Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

27 Temmuz 2014 Pazar

Bayram Rituelleri

    Çocukluğumuzun bayramlarını özlemeye başladıysanız eğer yeterince büyümüşsünüz demektir. Bayram gelenekleri ne güzeldi ben çocukken. Ev halkını bir heyecan sarardı, bir hafta  öncesinden insanlar gücü yettiğince üstüne başına bir şeyler alır veya en son aldığı kıyafeti yıkayıp paklama telaşına düşerlerdi. Çocukken anlam veremez, sessizce sıkılarak izlerdim annemle babamın bana kıyafet bakmasını. Benim en büyük geleneğim kırmızı papuçlarımdı. Her bayram en yenisinden bir kırmızı papuç, hani hep ayağı acıtan cinslerinden, dışı parlak, giy beni derken, giyerken acı çektirenden....



Arife günü hamama giderdik.Annem, ablam ve ben hatta bazen  komşularımız, sahi söylemeyi unuttum, o zamanlar da komşuluk vardı. Sanki daha önce hiç yıkanmamışız gibi yıkardı  annem bizi, keseyi her vurduğunda canım acırdı ama susardım, '' Bayram geliyor temiz-pak olmalıyım'' derdim. Ayrıca kırmak istemezdim onu.
 
Bayram sabahı babam bayram namazına giderdi, annemi yapılması zor olan yemekleri hazırlama telaşı sarardı, mis gibi kokular eşliğinde uyanırdım. Kaburga dolması, kuru fasulye, zeytin yağlı sarma kadayıf tatlıları, çörek, su böreği, çeşitli şerbetler....Babamın namaz dönüşü kardeşlerim de uyanmış olurdu..Dolayısıyla kalabalık ailemizle bu yemekler eşliğinde kahvaltı yapardık. Daha sofradan kalkmadan babamın anamın tüm sevdikleri bir bir dökülürdü kapıdan, herkesle bayramlaşılır misafirlerimize hizmet ederken bayramın tadını çıkarırdık. Babam akşamları evimizi şenlendirmek için cümbüş çalardı.

Çok değerli babam nur içinde yat

Hani dedim ya bayramlar güzeldi eskiden.. Bayramlar güzeldi de bizler kıymet bilir miydik? İnsan belki de büyüdükçe anlıyordur anne-baba ve kardeşlerle geçirilen bayramların en özelleri olduğunu. Fakat sonra insan fark ediyor annesini özlediğini ve annesini özlerken aslında anne olduğunu, eve yavrularına kanat germesi gereken kişinin ta kendisi olduğunu..

Mekanın cennet olsun anacım

Belki de gelenekleri yaşatma adına, belki özlemlerimiz için, ben bu bayram çocuklarım ve kardeşlerim ile birlikte eskilere gönderme yaparcasına kalabalık bir şekilde bayram yemekleri yiyerek kutlayacağız. . Belki artık cümbüş çalan babamın  veya ''hadi artık uyanın bugün bayram ''diyen annemin sesi olmayacak ama yavrularımın ayak sesleri olacak....

Kıymet bilebildiği ölçüde herkesin iyi bayramlar geçirmesini temenni ederim.

Sevgilerimle..

Gönül Dicle İpekçi

25 Temmuz 2014 Cuma

Gitmek mi ? - Yolda Olmak mı ?

Lisedeyken en büyük hayalim gitmekti. Hani zannederdim ki odamdan dışarı bir adım atsam, dünyayı avuçlayıp, ruhumu özgürlüğe armağan edeceğim. Sonra hayalim gerçekleşti, ve yüksek lisans, doktora yapmak üzere hayallerimin ülkesi Fransa'ya gittim. İlk bir kaç sene gitmenin vermiş olduğu lezzet paha biçilemezdi. Aslında insan gidene kadar gitmenin hayali ile, gittikten sonra da hayalindeki yerde kalabilmenin umudu ile yaşıyor.

Gitmek mi, yoksa yolda olmak mı insanı cezbeden bilinmez. Ama insan zamanla anlar ki gittiği yerde de kalamaz, ve hiç bir yere sığamaz. Hep başka ülkelerin, başka şehirlerin hayalini kurar, olgunlaştıkça da anlar ki gitmek değildir sizi mutlu eden yolda olmaktır insanı asıl cezbeden. Çünkü büyüdükçe bilir ki her zaman bir adım daha ötesi vardır, her zaman daha uzağı vardır.


Yol hiçbir zaman bitmez... Jack Kerouac belki de bu yüzden On The Road ( Yolda) kitabını yazdı, ve belki de gittiği yolda  kimsenin erişemediği sırlara ulaştı. Kitapta en sevdiğim kısım ; '' Yolun sonunda her zaman bir tür sihir bekliyor insanı. Ne tuhaftır ki o sihri tek başınıza yolun sonuna gelmeden bulacaksınız.....''
İşte tam da gitmenin büyüsü bu şekildedir.

Yine de bilmelidir  insan,  gitmenin  sadece yolculuk ile değil  kitaplara dalıp gitmenin de  yolda olma şeklidir. Sihir yolun sonundadır...Şimdi soruyorum sizlere gitmek mi isterseniz yoksa kalmak mı ?....

Sevgilerimle

Gönül Dicle İpekçi

17 Temmuz 2014 Perşembe

Hata ve Ceza


Eve hiç girmesek, hep dışarda kalsak.
 İnsan hatasıyla ,doğrusuyla insandır deriz çoğu zaman.  ''Hata yapmaktan çekinme çünkü hata yaparak doğruyu bulacaksın''  diye öğütleriz çocuklarımızı.  Hataların insanlara özgü bir şey olduğunu bildiğimiz halde neden çocuklarımız hata yaptıklarında onları cezalandırırız. Oysa onlar sevgi bekleyen küçük yürekler değil midir ? İnsan hatasıyla ,doğrusuyla insandır deriz çoğu zaman.  ''Hatta yapmaktan çekinme çünkü hata yaparak doğruyu bulacaksın''  diye öğütleriz çocuklarımızı.  Hataların insanlara özgü bir şey olduğunu bildiğimiz halde neden çocuklarımız hata yaptıklarında onları cezalandırırız. Oysa onlar sevgi bekleyen küçük yürekler değil midir ? Çocuk herhangi bir konuda hata yaptığı zaman neden hemen sinirleniyoruz. Oysa hata yaparak doğruyu bulacaktır demiyor muyuz ?  
Ödevlerini yaparlarken yapmış oldukları hatalar da gayet sakin davranıyorum diyebilecek kaç kişi var acaba? Ödev yapmak için istekli olmayan çocuğa nasıl davranmalıyız sizce? 
Ben bana bu konularda  yarar sağlayacak bir çözüm önerisi bulamıyorum. Cezalandırma uygun olur mu bilemiyorum. Evet psikologlar bu konuda kesin tavırlarını koyuyorlar ve cezanın pek bir yaptırım gücü olmadığını söylüyorlar. O halde nasıl bir sistem uygulamalıyız ? 
Okul zamanı ikizlerimle bir sorun yaşamıyorum. Bu konuda öğretmenlerinin katkısıyla eve gelir gelmez ödevlerini yapıyorlar ve yaptıkları hataları düzelterek çalışıyoruz bol bol..
Dışarda oynarken pek bir mutluyuz.
Ama tatilimiz başladığından beri henüz tam anlamıyla bir verim alamadık. Bol bol spor yapıyoruz. Yüzüyoruz, basketbol öğreniyoruz , futbol oynuyoruz,  bisiklet sürüyoruz ama derse sıra gelince mızmızlanıyoruz. Hadi oğlum canım oğlum hadi bakalım beraber okuyalım beraber anlatalım demek zorunda kalıyorum onu da reddederse akşam en çok sevdiği diziyi izlememesini sağlıyorum.Ama ertesi gün aynı şeyi yaşıyoruz yani cezasının pek bir faydası olmuyor ya da daha katı olmak gerekiyor belki de. Ama ben cezamı sürdüremiyorum. Sanırım annelik içgüdüsü ön plana çıkıyor benim için. Dolayısıyla kazanan yine onlar oluyorlar. Ders çalışmaya başladığımız zamanlar da ise 30 dakikadan sonra çocuklar kıpırdanmaya başlıyorlar .Mola istiyorlar benden. Doğal olarak bende kabul ediyorum  Aksi takdirde yapacakları hatalar çoğalacak ve ben de öfke kontrolümü sağlayamayacağım. Mola kaçınılmaz yani Fakat moladan sonra toparlanmamız ve aynı verimi yakalamamız oldukça zorlaşıyor.
Şimdi siz değerli okurlarıma ve dostlarıma soruyorum. Sizce nasıl bir yaptırım uygulamalıyım? Hata yaptıkları zaman veya ders çalışmayı reddettikleri zaman ne yapabilirim ?  Fikirleriniz ve yorumlarınızla bana sağlayacağınız katkı için şimdiden teşekkür ederim. 

Sevgiyle kalın...