Gönül Dicle İpekçi Web Sayfaları

9 Ağustos 2014 Cumartesi

Yalnızlığın Özlem Hali


İnsan sahteliklerden arınınca özlemleri başlar. Tüm gün hem kendine, hem aynalara yalan söyler. Sonra gece başlar, tüm çirkinliklerin üzerini örter, size hafiften bir hüzün çöker. Anılarınıza gülümsersiniz sessizce, başucunuzda annenizin ruhu belirir, başınızı okşar, şefkatle size gülümser, ardından babanızın ruhu tüm kudretiyle ''geçecek'' diye fısıldar, hayaldir bilirsiniz ama anlık ta olsa mutlu olursunuz. 

Hani öyle bir an gelir ki sadece rüya görmek için uyursunuz sırf sevdiklerinizi-kaybettiklerinizi görebilmek için.
Uyanınca soğuk bir ter basar ya hani, ah içeren bir keşke çekersiniz; ''Keşke, hiç bırakmasaydım ne olacaksa olsaydı''. Anlatsanız kimse anlamaz dostlar, çünkü sadece ateş düştüğü yeri yakar. Ve bir daha anlarsınız ailenin bir başka olduğunu , sizi hiç terk etmeyen yalnız ve yalnız doğruyu söyleyenin onlar olduğunu. Evet bir tek onlar... Ama siz bunu anladığınızda artık çok geçtir.

İnsan büyüse de özlermiş babasını, zaman geçince anlarsınız. Sonra sessizce ''hayırlısı'' dersiniz, tahammül gücünüzü zorlarsınız, yanınızdakilere sımsıkı sarılırsınız. Sonra gündüz olur hiç bir şey olmamış gibi güler geçersiniz, bilirsiniz çünkü hayattır bu gelir ve geçer. Ve yine bilirsiniz ki yalnızlığın özlem halidir bunlar....
Uzaklardan bir şarkı sesi geliyor kulağıma " Seni özlemek şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız"...

Evet sanırım babamı özledim, iyi ki doğdun babacım, ölsen de hep yanı başımdasın bugün, doğum günün kutlu olsun.

Gönül Dicle İpekçi

5 Ağustos 2014 Salı

Ayrık Otlardan Yollara



Hayatında yer açmaya bazen dolabından başlarsın.. Gereksiz ne varsa atarsan rahatlayacağını düşünürsün. Çünkü her şey geçmişinin yüküyle omuzlarındadır. Böyle başlarsın yer açmaya hayatında. Ardından ayrık otu gibi etrafını sarmış sana hiç bir şeklide faydası olmayıp üstelik her türlü zararı bulunan  insanları  temizlersin. Ruhun biraz arınır ama yetmez soyutlarsın kendini. Daha çok müzik, daha çok kitap, daha az insan  Böyle anlarda seni en iyi anlayanlar ''gitmek'' üzerine olan filmler ve yazılar olur. 




 Bir an için uzaklaşırsın her şeyden  Özlersin hiç yapmadığın, yapamayacağın şeyleri. Oysa bilirsin sana bir yol lazım. Ruhun sürgün olmuş bir kere gitmen lazım.Gidince herkesten arındın zannedersin. 



Çok zaman sonra anladım Eat Pray and Love filmini neden bu kadar sevdiğimi. Kadın belki de benim kahramanımdır. Kimisi için yaptığı her şey şımarıkça çünkü evli ve başarılı bir yazar kendisi. Önce boşanıyor...sonra ev,  para, her şeyi boş verip hayatına bakıyor, üç ülkeye gidiyor. İtalya yemek yemek için, Hindistan ruhunu temizlemek için, Bali ise dinlenip kendini bulmak için. Gitmek için yeterli değil mi bu sebepler.... Ama esas felsefi düşünce  filmde dua ve sevmekten geçiyor. 

Bana sorarsanız sevgili dostlar hayatın yegane mutluluk anahtarı budur. Birde içsel yolculuk... klasik söz vardır ya, yazmazsam ölürüm tam da bu sözle başladı içsel yolculuğum. Yazarken mutluyum, bu benim en büyük gitme yöntemim. Zannetmeyin ki başka gidişlerim olmadı benim. Hayallerim uğruna bir ülke peşine gittim ben, sonra bir başka ülke... Hepsini eskittim ta ki içimdeki ülkeyi keşfedene dek.  Açlıkla aradım kendimi sokaklarında, kaybolmanın  verdiği heyecanla sarıldım hayallerime, yol çekti beni.
Fransa da  en sevdiğim aile restaurantında hindulu bir bayan  garson bana ''yol senin içinde'' demişti.  Hala düşünürüm yol benim içimde, evet kendi keşfimizde... Ayrık otları temizledikçe açılır içimizdeki yol yeter ki engelleri aşmayı bilelim. 

Şükürle, yolculuklarla, heyecanla, sevgiyle kalın...

Gönül Dicle İpekçi

3 Ağustos 2014 Pazar

Yalnızca Dostum Ol..

Önümden gitme seni izleyemeyebilirim. 
Arkamdan da gelme yol gösteremeyebilirim. 
Yanımda yürü ve yalnızca dostum kal.

Albert Camus



Bugün blog sayfama ne yazabilirim diye düşünürken Çok değerli arkadaşım Mukaddes Tiryaki 'nin kayda değer bir paylaşımında Melike Demirağ'ın Arkadaş adlı parçası ile bizlere, çok değerli arkadaşlarına ithafen bugünün Dünya Arkadaşlık Günü olduğunu hatırlatması üzerine heyecanlanıp hemen bir şeyler yazıp sizlerle paylaşmak istedim.
Hepimiz nesnel dünyamızda yaşıyoruz; duyuyoruz, konuşuyoruz ve görüyoruz. Peki, hayata doğru bakmasını biliyor muyuz? Yani bir şeye bakarken yaptığımız değerlendirmeler objektif mi, yoksa aklımız, duygularımız, bilgimiz ve edindiğimiz tecrübelerin etkisinde mi kalıyoruz ? İşte bakış açılarımız aslında bir süzgeçten geçirip öncelikle kendimizi eleştirmeliyiz. 
Bugün her zamankinden daha çok dosta, arkadaşa, sevgiyi çoğaltacak arkadaşlıklara, hüznümüzü  azaltacak olan arkadaşlara  ihtiyacımız var.  Öyle anlar olur ki güzel bir söze, bir tebessüme bile hasret duyarız kimi zaman... İnsanların birbiriyle karşılık beklemeden hal hatır etmeleri bile bence büyük bir başarıdır.

Şayet biz birilerinden farklı olmak istiyorsak farklılığı oluşturarak örnek olmalıyız. Bu farklılık başta karşılıksız sevgidir, fikir alışverişidir, yardımdır. İnsanlar için paradan, puldan, maldan, mevkiden daha önemli şeyler olabileceğini onlara bir şekilde anlatmalıyız. Ama karşımızdaki insan bunu göremeyip'' ben bu insandan ne koparabilirim diye'' düşünüyorsa onun adı arkadaşlık değil düşmanlıktır. İnsan insana her zaman muhtaçtır. Ancak  bir şeyler kazanalım diye yola çıkarsak değil yolun sonunu getirmek o yolda çakılıp kalırız. Asıl değerlerimizi kaybetmiş oluruz. Birbirimize olan sevgi, saygı ve güveni de yıkmış oluruz. Ve yavaş yavaş dostluğu, arkadaşlığı hatta kardeşliği yok etmiş oluruz.

Az önce uzun zamandan beri görmediğim bir arkadaşımla yazıştım. Kendisine sitem ettim ; -Nerelerdesin ?dedim , - Neden hiç aramıyorsun ? Oysa sen benim çok değerli bir arkadaşımsın dediğim de, bana şunu yazdı lütfen ''arkadaşım'' deme bana. ''Sen benim kardeşimsin''  dedi  .Ve bu hafta görüşmek için söz aldık birbirimizden. İnsanın böyle kardeşlik diye nitelendirebileceğimiz bir dostluğu ya da arkadaşlığı varsa ne mutlu ona. Sanki bu güne özel olarak uzun zamandan beri görüşmediğim arkadaşımdan bir haber alabilmiştim. Ve kendisi benim onun için çok farklı olduğumu, arkadaşlıktan öte kardeş olduğumu söyledi. Ne kadar mutlu olduğumu tahmin edemezsiniz. Çünkü onunla iyi günden ziyade kötü günlerimizi paylaşmıştık. Kötü günümüzde birbirimize destek olmuştuk.

İnsan insana dost, arkadaş olmalı. Dostunun, arkadaşının  yanlışını görüp de söylememek en büyük düşmanlıktır. Neyi, nerede ne zaman konuşacağını ve yapacağını bilmeli insan ve arkadaşını uyarmalıdır. Bunu yapabiliyorsak yani başkalarına ışık tutabiliyorsak inanın kendimize de ışık tutmuş sayılırız.

İnsan eksileriyle var olan, yaratılmışlar içerisinde en mükemmel, en şerefli olduğunu farkında olmalı. Gülün dikeniyle birlikte var olduğunu ve bu şekilde de güzel olduğunu, kendini mutlu etmenin yolunun karşısındakileri mutlu etmek olduğunu görmeli ve buna göre davranmalıdır.
“Sana yapılmasını istemediğin şeyi sen de başkasına yapma!”  atasözünü hatırlatmakta yarar görüyorum. Sorun ben demeden, kendimizi karşı taraftan görmek… Başka birinin penceresinden bakabilmeyi becerebilmektir arkadaşlık. Kendi başına başkasıyla, başkasıyla da kendin olmaktır arkadaşlık.  Bu yazdığıma ilişkin olarak Cesare Pavese 'in bir sözünü söylemeden geçemeyeceğim; 

“Hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır." (C.Pavese) 

Şerefle , onurla bitirilmesi gereken en ağır görev hayattır. Üç kuruş için bin türlü yalana başvurup karşısındakini salak yerine koyup şerefini ayak altına almaya, günlük menfaatleri için faziletini karartmaya inanın değmez.

Yarın bambaşka bir insan olacağım diyorsak eğer , niye bugünden başlamıyoruz ?
''Her yeni gün, kalan ömrümüzün ilk günüdür''diyerek bu günleri dostluğa, kardeşliğe, arkadaşlığa kısaca, samimiyete, dürüstlüğe adayalım.

Dünya Arkadaşlık Gününüz Kutlu olsun sevgili arkadaşlar. 

En güzel arkadaşlıkların, dostlukların sizlerin, hepimizin olması dileğiyle selam ve sevgilerimi, sunuyorum.



Gönül Dicle İpekçi