtulmuş eski bir ağaç gibi yatsa. Hiçbir şey düşünmesem. Gerçekleşmesi asla mümkün olmayan hayallere bıraksam kendimi. Monte Kristo’yı okusam sonra, Uç Silahşörler’i. Biraz kestirsem, şapkaları tüylü şövalyeler, şatolar, unutulmuş bahçeler görsem rüyamda. Geçmişi özlemesem, geleceği merak etmesem, kendimi serin yaprak kokularına, güneşle ağırlaşan üzüm salkımlarına bıraksam. Dalların hışırtısını duysam yalnızca. Uzaklarda bir adam eğilip kalkarak topladığı üzümleri sepetine doldursa. Sürahiden yanımdaki bardağa limonata doldurup içsem. Pazartesi Hikâyeleri’nin sararmış kâğıt kokan sahifelerini karıştırsam, sahaflardan alınmış kitabın satırları arasında benden önceki sahibinin çizdiği çizgileri görüp onun nasıl bir insan olduğunu altını çizdiği cümlelerden anlamaya çalışsam.Hamaktan inip ağaçlara tırmanmayı geçirsem aklımdan, o ağaçlara tırmanırken duyulan sevinci hatırlasam bir daha. Bir sincap tedirgin kuyruğu, meraklı gözleriyle atlasa dallardan.
Kimse için üzülmesem, kimse benim için üzülmese. Hamağın içinde usul usul sallansam. Eşkiya Ininde’yi, Paris’in Esrarı’nı okusam. 


Unutsam başka insanları, ayrılsam onlardan, nasıl yaşadıklarını ve nasıl öldüklerini merak etmesem. Guguk kuşunun guguklarını saysam. Kapaklan solmuş o eski kitapların içine dalsam. Savaşlar, ölümler, ihanetler, kederler yalnızca kitapların içinde olsa, hayat kitapların arkasına çekilse.Kimse bana bir şey sormasa. Ben kimseye bir şey söylemesem. Kalın gövdeli, uzun ve yaşlı ağaçların gölgesinde, unutulmuş eski bir ağaç gibi yatsam, ağaçların bittiği yerde bal rengi üzüm salkımlarıyla güneşli bir bağ uzansa. Başucumda bir sürahi limonata, bir yığın eski kitap olsa. Annem arada bir gelip ne yapıyorum diye baksa bana. Usul usul sallansam hamakta.Sessiz, serin. Ve uyusam orada.

Ahmet Altan/ Karanlıkta Sabah Kuşları Syf:89-90-91

7 Haziran 2014 Cumartesi

Teknoloji Sevdamız

Geçen yaz tatilimizde akşam yemeğinden sonra iple çektikleri saatler ama  tableti daha fazla elinde tutabilen hep Berke. Ve bu durumdan hoşnut olmayan Görke...
      Günümüz çocukları teknolojinin içinde doğuyor ve gelişimini artık teknoloji ile tamamlıyor. 
Bunu hepimiz biliyoruz. Şimdi bu durumu anne babaların nasıl yorumladığını daha iyi anlamak için başka bir gerçeği daha ortaya koymak lazım. Biz anne ve babalar daha çocuk 2 yaşındayken ona cep telefonu, tablet, vs veriyoruz. Kimimiz susması ve oyalanması için, kimimiz teknolojiyi tanısın, aman çocuğum geri kalmasın hatta tanımakta gecikmesin diye, kimimiz ise diğer ebeveynler verince çocuğu bu zevkten mahrum kalmasın diye veriyor. Bu üçüncü gruba dahilim ben. Ben de verdim malesef ama ilk defa geçen yıl yani 7 yaşında  tableti tanıdılar.Ve erken olduğunu düşünüyorum. Ama cep telefonunu çok daha önce tanımışlardı. Babaannemiz ve Dedemiz karşıda oturdukları için özledikleri torunlarının seslerini duymak istemeleri gayet doğaldı. Ama şu bir gerçek bizim evde ben biraz fazla kuralcıyım. Okul zamanı hafta içi bırakın tableti TV bile izleyemezler asla. Yani içimdeki anne hafta içi kuralcı ve despot. Hafta sonunu artık çocuklar iple çekiyorlar diyebilirim. Tabi şimdi durum biraz farklı. Çünkü tatildeyiz evet tatil erken başladı bize ders müfredatımızı çoktan tamamladık. Ve gerçekten çok verimli bir yıl geçirdik. Bu nedenle çocuklarımı fazla kasmadan yine teknoloji meraklarını  az da olsa gidermeye çalışıyorum belirli saatlerde. Belki kendimce bir neden sonuç ilişkisi arıyorum. Yani ne derece haklıyım  ne derece haksız inanın artık bilemiyorum. 
Yine geçen yaz tekne turunda bile şarjı bitene kadar elimizden düşürmediğimiz tablet sevgimiz.

Çocuklarımın özellikle de Berke nin teknolojiye olan ilgi ve sevgisinin önüne geçemiyorum. Bu durum beni mutlu etmiyor bilakis üzülüyorum. Kötü bir anneyim belki onun için çünkü yeteri kadar oynayamıyor ama oynadığı zaman da bırakmak istemiyor. Yani doyumsuzluk hissi beliriyor içimizde..
Ama şu bir gerçek ki bazı insanlar ''çok farklı ve zeki bir nesil yetişiyor'' duygusu na kapılıp çocuklarını daha küçük yaşlarda teknolojiyle tanıştırıyorlar. Şükürler olsun ki, çocukların gelişim çağında teknolojiye  uzun saatler maruz kalmasının zararlarıyla (gelişimi ve öğrenmeyi olumsuz etkilemesi, obezite ve saldırganlığa sebep olması, radyasyon emisyonu vs.) ilgili çok sayıda araştırma ve makaleler yayınlandı.  Ancak, buna rağmen çocuğunu teknolojiden uzak tutmak için çaba gösteren çok az sayıda anne baba var. Aksine çocuğuna dördüncü ya da beşinci yaş gününde tablet almayı hayal eden anne baba “Oğlum 3 yaşında sağlam bir profesyonel Google kullanıcısı”, “Bizimkinin mouse kullanmasını bir görsen inanamazsın” gibi tuhaf gururlanmalar yaşıyorlar. Yani hata aslında tamamen bizler de.
Şahsen bu yazıları okuduğum zaman paniğe kapılıp daha çok içerleniyorum ve düşünüyorum ne yapabilirim, nasıl yapmalıyım uzak tutmak için diye. Duyarlı olmak zorundayız, buna kesinlikle mecburuz.
     Bakın oğlum Berke, geçen yaz tekne turunda yapılan animasyonlar vs denizle, yüzmeyle hiçbiriyle ilgilenmeyip başı önünde rüzgar güneş demeyip tabletin şarjını bitirene kadar oynadı. Şarjı bitince de huysuzlanmaya başladı. ''Ne zaman bitecek bu tekne turu, otele dönelim artık, sıkıldım, yeter artık'' istekleriyle hem kendini mutsuz etti hemde beni. Çünkü onu böyle kara kara düşünürken görmek yani ''otele dönsem de şu tableti şarj etsem ve oyunuma devam etsem'' düşüncesini okuduğum için hem gülüyordum hemde üzülüyordum.



Evet,  sevgili okurlar, anne ve babalar veya anne baba adayları ne olursa olsun çocuklarımıza teknolojiyi sınırlayalım. Zor da olsa bunu başaralım ve çocuklarımızın sağlığını koruyalım..Kara kara düşünen çocuklarımızı üzmek pahasına da olsa bu isteklerini sınırlayalım. 

Hepimize kolay gelsin....

Gönül Dicle İpekçi

















5 Haziran 2014 Perşembe

Mutlu Anne Mutlu Çocuk

Mutlu anne olabilmek tüm annelerin en büyük hayali. Çünkü mutlu anne; mutlu çocukların yetişmesinde en önemli faktörlerin başında geliyor. Mutlu anne çocuğuna huzurlu ve güvenli bir ortam yaratır. Ancak Anne en iyi olmaya çalışırken yetersiz ve kaygılı bir insan olabilir bir anda.  İşte buna dikkat etmek gerekiyor. Fazla mükemmel olmaya çalıştığımız zaman mutluluğu öncelikle kendi içimizde kaybedebiliriz. Öncelikle biz rahat olmalıyız içimizdeki anneyi ara sıra yalnız bırakıp çocuğumuza arkadaş olmayı denemeliyiz. İşte o zaman mutlu anne ve mutlu çocuk modelini yaşatmış oluruz. 


Çocuklar genelde  onlara ne söylediğinizi unutabilirler. Ve yine çocuklar onlara ne yaptığınızı da kimi zaman unutabilirler. Ama çocuklar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmayıp mutlu oldukları anları sizlerle paylaşmak isterler.. Ve gerektiğinde sizlere teşekkür etmeyi de gayet iyi becerirler. Onlara iyi gelen şeyleri mutlu anlarını sizinle yaşamak isterler. 

Aklıma gelen birkaç somut örnek vererek konuyu pekiştirmek istiyorum..
Televizyonda çok sevdikleri  bir programı izlediklerinde anneciğim sende gel katıl bize demeyi hiç ihmal etmiyorlar. Onları parka veya sevdikleri bir yere götürdüğümde, ''Annecim sen harika bir annesin seni çok seviyorum''demeyi ihmal etmezler. Bugün çok sevdikleri Browni' yi yerken,  ''Anneciğim ellerine sağlık'' demeyi unutmadılar.. Onara geçen hafta bisiklet aldığım zaman ki mutlulukları paha biçilmezdi gerçekten. Anneciğim bak nasıl sürüyorum iki tekerleği becerebiliyorum değil mi ? derken aslında onun mutluluğuna şahit olmamı istiyorlardı. İşte biz annelerinde beklediği zaten bu değil midir?  Şahsen çocukların teşekkür amaçlı sevgi dolu sözcükleri duyduğum zaman  çok mutlu oluyorum. 
Mutluluğu bir anne olarak çocuklarımın yüzündeki o küçücük tebessümde, onların ışıldayan gözlerinde, sevgi dolu kalplerinde ve dudaklarından dökülen sevgi sözcüklerinde buluyorum. Sizlere önerim mutluluğa kodlanmış düşüncelerinizle çocuklarınızla onların sevdikleri şeyleri arada bir tekrarlayarak onların mutluluğunu paylaşın. 
Göreceksiniz ki sonunda tüm yollar sizin için mutlulukta kesişecektir. Çocuklarla mutlu anların daim olması dileklerimle.....

Gönül Dicle İpekçi