Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

30 Temmuz 2014 Çarşamba

Doyasıya Yaşamak

Spontane gelişen öyle anlar vardır ki, sadece bir an, sadece bir saniye sonra bir bakmışsınız her şey birdenbire ters düz oluvermiş. Ne olduğunu nasıl bu duruma geldiğini anlamadan elimizden kaçan güzel günlerin veya anların üzüntüsü boğmaya başlamış ruhunuzu. Ve malesef emin olduğumuz bir şey vardır ki o da o anların ya da o saniyelerin bir daha yaşanmayacak olmasıdır.. İşte bu yüzden yaşadığınız her anın hakkını verin, sonraki zamanda o güzel anları,dakikaları aramamak, pişman olmamak, keşke dememek için hakkını verin.Çünkü tuhaf olan şey şu ki; insan sadece içinde bulunduğu durum kötüleştiğinde iyilerin değerini anlayabiliyor. Her anın içinde öylece duran, hep yeni şeyler gören, her an şaşıran, her şeye sevinen, doğa içinde öyle kendi olan bir çocuk gibi yaşayın hayatı.Çünkü olması gereken bu..Bu güzel anı karelemeye örnek olarak,  ikizlerimle yaptığım bayram turunu gösterebilirim.

Bayramın birinci günü çocuklarla biraz tepelere çıkalım dedik. Sarıyer, Kilyos, Garipçe köyü gibi İstanbul'a biraz tepeden bakmak istedik.... İstanbul un güneşi nemi, sıcağı kimin umurunda. Yolda bağıra bağıra şarkı söyleyerek güzel anları kafamızda kazımak için güzel kareler yakalamaya çalıştık hep birlikte. Ve yolculuk sıcak havaya rağmen güzeldi. Neden mi? Çünkü güzel anlar yaşamak istedik. Güzellikleri yaşamak için evden çıktık.
                                                  
Aşıklar tepesinde ben ve aşklarım
Yolculuk başladı


Önce Kilyos ardından Garipçe köyünde bulduk kendimizi. Sarıyere 6 kilometre uzaklıkta cennet Garipçe köyü manzarasıyla ve serinliğiyle muhteşem bir yer.. 






Dönüşümüzde,  Aşıklar tepesinde İzzet Baba'nın yerinde uzun bir mola verdik. Yemeğinin lezzetiyle, bulunduğu mekanın serinliğiyle mükemmel bir yer olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. 


Garipçe Köyü  (cennet)

Yorgunluğumuzu orada attıktan sonra Sarıyer'e doğru inmeye başladık Tarabya ve tüm boğaz derken kendimizi Kireçburnu sahilinde bulduk. 
                                         
Sahilde kuzucuklar
Kireçburnu sahili

   




















Kireçburnu sahili

Kireç burnu sahiline gelinir de ata eşeğe binilmez mi? Evet burada çocuklara sahil turu attıran atlar ve eşekler mevcut.  Biz hem ata hem de eşeğe bindik. Böylece her ikisininde kalbini kırmamış olduk..


Berke ısrarımıza rağmen eşeğe binmeyi tercih etti.
Görke ata binince pek mutluydu.




















Evet benden söylemesi; yaşadığınız her güzel anı fotoğraflayın. Çünkü hepsi bizlere kalan güzel anlar bunlar..Ve unutmayın ki hayatın değeri uzun yaşanmasından değil iyi yaşanmasındadır. Doyasıya yaşamak yılların çokluğu ile ölçülmez içimizdeki coşkuyla ölçülür. Bende çocuklarımla yaşadığım bu coşkulu anları sizlere fotoğraflamaya devam edeceğim. Vazgeçmeden devam.....

Nice nice bayramlara dileğimle sevgilerimi sunuyorum.

Gönül Dicle İpekçi

27 Temmuz 2014 Pazar

Bayram Rituelleri

    Çocukluğumuzun bayramlarını özlemeye başladıysanız eğer yeterince büyümüşsünüz demektir. Bayram gelenekleri ne güzeldi ben çocukken. Ev halkını bir heyecan sarardı, bir hafta  öncesinden insanlar gücü yettiğince üstüne başına bir şeyler alır veya en son aldığı kıyafeti yıkayıp paklama telaşına düşerlerdi. Çocukken anlam veremez, sessizce sıkılarak izlerdim annemle babamın bana kıyafet bakmasını. Benim en büyük geleneğim kırmızı papuçlarımdı. Her bayram en yenisinden bir kırmızı papuç, hani hep ayağı acıtan cinslerinden, dışı parlak, giy beni derken, giyerken acı çektirenden....



Arife günü hamama giderdik.Annem, ablam ve ben hatta bazen  komşularımız, sahi söylemeyi unuttum, o zamanlar da komşuluk vardı. Sanki daha önce hiç yıkanmamışız gibi yıkardı  annem bizi, keseyi her vurduğunda canım acırdı ama susardım, '' Bayram geliyor temiz-pak olmalıyım'' derdim. Ayrıca kırmak istemezdim onu.
 
Bayram sabahı babam bayram namazına giderdi, annemi yapılması zor olan yemekleri hazırlama telaşı sarardı, mis gibi kokular eşliğinde uyanırdım. Kaburga dolması, kuru fasulye, zeytin yağlı sarma kadayıf tatlıları, çörek, su böreği, çeşitli şerbetler....Babamın namaz dönüşü kardeşlerim de uyanmış olurdu..Dolayısıyla kalabalık ailemizle bu yemekler eşliğinde kahvaltı yapardık. Daha sofradan kalkmadan babamın anamın tüm sevdikleri bir bir dökülürdü kapıdan, herkesle bayramlaşılır misafirlerimize hizmet ederken bayramın tadını çıkarırdık. Babam akşamları evimizi şenlendirmek için cümbüş çalardı.

Çok değerli babam nur içinde yat

Hani dedim ya bayramlar güzeldi eskiden.. Bayramlar güzeldi de bizler kıymet bilir miydik? İnsan belki de büyüdükçe anlıyordur anne-baba ve kardeşlerle geçirilen bayramların en özelleri olduğunu. Fakat sonra insan fark ediyor annesini özlediğini ve annesini özlerken aslında anne olduğunu, eve yavrularına kanat germesi gereken kişinin ta kendisi olduğunu..

Mekanın cennet olsun anacım

Belki de gelenekleri yaşatma adına, belki özlemlerimiz için, ben bu bayram çocuklarım ve kardeşlerim ile birlikte eskilere gönderme yaparcasına kalabalık bir şekilde bayram yemekleri yiyerek kutlayacağız. . Belki artık cümbüş çalan babamın  veya ''hadi artık uyanın bugün bayram ''diyen annemin sesi olmayacak ama yavrularımın ayak sesleri olacak....

Kıymet bilebildiği ölçüde herkesin iyi bayramlar geçirmesini temenni ederim.

Sevgilerimle..

Gönül Dicle İpekçi

25 Temmuz 2014 Cuma

Gitmek mi ? - Yolda Olmak mı ?

Lisedeyken en büyük hayalim gitmekti. Hani zannederdim ki odamdan dışarı bir adım atsam, dünyayı avuçlayıp, ruhumu özgürlüğe armağan edeceğim. Sonra hayalim gerçekleşti, ve yüksek lisans, doktora yapmak üzere hayallerimin ülkesi Fransa'ya gittim. İlk bir kaç sene gitmenin vermiş olduğu lezzet paha biçilemezdi. Aslında insan gidene kadar gitmenin hayali ile, gittikten sonra da hayalindeki yerde kalabilmenin umudu ile yaşıyor.

Gitmek mi, yoksa yolda olmak mı insanı cezbeden bilinmez. Ama insan zamanla anlar ki gittiği yerde de kalamaz, ve hiç bir yere sığamaz. Hep başka ülkelerin, başka şehirlerin hayalini kurar, olgunlaştıkça da anlar ki gitmek değildir sizi mutlu eden yolda olmaktır insanı asıl cezbeden. Çünkü büyüdükçe bilir ki her zaman bir adım daha ötesi vardır, her zaman daha uzağı vardır.


Yol hiçbir zaman bitmez... Jack Kerouac belki de bu yüzden On The Road ( Yolda) kitabını yazdı, ve belki de gittiği yolda  kimsenin erişemediği sırlara ulaştı. Kitapta en sevdiğim kısım ; '' Yolun sonunda her zaman bir tür sihir bekliyor insanı. Ne tuhaftır ki o sihri tek başınıza yolun sonuna gelmeden bulacaksınız.....''
İşte tam da gitmenin büyüsü bu şekildedir.

Yine de bilmelidir  insan,  gitmenin  sadece yolculuk ile değil  kitaplara dalıp gitmenin de  yolda olma şeklidir. Sihir yolun sonundadır...Şimdi soruyorum sizlere gitmek mi isterseniz yoksa kalmak mı ?....

Sevgilerimle

Gönül Dicle İpekçi